Przejdź do zawartości

Krzysztof Lisek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Krzysztof Lisek
Ilustracja
Krzysztof Lisek (2009)
Data i miejsce urodzenia

28 maja 1967
Gdańsk

Zawód, zajęcie

polityk, przedsiębiorca

Alma Mater

Akademia Marynarki Wojennej w Gdyni

Stanowisko

poseł na Sejm V i VI kadencji (2005–2009), poseł do Parlamentu Europejskiego VII kadencji (2009–2014)

Partia

Platforma Obywatelska

Odznaczenia
Order Zwycięstwa św. Jerzego (Gruzja)

Krzysztof Lisek (ur. 28 maja 1967 w Gdańsku) – polski polityk i przedsiębiorca, poseł na Sejm V i VI kadencji, poseł do Parlamentu Europejskiego VII kadencji.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Po nauce w liceum ogólnokształcącym rozpoczął (ostatecznie nieukończone) studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Gdańsku. W 2013 obronił licencjat na kierunku stosunki międzynarodowe w Szkole Wyższej Prawa i Dyplomacji w Gdyni, a w 2017 uzyskał tytuł zawodowy magistra na kierunku bezpieczeństwo narodowe na Akademii Marynarki Wojennej w Gdyni[1].

Był jednym z założycieli Niezależnego Zrzeszenia Studentów, w latach 1991–1993 pełnił funkcję przewodniczącego tej organizacji[2]. W 1993 poprzez Gdańską Fundację Integracji Europejskiej wprowadził w Polsce kartę młodzieżową EURO26[3]. Był również prezesem spółki prawa handlowego oraz Polskiego Stowarzyszenia Kart Młodzieżowych[4].

W 1990 wstąpił do Kongresu Liberalno-Demokratycznego, był członkiem władz wojewódzkich i krajowych tej partii. W wyborach parlamentarnych w 1991 i 1993 bez powodzenia ubiegał się z jej listy o mandat poselski[5][6]. Później należał do Unii Wolności, z której przeszedł w 2001 do Platformy Obywatelskiej. Był sekretarzem regionu pomorskiego PO, a w 2006 został jego wiceprzewodniczącym. W latach 2005–2006 pełnił funkcję komisarza regionu warmińsko-mazurskiego PO (po rezygnacji złożonej przez przewodniczącego Marka Żylińskiego).

W 2005 z listy Platformy Obywatelskiej wybrano go na posła V kadencji w okręgu elbląskim. W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz drugi uzyskał mandat poselski, otrzymując 25 548 głosów. W Sejmie VI kadencji był przewodniczącym Komisji Spraw Zagranicznych.

W 2009 z listy PO w wyborach do Parlamentu Europejskiego w okręgu wyborczym Olsztyn został eurodeputowanym VII kadencji[7]. W 2010 Europarlament uchylił jego immunitet w związku z zarzutami dotyczącym domniemanego niezgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki prawa handlowego, w której przez kilka lat był prezesem zarządu[8]. W czerwcu 2011 prokurator Prokuratury Okręgowej w Koszalinie przedstawił mu w związku z tą sprawą zarzuty[9]. W lutym 2014 za jeden z czynów został nieprawomocnie skazany na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania i na karę grzywny[10], a w pozostałym zakresie uniewinniony wyrokiem Sądu Okręgowego w Gdańsku[11]. Ostatecznie w marcu 2019 został uniewinniony także od ostatniego ze stawianych mu zarzutów[12].

W 2014 Krzysztof Lisek nie ubiegał się o reelekcję do PE. Od 2015 zatrudniony jako doradca w firmie Fipra International w Brukseli[1]. W wyborach parlamentarnych w 2019 bezskutecznie ubiegał się o mandat posła[13]. Od 2021 był dyrektorem programowym w International Republican Institute w Mołdawii[14][15]. W 2025 wszedł w skład zarządu Fundacji „Pomoc Polakom na Wschodzie” im. Jana Olszewskiego[16][17]. Był kandydatem na ambasadora RP w Kanadzie; zrezygnował jednak z ubiegania się o to stanowisko, gdy poinformowano, że prezydent RP Karol Nawrocki nie podpisze jego nominacji[18].

