Jezioro eutroficzne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jeziorko eutroficzne
Zarośnięte dawne oczko wodne na Pojezierzu Wielkopolskim jako przykład zanikania jezior w procesie eutrofizacji

Jezioro eutroficzne – w typologii jezior: jezioro słodkowodne odznaczające się dużym stężeniem substancji odżywczych rozpuszczonych w wodzie, co powoduje silny rozwój życia biologicznego przy jednoczesnym spadku ilości tlenu w wodzie i ograniczeniu procesów mineralizacji. Jeziora eutroficzne nie są głębokie, ich woda obfituje w sole mineralne i ma odcień zielony lub zielonożółty co spowodowane jest masowym rozwojem glonów. Charakteryzują się małą przezroczystością wody, w takich zbiornikach zasięg penetracji światła słonecznego do wód jest niewielki, szczególnie latem, i sięga niekiedy tylko 20–100 cm. Wody takich jezior mają odczyn zasadowy lub obojętny.

Skutkiem tego jest pojawienie się organizmów beztlenowych i powstawanie mułu jeziornego, które prowadzi do powolnego wypłycania zbiornika, przekształcania go w torfowisko, bagno itp., później całkowitego zaniku jeziora.

Naturalne jeziora eutroficzne zostały w systemie Natura 2000 w krajach Unii Europejskiej uznane za siedlisko przyrodnicze (kod 3150) wymagające ochrony[1].

Roślinność[edytuj]

W jeziorach eutroficznych Europy roślinność jest zwykle uboga i jednostajna. Są to zazwyczaj zespoły oczeretów, rdestnic i tzw. lilii wodnych. Szerokie szuwary tworzą zwykle: trzcina pospolita, oczeret jeziorny, pałka wąskolistna i pałka szerokolistna.

Roślinność tworzy układ przestrzenny, inny w strefie przybrzeżnej (litoralnej), inny w strefie głębinowej, jeszcze inny w strefie otwartej. Zmienność siedliska powoduje pasowe rozmieszczenie roślinności. W strefie roślinności dennej występują m.in.:

W płytkich partiach strefy dennej: rośliny kwiatowe, roślinność o liściach pływających na powierzchni wody. Strefa ta obejmuje zazwyczaj wąski pas, gdzie spotyka się głównie: rdestnice, oczerety oraz zwarte skupienia ponikła błotnego, szczególnie w jeziorach Wigry, Sajno, Zelwa, Wilkokuk, rzadziej grzybienie białe, grążel żółty i przęstka pospolita (Wigry). W miejscach bardziej wypłyconych szuwary ustępują roślinności turzycowej (turzyce wysokie): turzyca błotna, turzyca zaostrzona, turzyca dzióbkowata, turzyca pęcherzykowata, przy brzegu jeziora graniczą z nimi zarośla wierzbowe i lasy olszowe.

Świat zwierząt[edytuj]

w strefie przybrzeżnej:

w pasie oczeretów:

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Piotr Klimaszyk: 3150 – Starorzecza i naturalne eytroficzne zbiorniki wodne ze zbiorowiskami z Nympheion, Potamion. W: Poradniki ochrony siedlisk i gatunków Natura 2000 – podręcznik metodyczny. Jacek Herbich (red.). T. 2: Wody słodkie i torfowiska. Warszawa: Ministerstwo Środowiska, 2004, s. 59–71. ISBN 83-86564-43-1.

Bibliografia[edytuj]

  • J. Wengris, B. Polakowski, Pojezierze Suwalsko-Augustowskie, Wiedza Powszechna, Warszawa 1975
  • E. Kobojek, S.Kobojek, Z.Rdzany, M. Ziułkiewicz, Ilustrowana Księga Polski – środowisko przyrodnicze, Wydawnictwo Pascl 2003, ​ISBN 83-7304-196-6​.