Leon Marchwicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Leon Marchwicki
major dyplomowany piechoty major dyplomowany piechoty
Data urodzenia 28 grudnia 1902
Data śmierci 28 października 1990
Przebieg służby
Siły zbrojne Wojsko Polskie (II RP)
Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 4 Pułk Piechoty Legionów
18 Pułk Piechoty
6 Kresowy Pułk Strzelców Pieszych
Stanowiska dowódca batalionu
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
kampania francuska
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi

Leon Marchwicki (ur. 28 grudnia 1902, zm. 28 października 1990[1]) – major dyplomowany piechoty Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Podczas wojny polsko-bolszewickiej 1920 w stopniu sierżanta służył w szeregach 4 Pułku Piechoty Legionów. Za swoje czyny otrzymał Order Virtuti Militari.

W 1924 roku ukończył Oficerską Szkołę dla Podoficerów w Bydgoszczy. 26 sierpnia 1924 roku Prezydent RP mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z 31 sierpnia 1924 roku i 2. lokatą w korpusie oficerów piechoty[2]. W latach 1924-1933 pełnił służbę w 18 Pułku Piechoty w Skierniewicach[3][4][5][6]. 2 maja 1927 roku został awansowany na porucznika ze starszeństwem z 31 sierpnia 1926 roku i 1,5. lokatą w korpusie oficerów piechoty[7]. 26 stycznia 1934 roku otrzymał przeniesienie do 45 Pułku Piechoty Strzelców Kresowych w Równem[8][9]. 22 lutego 1934 roku awansował na kapitana ze starszeństwem z 1 stycznia 1934 roku i 98. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W latach 1935-1937 był słuchaczem Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Na majora został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 roku i 96. lokatą w korpusie oficerów piechoty[10]. Wiosną 1939 roku pełnił służbę w Oddziale I Sztabu Głównego na stanowisku kierownika referatu broni[11].

Po wybuchu II wojny światowej 1939 i kampanii wrześniowej przedostał się do Francji, wstąpił do Wojska Polskiego we Francji w ramach Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie. Po kampanii francuskiej 1940 w obliczu klęski obrony Francji przedostał się z żołnierzami 2 Dywizji Strzelców Pieszych na południe i 19/20 czerwca 1940 przekroczył granicę francusko-szwajcarską. Wraz z żołnierzami dywizji został internowany w Szwajcarii. Przebywał w miejscowości Madiswil, gdzie pełnił funkcję dowódcy III batalionu 6 Kresowego Pułku Strzelców Pieszych. W tym czasie utrzymywał dobre kontakty z lokalną społecznością oraz wspierał działalność oświatową prowadzoną wśród polskich żołnierzy. W 1942 sprawował funkcję komendanta wszystkich obozów pracy w Graubünden[12].

Po wojnie, w ramach rządu RP na uchodźstwie, został członkiem IV kadencji Rady Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej, powołanej w listopadzie 1951 na trzyletnią kadencję.

W 2008 nakładem Muzeum Polskiego w Rapperswilu została wydana publikacja pt. Spuścizna Leona Marchwickiego[13].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Jednodniówka 3 batalionu 6 Pułku Strz[elców] Kres[owych] 15.VIII. 1940 Madiswil (1940)
  • Jednodniówka 3 komp. c.k.m. 6 Kres[owego] P[ułku] S[trzelców] P[ieszych] : 11 XI 1918 - 11.XI 1940 (1940)
  • Szwajcaria i my. Garść spostrzeżeń, wrażeń i uwag z internowania w Szwajcarii (1942)
  • Czwarty rok... Jednodniówka odcinka Graubünden (1942)
  • Graubünden – dwa lata internowania (1943, współautor: Zdzisław Smoczyński)

Przypisy

  1. ssdmf.info
  2. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 87 z 29 sierpnia 1924 roku, s. 495.
  3. Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924, s. 166, 407.
  4. Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928, s. 34, 274.
  5. Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932, s. 106, 548.
  6. Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty. 1 lipiec 1933 r. Dodatek bezpłatny dla prenumeratorów „Przeglądu Piechoty”, Warszawa 1933, s. 113.
  7. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 5 maja 1927 roku, s. 125.
  8. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 2 z 26 stycznia 1934 roku, s. 9.
  9. Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty. 5 czerwiec 1935. Dodatek bezpłatny dla prenumeratorów „Przeglądu Piechoty”, Warszawa 1935, s. 85.
  10. Ryszard Rybka, Kamil Stepan, Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935-1939, Biblioteka Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego tom 23, Fundacja CDCN, Kraków 2003, ​ISBN 978-83-7188-691-1​, s. 476.
  11. Ryszard Rybka, Kamil Stepan, Rocznik Oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939, Biblioteka Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego tom 29, Fundacja CDCN, Kraków 2006, ​ISBN 978-83-7188-899-1​, s. 34, 421.
  12. Adam Vetulani, Poza płomieniami wojny ..., s. 21, 31, 32, 34, 35, 51, 54, 241.
  13. Spuścizna Leona Marchwickiego. issuu.com. [dostęp 2015-07-08].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]