Piotr Damiani

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Święty
Piotr Damiani
Pier Damiani
biskup
kardynał
doktor Kościoła
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

styczeń 1007
Rawenna

Data i miejsce śmierci

22 lutego 1072
Faenza

Czczony przez

Kościół katolicki

Kanonizacja

1828 (aprobata kultu)
przez Leona XII

Wspomnienie

21 lutego

Atrybuty

anioł trzymający kapelusz kardynalski, czaszka, krucyfiks

Piotr Damiani
Ilustracja
Data urodzenia

styczeń 1007

Data śmierci

22 lutego 1072

Prior episcoporum ac omnium cardinalium
Okres sprawowania

1057-1067

Wyznanie

katolicyzm

Kościół

rzymskokatolicki

Inkardynacja

kameduli

Sakra biskupia

1057

Kreacja kardynalska

1057
Stefan IX

Kościół tytularny

Ostia

Piotr Damiani EC (wł. Pietro Damiani; ur. w styczniu 1007 w Rawennie, zm. 22 lutego 1072 w Faenzie) – włoski eremita, biskup Ostii, kardynał, święty katolicki, doktor Kościoła.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w styczniu 1007 roku w Rawennie[1]. Pochodził z niezbyt ubogiej rodziny, miał krewnych wśród rodów patrycjuszowskich[2]. Miał liczne rodzeństwo, m.in. braci Damiana i Marinusa oraz siostry Rodelindę i Sufficję[2]. Został porzucony przez matkę, a jego wychowaniem zajęła się żona jednego z kapłanów[2]. Była ona daleką krewną ojca Piotra i namówiła jego matkę by przyjęła chłopca z powrotem[2]. Piotr w młodości stracił oboje rodziców, a jego wychowaniem zajął się starszy brat Damian, archiprezbiter w Rawennie[3]. Początkowe nauki pobierał w rodzinnym mieście, a następnie w Faenzy i Parmie[4]. Następnie uzyskał stopień mistrza sztuk wyzwolonych i został nauczycielem w Rawennie[4]. W 1035 roku został eremitą w Fonte Avellana[4]. W następnych latach przebywał w innych klasztorach m.in. w Pomposie i pod Urbino, a także spisał biografię św. Romualda[5]. W 1043 roku został opatem w Fonte Avellana i skupił się na rozbudowie kolonii eremickich, które zostały połączone w kongregację kamedulską[6]. Wymagał od mnichów ścisłego przestrzegania reguły św. Benedykta, postu, ascezy i całkowitego odseparowania od świata zewnętrznego[7].

W 1057 roku Stefan IX kreował go kardynałem biskupem i nadał diecezję suburbikarną Ostia, jednocześnie powołując go na funkcję prior episcoporum ac omnium cardinalium[8]. Damiani wielokrotnie usiłował odmówić przyjęcia tych godności i dopiero groźba ekskomuniki sprawiła, że zgodził się je przyjąć[8]. Rok później, kiedy rzymska szlachta wybrała kardynała Giovanniego Minciusa na antypapieża, Damiani musiał uciec z Rzymu[8]. Wraz z innymi kardynałami pojechał do Sieny, gdzie wybrali biskupa Florencji Gerarda z Burgundii[8]. Trzy lata później Piotr wziął udział w pierwszej formalnej papieskiej elekcji, która obrała biskupa Lukki Anselma da Baggio[9]. W 1063 roku rozstrzygał spór pomiędzy Hugonem z Cluny a biskupem Mâcon, Drogonem[9]. W 1067 roku zrezygnował z funkcji biskupa[10]. Dwa lata później udał się na synod do Frankfurtu, gdzie przekonał cesarza Henryka IV by nie rozwodził się z żoną Bertą[9]. W styczniu 1072 roku udało mu się doprowadzić do tego by archidiecezja w Rawennie podporządkowała się prawowitemu papieżowi[9]. Zmarł 22 lutego tego samego roku w Faenzy[9].

Jako pierwszy biskup i teolog zaczął głosić teorię o dwóch kluczach, które Chrystus przekazał Świętemu Piotrowi (por. Mt 16,19). Jeden z nich miał symbolizować władzę duchowną, zaś drugi świecką. W swojej teorii utrzymywał, że władza świecka i duchowa są od siebie różne, ale równe[11][12]. Potwierdzał w ten sposób doktrynę papieża Gelazjusza I, mówiącą o dwuwładzy.

Relikwie

Jego relikwie znajdują się w katedrze w Faenzy[13].

