Przejdź do zawartości

Kira Weidle-Winkelmann

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Kira Weidle)
Kira Weidle-Winkelmann
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

24 lutego 1996
Stuttgart

Klub

SC Starnberg

Wzrost

172 cm

Debiut w PŚ

09.01.2016, Altenmarkt
(DNQ1 – zjazd)

Pierwsze punkty w PŚ

03.12.2016, Lake Louise (27. miejsce – zjazd)

Pierwsze podium w PŚ

30.11.2018, Lake Louise
(3. miejsce – zjazd)

Dorobek medalowy
Reprezentacja  Niemcy
Igrzyska olimpijskie
srebro Mediolan–Cortina d’Ampezzo 2026 narciarstwo alpejskie
(kombinacja druż.)
Mistrzostwa świata
srebro Cortina d’Ampezzo 2021 zjazd
Mistrzostwa świata juniorów
brąz Åre 2017 zjazd

Kira Marie Weidle-Winkelmann (ur. 24 lutego 1996 w Stuttgarcie) – niemiecka narciarka alpejska, srebrna medalistka igrzysk olimpijskich i mistrzostw świata oraz brązowa medalistka mistrzostw świata juniorów.

Kariera

[edytuj | edytuj kod]

Po raz pierwszy na arenie międzynarodowej pojawiła się 24 listopada 2011 roku podczas młodzieżowych zawodów w austriackim Kaunertal. Nie ukończyła wtedy pierwszego przejazdu w slalomie[1]. W 2015 roku wystartowała na mistrzostwach świata juniorów w Hafjell, gdzie była między innymi piętnasta w biegu zjazdowym[2]. Podczas mistrzostw świata juniorów w Åre w 2017 roku zdobyła brązowy medal w zjeździe[3].

Debiut w Pucharze Świata zanotowała 9 stycznia 2016 roku, kiedy to w austriackim Altenmarkt im Pongau nie przebrnęła kwalifikacji w zjeździe[4], zaś pierwsze punkty zdobyła 3 grudnia tego samego roku w Lake Louise plasując się na 27. miejscu w tej samej konkurencji[5]. Pierwsze podium w zawodach tego cyklu wywalczyła 30 listopada 2018 roku w Lake Louise, kończąc zjazd na trzeciej pozycji. Wyprzedziły ją tam tylko Austriaczka Nicole Schmidhofer i Michelle Gisin ze Szwajcarii[6].

Startowała na igrzyskach olimpijskich w Pjongczangu w 2018, gdzie nie ukończyła supergiganta[7], a w zjeździe zajęła 11. miejsce[8]. Podczas rozgrywanych cztery lata później igrzysk olimpijskich w Pekinie była czwarta w zjeździe, przegrywając walkę o podium z Włoszką Nadią Delago o 0,14 sekundy[9]. Podczas igrzysk olimpijskich w Mediolanie–Cortinie d’Ampezzo w 2026 zdobyła srebro w kombinacji drużynowej, w której wystartowała razem z Emmą Aicher[10]. Ponadto była tam dziewiąta w zjeździe[11].

Podczas mistrzostw świata w Cortinie d’Ampezzo w 2021 zdobyła srebrny medal w zjeździe. Na podium rozdzieliła Szwajcarki: Corinne Suter i Larę Gut-Behrami[12]. Była też między innymi ósma w tej samej konkurencji na mistrzostwach świata w Courchevel/Méribel w 2023[13].

