Krzysztof Orzechowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Krzysztof Orzechowski
Krzysztof Orzechowski
Data i miejsce urodzenia 6 września 1947
Toruń
Zawód aktor, reżyser, dyrektor teatru
Współmałżonek Anna Dymna
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” Medal Komisji Edukacji Narodowej

Krzysztof Bronisław Orzechowski (ur. 6 września 1947 w Toruniu) – polski aktor i reżyser teatralny, dyrektor Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, profesor sztuk teatralnych[1]. Mąż Anny Dymnej.

Życiorys[edytuj]

Ukończył Wydział Aktorski PWST w Krakowie i Wydział Reżyserii Akademii Teatralnej w Warszawie. W 2012 otrzymał tytuł profesora sztuki[2].

W latach 70. pracował jako aktor, a później jako reżyser w teatrach warszawskich, m.in. w Teatrze Komedia, Teatrze Dramatycznym oraz Teatrze Narodowym. Od 1981 związany pracą pedagogiczną z Akademią Teatralną w Warszawie (obejmując stanowisko profesora na Wydziale Reżyserii). W latach 1989–1996 pracował jako reżyser w Teatrze Ludowym w Krakowie. W latach 1997–1999 był dyrektorem Teatru Bagatela w Krakowie. W 1999 powołany na stanowisko dyrektora Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie.

Kariera teatralna[edytuj]

  • Krzyżacy, czyli teatr w kryzysie (albo koszmarny sen dyrektora) – 2010 (reżyseria, aktor)
  • Zakręcony Słowacki, czyli noc w malinach – 2009 (reżyseria, aktor)
  • Ja, Feuerbach – 2008 (reżyseria)
  • Post-Makbet. Żart sceniczny – 2008 (reżyseria)
  • Zaduszki – Wyspiański – 2007 (reżyseria)
  • Kandyd, czyli Optymizm – 2004 (adaptacja sceniczna z Maciejem Wojtyszko)
  • Pastorałka na nowy wiek – 2001 (reżyseria)
  • Tomasz Mann – 1999 (reżyseria)
  • Czego nie widać – 1998 (reżyseria, aktor)
  • Pierścień i róża – 1998 (inscenizacja)
  • Pan Jowialski – 1997 (reżyseria)
  • Nocne tańce Wieczystego – 1997 (reżyseria)
  • Gimpel głupek – 1996 (reżyseria)
  • Tango – 1996 (reżyseria)
  • Po górach, po chmurach – 1994 (reżyseria)
  • Kandyd, czyli… – 1994 (reżyseria)
  • Zatrute pióro – 1993 (reżyseria)
  • Baśń o zaklętym jaworze – 1993 (reżyseria)
  • Panna Tutli-Putli – 1993 (reżyseria)
  • Romeo i Julia – 1992 (reżyseria)
  • Ich czworo – 1992 (reżyseria)
  • Nienawidzę – 1991 (reżyseria)
  • Wieczór Trzech Króli – 1991 (reżyseria)
  • Opera żebracza – 1990 (reżyseria, inscenizacja, adaptacja)
  • Człowiek z marmuru – 1989 (reżyseria)
  • Ambasador – 1988 (reżyseria)
  • Kandyd – 1988, 1985 (reżyseria)
  • Emida albo królewna pasterska – 1987 (reżyseria)
  • Pierścień i róża –, 1983, 1987 (reżyseria)
  • A jednak powrócę… – 1986 (reżyseria)
  • Operetka (II wersja) – 1983 (aktor, asystent reżysera)
  • Czarująca szewcowa – 1983 (reżyseria)
  • Mord w katedrze – 1982 (aktor)
  • Księżniczka Turandot – 1981 (reżyseria, adaptacja)
  • Jak wam się podoba – 1980 (asystent reżysera, aktor)
  • Operetka – 1980 (asystent reżysera, aktor)
  • Hamlet – 1967, 1979 (aktor)
  • Medea – 1978 (aktor)
  • Wariacje – 1977 (aktor)
  • Król Lear – 1977 (aktor)
  • Błękitny potwór – 1974 (aktor)
  • Romans w wodewilu – 1973 (aktor)
  • Ferdynand Wspaniały – 1973 (aktor)
  • Człowiek znikąd – 1972 (aktor)
  • Wieczór Trzech Króli – 1971 (aktor)
  • Boso, ale w ostrogach – 1971 (aktor)
  • Niemcy – 1970 (aktor)

Kariera filmowa[edytuj]

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj]

Ordery i odznaczenia
Nagrody i wyróżnienia
  • 2016 – Nagroda Krakowska Książka Miesiąca za autobiografię Podróż do kresu pamięci
  • 2009 – Nagroda I Stopnia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego za szczególne osiągnięcia artystyczne i dydaktyczne
  • 2003 – Nagroda im. Stanisława Pruszyńskiego za wkład pracy społecznej w organizację dorocznych Festiwali Twórczości Osób Niepełnosprawnych „Albertiana”
  • 1998 – Nagroda za reżyserię przedstawienia Pan Jowialski Aleksandra Fredry w Teatrze Ludowym w Nowej Hucie na XXIII OKT w Opolu
  • 1998 – Złota Maska dla najlepszego spektaklu roku 1997 w plebiscycie publiczności Krakowa dla przedstawienia w Teatrze Ludowym w Nowej Hucie

Przypisy

Bibliografia[edytuj]