Ikonografia

W ikonografii święty jest przedstawiany jako biskup w mitrze, jako kardynał lub jako mnich w habicie[14].

Atrybuty

Jego atrybutami są: anioł trzymający kapelusz kardynalski, czaszka, krucyfiks[14].

Aprobata kultu

W 1828 roku papież Leon XII zatwierdził kult Piotra Damianiego i ogłosił doktorem Kościoła[13].

Dzień pamięci

Wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 21 lutego[14].

W literaturze

Dante Alighieri umieścił go w swojej Boskiej Komedii w Raju – pisze o nim w 21 Pieśni[15].

Prace[edytuj | edytuj kod]

  • De Divina OmnipotentiaO boskiej wszechmocności,
  • Dominus vobiscumBóg z Wami,
  • Żywot Romualda,
  • Zakon pustelniczy,
  • Officium Beatae Virginis,
  • Liber Gomorrhianus,
  • De Institutione monialis – dziełem tym napisanym ok. 1057 roku chciał zapobiec rozkładowi kultury Zachodu na wzór tego, czego dopatrywał się w dekadenckim Bizancjum. Znajduje się w nim pierwsze historyczne świadectwo użycia widelców w Europie, w którym to zwyczaju bizantyjskiej żony weneckiego szlachcica dostrzegł przyczynę jej śmierci w czasie epidemii[16],
  • Disceptatio synodalis,
  • De Sancta Simplicitate,
  • Liber Gratissimus.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kadłubek 2006 ↓, s. 19.
  2. a b c d Kadłubek 2006 ↓, s. 20.
  3. Kadłubek 2006 ↓, s. 23, 25.
  4. a b c Kadłubek 2006 ↓, s. 25.
  5. Kadłubek 2006 ↓, s. 26.
  6. Kadłubek 2006 ↓, s. 27.
  7. Kadłubek 2006 ↓, s. 29.
  8. a b c d Kadłubek 2006 ↓, s. 30.
  9. a b c d e Kadłubek 2006 ↓, s. 31.
  10. Pietro Damiani Wikiźródła (ang.)
  11. Doctrine of the Two Swords – Oxford Reference, www.oxfordreference.com, DOI10.1093/oi/authority.20110803110403409 [dostęp 2019-04-11] (ang.).
  12. Carl Erdmann, The Origin of the Idea of Crusade: Foreword and Additional Notes by Marshall W. Baldwin, Princeton University Press, 9 kwietnia 2019, ISBN 978-0-691-65633-5 [dostęp 2019-04-11] (ang.).
  13. a b Kadłubek 2006 ↓, s. 32.
  14. a b c Święty Piotr Damiani, biskup i doktor Kościoła. Internetowa Liturgia Godzin. [dostęp 2022-08-28]. (pol.).
  15. Kadłubek 2006 ↓, s. 16.
  16. Donald MacGillivray Nicol: Byzantium and Venice: A Study in Diplomatic and Cultural Relations. Cambridge University Press, 1992, s. 46-47. ISBN 978-0-521-42894-1. (ang.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Vita Beati Romualdi
  • Zbigniew Kadłubek: Św. Piotr Damiani. Kraków: WAM, 2006. ISBN 83-7318-649-2. (pol.).
  • Rudolf Hüls, Kardinäle, Klerus und Kirchen Roms: 1049–1130, Bibliothek des Deutschen Historischen Instituts in Rom, 48, Tübingen: Max Niemeyer Verlag, 1977. ISBN 978-3-484-80071-7.
  • Zbigniew Kadłubek, Rajska radość. Św. Piotr Damiani, Katowice: Wydawnictwo Gnome, 2005. ISBN 83-87819-04-2.
  • Zbigniew Kadłubek, Cuncta per orbem volumina litterarum. O kazaniu św. Piotra Damianiego na dzień św. Kasjana Męczennika, "Civitas mentis", 1, 2005, s. 84-91.
  • Hans Walter Klewitz, Reformpapsttum und Kardinalkolleg. Die Entstehung des Kardinalkollegiums. Studien über die Wiederherstellung der römischen Kirche in Süditalien durch das Reformpapsttum. Das Ende des Reformpapsttums, Darmstadt: Hermann Gentner Verlag, 1957.
  • Bożena Mazur, Poczet świętych i błogosławionych, Poznań: Publicat SA, 2005, s. 67-68. ISBN 83-245-0187-8.
  • Piotr Damiani.. deon.pl. [dostęp 2013-04-20].