Odznaczenia

[edytuj | edytuj kod]

W 2011 został odznaczony gruzińskim Orderem Zwycięstwa Świętego Jerzego[19][20].

Życie prywatne

[edytuj | edytuj kod]

Żonaty, ma dwoje dzieci.

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. 1 2 Krzysztof Lisek [online], linkedin.com [dostęp 2017-10-13] (ang.).
  2. ↑ Historia Niezależnego Zrzeszenia Studentów, nzs.org.pl [zarchiwizowane 2023-03-29].
  3. ↑ Platforma Obywatelska 133 posłów, „Rzeczpospolita”, 19 października 2005.
  4. ↑ Sejm Rzeczypospolitej Polskiej. V kadencja. Przewodnik, Warszawa: Wydawnictwo Sejmowe, 2006, s. 128, ISBN 978-83-7059-768-9.
  5. ↑ Wybory do Sejmu w 1991 r. [online], kbw.gov.pl [dostęp 2025-10-27].
  6. ↑ Wybory do Sejmu w 1993 r. [online], kbw.gov.pl [dostęp 2025-10-27].
  7. ↑ Wybory do Parlamentu Europejskiego zarządzone na dzień 7 czerwca 2009 [online], pkw.gov.pl [dostęp 2013-07-24].
  8. ↑ PE uchylił immunitet Liska, tvn24.pl, 11 listopada 2010 [zarchiwizowane 2016-02-01].
  9. ↑ Krzysztof Lisek, europoseł z PO, usłyszał zarzuty prokuratury. Grozi mu 10 lat więzienia [online], poranny.pl, 3 czerwca 2011 [dostęp 2013-07-24].
  10. ↑ Andrzej Stankiewicz, Europoseł PO skazany. Nie wystartuje [online], rp.pl, 14 marca 2014 [dostęp 2014-03-14].
  11. ↑ Oświadczenie, krzysztoflisek.pl, 14 marca 2014 [zarchiwizowane 2014-03-12].
  12. ↑ Piotr Białczyk, Były europoseł PO niewinny. Sąd oczyszcza go z ostatniego zarzutu [online], wp.pl, 29 marca 2019 [dostęp 2019-09-03].
  13. ↑ Wybory parlamentarne 2019. Komu zabrakło szczęścia? Wielcy przegrani z Pomorza [online], dziennikbaltycki.pl, 15 października 2019 [dostęp 2019-12-11].
  14. ↑ Pracował w Brukseli, wybiera się do Mołdawii. Zmiany u Krzysztofa Liska [online], gazetaolsztynska.pl, 12 marca 2021 [dostęp 2025-05-21].
  15. ↑ Krzysztof Lisek, Mołdawia – mały kraj z wielkimi problemami [online], „Wszystko Co Najważniejsze”, 30 listopada 2024 [dostęp 2025-05-21].
  16. ↑ Post Krzysztofa Liska [online], Facebook, 13 kwietnia 2025 [dostęp 2025-05-21].
  17. ↑ Rada i Zarząd Fundacji, Fundacja „Pomoc Polakom na Wschodzie” im. Jana Olszewskiego] [dostęp 2025-05-21] [zarchiwizowane 2025-05-21].
  18. ↑ Paweł Żuchowski, Impas ws. polskiego ambasadora w Kanadzie. Ustalenia RMF FM [online], rmf24.pl, 8 lipca 2026 [dostęp 2026-07-08].
  19. ↑ Саакашвили наградил автора резолюции Европарламента об оккупации Абхазии и Южной Осетии [online], ekhokavkaza.com, 25 listopada 2011 [dostęp 2013-07-24] (ros.).
  20. ↑ State Awards Issued by Georgian Presidents in 2003–2015 [online], idfi.ge, 10 maja 2016 [dostęp 2025-05-18] (ang.).

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]