Lenino (Białoruś)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Lenino
Ilustracja
Płyta główna Polskiego Cmentarza Wojennego w Lenino
Państwo  Białoruś
Obwód mohylewski
Rejon horecki
Wysokość 206 m n.p.m.
Populacja (2006)
• liczba ludności

1481
Nr kierunkowy +375 2233
Kod pocztowy 213421
Położenie na mapie Białorusi
Mapa lokalizacyjna Białorusi
Lenino
Lenino
Ziemia54°24′41″N 31°07′22″E/54,411389 31,122778
Portal Portal Białoruś

Lenino (biał. Леніна, Lenina; ros. Ленино, Lenino; hist. Romanowo) – agromiasteczko na Białorusi, w obwodzie mohylewskim, w rejonie horeckim, przy ujściu ruczaju Ludnego do rzeki Mierei, przy drodze ze Szkłowa do Krasnego, 20 kilometrów od Horek, ok. 60 km od Katynia, w pobliżu granicy z Rosją.

Miejscowość znajdowała się na pograniczu Rzeczypospolitej z Rosją i była miejscem licznych sporów granicznych. Od pokoju andruszowskiego w 1687 w województwie mścisławskim, do 1918 nosiła nazwę Romanowo. Była miastem magnackim[1]. W końcu XVIII wieku Ostatnim właścicielem Romanowa był Karol ks.Radziwiłł. Klucz Romanowo obejmujący 72 wioski i 8589 domów mieszkalnych został skonfiskowany przez cesarzową Katarzynę II po tym, jak Radziwiłł odmówił złożenia przysięgi na wierność cesarzowej. W 1774 r. cesarzowa podarowała Romanów ks. Dondukow-Korsakowowi. W czasie wyprawy Napoleona na Moskwę przez Romanowo przeszedł korpus ks. Poniatowskiego kierując się na Smoleńsk. W XIX wieku na 700 mieszkańców połowę stanowili Żydzi, a drugą połowę Rosjanie i Białorusini. Nazwa Romanowo nie miała nic wspólnego z dynastią Romanowów, ale w 1918 ten rzekomy związek stał się przyczyną zmiany nazwy (na cześć Włodzimierza Lenina).

W dniach 12-13 października 1943 roku miała tu miejsce bitwa pod Lenino – polskie oddziały 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki, dowodzone przez płk. Zygmunta Berlinga w ramach radzieckiej 33 Armii Frontu Zachodniego przełamały tu obronę 89 korpusu 4 armii niemieckiej, tracąc 25% stanu osobowego.

W 1968 roku w Lenino odsłonięto pomnik-mauzoleum oraz muzeum polsko-radzieckiego braterstwa broni. Wieś została także odznaczona Krzyżem Grunwaldu II klasy. W 1989 powstał w Lenino cmentarz poległych żołnierzy polskich.

Lenino 1943.png

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Вялікі гістарычны атлас Беларусі Т.2, Mińsk 2013, s. 94.