Katarzyna Groniec

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Katarzyna Groniec
Ilustracja
Katarzyna Groniec (2019)
Data i miejsce urodzenia

22 lutego 1972
Zabrze

Gatunki

pop, piosenka autorska

Zawód

piosenkarka

Aktywność

od 1991

Wydawnictwo

Warner Music Poland

Strona internetowa

Katarzyna Groniec (ur. 22 lutego 1972 w Zabrzu[1]) – polska piosenkarka, członkini Akademii Fonograficznej Związku Producentów Audio-Video[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jest córką Ślązaczki[3]. Uczęszczała do szkoły muzycznej, uczyła się w klasie fletu[3]. W 1988 za wykonanie utworu „My Funny Valentine” w duecie z Piotrem Hajdukiem zdobyła główną nagrodę na Festiwalu Młodych Talentów w Poznaniu[3]. Niedługo później za namową Michała Bajora wzięła udział w przesłuchaniach do musicalu Metro[3], do którego ostatecznie została zaangażowała do pierwszoplanowej roli Anki[4]. Od 1991 przez kilka kolejnych lat współpracowała z Teatrem „Studio Buffo” w Warszawie, występując m.in. w spektaklach: Do grającej szafy grosik wrzuć, Brel. Nie opuszczaj mnie[5], Grosik 2, Obok nas i Tyle miłości.

Katarzyna Groniec, 2011

W 1997 zdobyła Grand Prix i Nagrodę Dziennikarzy na Przeglądzie Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu[5], gdzie rok później wystąpiła ze swoim własnym recitalem. Po prawie dziesięciu latach współpracy odeszła ze Studia Buffo[6]. Grała także w innych teatrach, m.in. w musicalach: Trzy razy Piaf (w Ateneum)[6], Piotruś Pan (w TM „Roma”), Mandarynki i pomarańcze (w Capitolu), Bagdad Cafe (w Polonii) i Nie ma solidarności bez miłości (w Palladium).

Na początku września 2000 wydała debiutancki album studyjny, zatytułowany Mężczyźni, której producentem był Grzegorz Ciechowski[7]. Jej drugą płytą został album pt. Poste restante z 2002.

W 2004 wydała kolejny album studyjny pt. Emigrantka, na którym znalazły się kompozycje Piotra Dziubka oraz aranżacja piosenki z berlińskiego kabaretu Kurta Weilla i Bertolta Brechta. Następnie wydała płytę pt. Przypadki, na której zawarła autorski materiał napisany we współpracy z Piotrem Dziubkiem. Album promowała dwoma singlami: Będę z Tobą i Poniedziałek.

W 2008 otrzymała nagrodę im. Aleksandra Bardiniego za wybitne osiągnięcia w piosence aktorskiej, a także wydała dwupłytowy album koncertowy pt. Na żywo. 27 marca 2009 podczas Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu zaprezentowała premierowo recital pt. Listy Julii, który jesienią wydała w formie albumu.

W listopadzie 2011 zaprezentowała siódmy album studyjny pt. Pin-up Princess[8]. W 2013 charytatywnie nagrała wraz z wieloma artystami świąteczną piosenkę pt. „Magia Świąt”. W marcu 2014 wydała album pt. Wiszące ogrody, na którym znalazły się jej interpretacje piosenek wykonawców, takich jak m.in. Jacques Brel, Bertolt Brecht czy Nick Cave. 29 września na koncercie odbywającym się w ramach festiwalu Pamiętajmy o Osieckiej, zaprezentowała nowy program koncertowy, złożony z piosenek Agnieszki Osieckiej. 18 września 2015 wydała album CD+DVD pt. Zoo z piosenkami Agnieszki Osieckiej.

16 marca 2018 premierę miał jej dziesiąty album studyjny pt. Ach!, za który otrzymała nominację do Fryderyka w kategorii „muzyka poetycka roku”. Płytę promowała singlami „Nie kocham” i „Koko”.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

W czasach licealnych spotykała się z Piotrem Hajdukiem[3]. Jest rozwiedziona z aktorem Olafem Lubaszenką, z którym ma córkę Mariannę[9].

Obecnie mieszka z drugim mężem w Sopocie.

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Dyskografia Katarzyny Groniec.

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Rok Tytuł Uwagi
1999 Wrota Europy jako niewidoma kobieta, reżyseria: Jerzy Wójcik
LOT 001 reżyseria: Krzysztof Lang
2000 Zaduszki narodowe. Sybir ostatnie pożegnanie jako ona sama, reżyseria: Olgierd Łukaszewicz, Wojciech Staroń, Ignacy Szczepański
2002 W poszukiwaniu utraconych lat jako ona sama, reżyseria: Jan Sosiński

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Rok Kategoria Nagroda Uwagi
2012 Album roku piosenka poetycka (Pin-up Princess) Fryderyki 2012 Nominacja[10]
Najlepsza oprawa graficzna albumu (Pin-up Princess) Nominacja[10]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Katarzyna Groniec w bazie Filmweb
  2. ZPAV: Akademia Fonograficzna (Sekcja Muzyki Rozrywkowej). www.zpav.pl. [dostęp 2010-10-03]. (pol.).
  3. a b c d e Jurkowska i Kościelak 2020 ↓, s. 50–51
  4. Jurkowska i Kościelak 2020 ↓, s. 55.
  5. a b Jurkowska i Kościelak 2020 ↓, s. 70–71
  6. a b Jurkowska i Kościelak 2020 ↓, s. 73
  7. Jurkowska i Kościelak 2020 ↓, s. 74.
  8. Katarzyna Groniec: Pin-up Princess. www.polskieradio.pl. [dostęp 2012-04-18]. (pol.).
  9. Jurkowska i Kościelak 2020 ↓, s. 65–67.
  10. a b Fryderyki 2012: nominowani. zpav.pl. [dostęp 2012-02-22]. (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]