Karnicki Baron

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Herb baronowski Karnicki

Karnicki Baronpolski herb baronowski, nadany wraz z tytułem w Galicji.

Opis herbu[edytuj]

Opis stworzony zgodnie z klasycznymi zasadami blazonowania:

Tarcza dzielona w krzyż z polem sercowym. W polu I (sercowym), czerwonym, rogacina podwójnie przekrzyżowana, rozdarta u dołu, srebrna (herb rodowy Karnickich, Kościesza odmienna); w polu II, czerwonym, ośla głowa szara (Półkozic), w polu III, błękitnym, zawiasa kotłowa srebrna, nad którą takiż miecz (Nowina); w polu IV, błękitnym, toczenica złota, z zaćwieczonymi wewnątrz takimiż trzema krzyżami, 1 i 2 (Szaława), w polu V, czerwonym, trzy wręby srebrne (Korczak). Nad tarczą korona baronowska ze sznurem pereł. Nad nią trzy hełmy z klejnotami. Klejnot I: pół lisa wspiętego, naturalnego; klejnot II: pół kozła wspiętego, szarego, w lewo; klejnot III: noga zbrojna srebrna w bucie z cholewą za kolano, czarnym, z ostrogą srebrną, kolanem do dołu. Labry: na hełmie I z prawej czerwone, z lewej błękitne, podbite srebrem, na hełmie II: czerwone, podbite srebrem; na hełmie III: z prawej czerwone, z lewej błękitne, podbite srebrem.

Najwcześniejsze wzmianki[edytuj]

Nadany z tytułem baronowskim i predykatem wohlgeboren (wielmożny) freiherrowi Remigiuszowi (Remigianowi) Feliksowi Karnickiemu z Karnic 17 grudnia 1782. Obdarowany był dziedzicem dóbr Michałowice w cyrkule lwowskim oraz Jedlicza w cyrkule krośnieńskim. Pełnił kilka urzędów ziemskich. Herb z jego dyplomu, tzw. herb genealogiczny zawiera skrócony wywód genealogiczny. Ojcem Remigiusza był Jakub Karol Karnicki, herbu Kościesza odmienna, matką - Katarzyna Wielowieyska, herbu Półokozic, babką macierzystą Elżbieta Romanow-Świrska herbu Szaława, babką ojczystą Anna Lisowska herbu Nowina, prababką ojczystą Teresa Michalewska herbu Korczak.

Herbowni[edytuj]

Jedna rodzina herbownych (herb własny):

freiherr von Karnice Karnicki.

Bibliografia[edytuj]

  • Sławomir Górzyński: Arystokracja polska w Galicji: studium heraldyczno-genealogiczne. Warszawa: DiG, 2009, s. 82-83. ISBN 978-83-7181-597-3.