Osiągnięcia

[edytuj | edytuj kod]
Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni
DNF 17 lutego 2018 Korea Południowa Pjongczang Supergigant 1:21,1 Czechy Ester Ledecká
11. 21 lutego 2018 Korea Południowa Pjongczang Zjazd 1:39,22 +1,79 Włochy Sofia Goggia
15. 11 lutego 2022 Chiny Pekin Supergigant 1:13,51 +1,15 Szwajcaria Lara Gut-Behrami
4. 15 lutego 2022 Chiny Pekin Zjazd 1:31,87 +0,71 Szwajcaria Corinne Suter
9. 8 lutego 2026 Włochy MediolanCortina d’Ampezzo Zjazd 1:36,10 +1,16 Stany Zjednoczone Breezy Johnson
srebro 10 lutego 2026 Włochy MediolanCortina d’Ampezzo Kombinacja drużynowa 2:21,66 +0,05  Austria 2
DNF 12 lutego 2026 Włochy MediolanCortina d’Ampezzo Supergigant 1:23,41 Włochy Federica Brignone
Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni
31. 7 lutego 2017 Szwajcaria Sankt Moritz Supergigant 1:21,34 +3,37 Austria Nicole Schmidhofer
DSQ2 10 lutego 2017 Szwajcaria Sankt Moritz Superkombinacja 1:58,88 Szwajcaria Wendy Holdener
29. 12 lutego 2017 Szwajcaria Sankt Moritz Zjazd 1:32,85 +2,87 Słowenia Ilka Štuhec
18. 5 lutego 2019 Szwecja Åre Supergigant 1:04,89 +1,71 Stany Zjednoczone Mikaela Shiffrin
13. 10 lutego 2019 Szwecja Åre Zjazd 1:01,74 +0,94 Słowenia Ilka Štuhec
19. 11 lutego 2021 Włochy Cortina d’Ampezzo Supergigant 1:25,51 +1,93 Szwajcaria Lara Gut-Behrami
2. 13 lutego 2021 Włochy Cortina d’Ampezzo Zjazd 1:34,27 +0,20 Szwajcaria Corinne Suter
23. 8 lutego 2023 Francja Courchevel/Méribel Supergigant 1:28,06 +1,81 Włochy Marta Bassino
8. 11 lutego 2023 Francja Courchevel/Méribel Zjazd 1:28,03 +0,61 Szwajcaria Jasmine Flury
DNF1 17 lutego 2023 Francja Courchevel/Méribel Gigant 2:07,13 Stany Zjednoczone Mikaela Shiffrin
23. 6 lutego 2025 Austria Saalbach Supergigant 1:20,47 +1,89 Austria Stephanie Venier
12. 8 lutego 2025 Austria Saalbach Zjazd 1:41,29 +1,64 Stany Zjednoczone Breezy Johnson
DNF2 11 lutego 2025 Austria Saalbach Kombinacja drużynowa 2:40,89  Stany Zjednoczone
Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni
DNF2 7 marca 2015 Norwegia Hafjell Gigant 2:25,14 Austria Nina Ortlieb
DNS2 10 marca 2015 Norwegia Hafjell Superkombinacja 2:08,54 Szwajcaria Rahel Kopp
22. 10 marca 2015 Norwegia Hafjell Supergigant 1:23,81 +1,81 Włochy Federica Sosio
15. 13 marca 2015 Norwegia Hafjell Zjazd 1:32,58 +1,75 Norwegia Mina Fürst Holtmann
9. 27 lutego 2016 Rosja Soczi Zjazd 1:13,95 +0,91 Kanada Valérie Grenier
DNF1 29 lutego 2016 Rosja Soczi Supergigant 1:10,48 Austria Nina Ortlieb
5. 1 marca 2016 Rosja Soczi Superkombinacja 1:59,32 +2,14 Szwajcaria Aline Danioth
DNF1 2 marca 2016 Rosja Soczi Gigant 2:12,39 Szwajcaria Jasmina Suter
3. 8 marca 2017 Szwecja Åre Zjazd 1:25,27 +0,43 Stany Zjednoczone Alice Merryweather
19. 9 marca 2017 Szwecja Åre Supergigant 1:15,10 +3,50 Austria Nadine Fest
DNF2 10 marca 2017 Szwecja Åre Superkombinacja 2:09,05 Austria Nadine Fest

Miejsca w klasyfikacji generalnej

[edytuj | edytuj kod]

Miejsca na podium

[edytuj | edytuj kod]
  1. Kanada Lake Louise – 30 listopada 2018 (zjazd) – 3. miejsce
  2. Niemcy Garmisch-Partenkirchen – 27 stycznia 2019 (zjazd) – 3. miejsce
  3. Włochy Val di Fassa – 27 lutego 2021 (zjazd) – 3. miejsce
  4. Austria Zauchensee – 15 stycznia 2022 (zjazd) – 2. miejsce
  5. Szwajcaria Sankt Moritz – 17 grudnia 2022 (zjazd) – 3. miejsce
  6. Włochy Cortina d’Ampezzo – 20 stycznia 2023 (zjazd) – 3. miejsce
  7. Francja Val d’Isère – 20 grudnia 2025 (zjazd) – 2. miejsce
  8. Włochy Tarvisio – 17 stycznia 2026 (zjazd) – 2. miejsce
  9. Norwegia Lillehammer – 21 marca 2026 (zjazd) – 3. miejsce
  10. Norwegia Lillehammer – 22 marca 2026 (supergigant) – 3. miejsce

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. Kaunertal (AUT) National Junior Race Women's Slalom November 24, 2011 [online], fis-ski.com [dostęp 2026-03-26] (ang.).
  2. Hafjell (NOR) FIS Junior World Ski Championships Women's Downhill March 13, 2015 [online], fis-ski.com [dostęp 2026-03-26] (ang.).
  3. Are (SWE) FIS Junior World Ski Championships Women's Downhill March 08, 2017 [online], fis-ski.com [dostęp 2026-03-26] (ang.).
  4. Altenmarkt-Zauchensee (AUT) World Cup Women's Downhill January 09, 2016 [online], fis-ski.com [dostęp 2026-03-26] (ang.).
  5. Lake Louise (CAN) World Cup Women's Downhill December 03, 2016 [online], fis-ski.com [dostęp 2026-03-26] (ang.).
  6. Lake Louise (CAN) World Cup Women's Downhill November 30, 2018 [online], fis-ski.com [dostęp 2026-03-26] (ang.).
  7. PyeongChang (KOR) Olympic Winter Games Women's Super G February 17, 2018 [online], fis-ski.com [dostęp 2026-03-26] (ang.).
  8. PyeongChang (KOR) Olympic Winter Games Women's Downhill February 21, 2018 [online], fis-ski.com [dostęp 2026-03-26] (ang.).
  9. Beijing (CHN) Olympic Winter Games Women's Downhill February 15, 2022 [online], fis-ski.com [dostęp 2026-03-26] (ang.).
  10. Cortina d' Ampezzo (ITA) Olympic Winter Games Women's Team Combined February 10, 2026 [online], fis-ski.com [dostęp 2026-03-25] (ang.).
  11. Cortina d' Ampezzo (ITA) Olympic Winter Games Women's Downhill February 08, 2026 [online], fis-ski.com [dostęp 2026-03-26] (ang.).
  12. Cortina d'Ampezzo (ITA) World Championships Women's Downhill February 13, 2021 [online], fis-ski.com [dostęp 2026-03-26] (ang.).
  13. Courchevel Meribel (FRA) World Championships Women's Downhill February 11, 2023 [online], fis-ski.com [dostęp 2026-03-26] (ang.).

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]