Koralówka arlekin
| Micrurus fulvius[1] | |||
| (Linnaeus, 1766) | |||
| |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Podtyp | |||
| Gromada | |||
| Podgromada | |||
| Rząd | |||
| Podrząd | |||
| Rodzina | |||
| Rodzaj | |||
| Gatunek |
koralówka arlekin | ||
| Synonimy | |||
|
| |||
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[4] | |||
 | |||
| Zasięg występowania | |||
| |||
Koralówka arlekin, wąż koralowy arlekin, arlekin (Micrurus fulvius) – gatunek jadowitego węża z rodziny zdradnicowatych (Elapidae).
Zasięg występowania
[edytuj | edytuj kod]Występuje na południu USA: w Teksasie, Luizjanie, Arkansas, Missisipi, Alabamie, Georgii, na Florydzie, Karolinie Północnej i Południowej[3], a także w północno-wschodnim Meksyku[4].
Budowa ciała
[edytuj | edytuj kod]Osobniki tego gatunku zwykle są wielkości od 51 cm do 76 cm, osobnik rekordowy mierzył 122 cm[5]. Samice są większe od samców[6]. Arlekin jest jednym z okazalszych gatunków z rodzaju Micrurus. Cechuje się charakterystycznym ubarwieniem typowym dla wszystkich koralówek. Są to czarno-czerwone pasy rozdzielone wąskimi kanarkowożółtymi paskami.
Biologia i ekologia
[edytuj | edytuj kod]Zamieszkuje lasy i nieużytki pokryte zaroślami.
Poluje nocą na gady, płazy, pisklęta i owady, dzień przesypia ukryty wśród butwiejących liści, w termitierach, pod wykrotami powalonych drzew albo w norach wygrzebanych przez gryzonie.
Jad i zachowanie
[edytuj | edytuj kod]Wąż ten dysponuje bardzo silnym jadem o dużej zawartości neurotoksyn, które działają paraliżująco na układ nerwowy. Ukąszenia arlekina są śmiertelne w ciągu 24 godzin przy braku pomocy medycznej. Jednak wypadki pogryzienia przez te węże zdarzają się bardzo rzadko. Możliwości kontaktów z człowiekiem ogranicza także siedlisko arlekina, który omija ludzkie obejścia.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Micrurus fulvius, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
- ↑ C. Linnaeus: Systema naturae per regna tria naturae, secundum classes, ordines, genera, species, cum characteribus, differentiis, synonymis, locis. Wyd. 12. T. 1. Holmiae: Impensis Direct. Laurentii Salvii, 1766, s. 381. (łac.).
- ↑ a b c d P. Uetz & J. Hallermann, Micrurus fulvius, [w:] The Reptile Database [online] [dostęp 2025-07-09] (ang.).
- ↑ a b G.A. Hammerson, Micrurus fulvius, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2007, wersja 2025-1 [dostęp 2025-07-09] (ang.).
- ↑ Steven Foster, Roger A. Caras, A field guide to venomous animals and poisonous plants, North America, north of Mexico, Boston, Nowy Jork: Houghton Mifflin Company, 1994, s. 36, ISBN 0-395-93608-X (ang.).
- ↑ E. Brandow, Micrurus fulvius, [w:] Animal Diversity Web [online], 2023 [dostęp 2025-07-09].
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Włodzimierz Juszczyk: Gady i płazy. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1986. ISBN 83-214-0464-2.
- Hanna Dobrowolska: Gady. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1981. ISBN 83-01-00957-8.