6 Kresowy Pułk Strzelców Pieszych

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 6 Kresowego Pułku Strzelców Pieszych. Zobacz też: 6 Pułk Piechoty - inne pułki piechoty z numerem 6.
6 Pułk Strzelców Pieszych
Ilustracja
Barwy pułku
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie luty 1940
Rozformowanie 1945
Nazwa wyróżniająca Kresowy
Tradycje
Kontynuacja 6 Kresowy Batalion Strzelców Pieszych
Dowódcy
Pierwszy ppłk dypl. Stanisław Bień
Działania zbrojne
kampania francuska 1940
Organizacja
Dyslokacja Gourgé (organizacja)
Rodzaj wojsk Piechota
Podległość 2 Dywizja Strzelców Pieszych

6 Kresowy Pułk Strzelców Pieszych (6 psp) – oddział piechoty Armii Polskiej we Francji.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

Pułk formowany był od 15 lutego 1940, w miejscowości Gourgé, w rejonie Parthenay (departament Deux-Sèvres), w składzie 2 Dywizji Strzelców Pieszych. Zawiązek oddziału stanowiło 800 żołnierzy wydzielonych z 4 Warszawskiego Pułku Strzelców Pieszych. 17 lutego 1940 do pułku przybyła pierwsza partia 303 poborowych, w tym 191 ochotników z Polski. W dniu 23 lutego z pułku wydzielono 352 najlepiej wyszkolonych żołnierzy z przeznaczeniem do formowanej Samodzielnej Brygady Strzelców Podhalańskich[1]. Z końcem maja do pułku przybyli ostatni rekruci. Tworzące się pododdziały kwaterowały w bardzo złych warunkach: na strychach, w stajniach, garażach i stodołach. Sukcesywnie napływało do pułku uzbrojenie, wyposażenie i ekwipunek. Przez okres formowania, aż do rozpoczęcia działań bojowych prowadzono szkolenie z żołnierzami.

Działania zbrojne[edytuj | edytuj kod]

Od 17 maja 1940 roku pułk został postawiony w stan gotowości bojowej od dnia 19 maja 1940 roku rozpoczęto transportem kolejowym przewóz stanu osobowego, wraz otrzymanym uzbrojeniem i sprzętem na zaplecze linii Maginota do Blainville, gdzie pułk znalazł się 21 maja. Następnie od 25 do 29 maja pułk odbył 100 km marsz pieszy w rejon Colombey-les-Belles i wraz z dywizją znalazł się w odwodzie 3 armii francuskiej. W dniu 30 maja 1940 roku nadano pułkowi oficjalną nazwę 6 Kresowy Pułk Strzelców Pieszych. Od 30 maja do 9 czerwca pułk intensywnie szkolił się i pobierał brakujące wyposażenie. W dniu 9 czerwca w pułku zarządzono pogotowie transportowe, 10-12 czerwca przewieziono koleją go w rejon Belfortu. Pułk wraz z 2 Dywizją Strzelców Pieszych wszedł w skład 45 Korpusu Armijnego 8 Armii francuskiej. W dniach 13-15 czerwca 6 pułk wydzielony został, ze składu dywizji i obsadził odcinek na północ od Belfortu pod komendą dowódcy rejonu fortecznego gen. Girol. 16-17 czerwca 1940 roku 6 pułk wykonał marsz 50 kilometrowy, wraz z częścią jednostek artylerii w kierunku południowym do miejscowości Colombier-Font, następnie do rejonu dywizji w Hericourt. Podczas marszu pułku, był kilkakrotnie bombardowany przez niemieckie lotnictwo. Następnego dnia pułk zajął stanowiska obronne na wzgórzach Clos du Doubs w rejonie miejscowości St. Hippolyte, Montandon, Soulce i Vaufrey. 6 Kresowy pstrz. p. bronił powierzonego odcinka 18 i 19 czerwca, opuszczając na rozkaz po zaciętych walkach miejscowość St. Hippolyte. Następnie na wskutek braku amunicji pułk wraz z dywizją w nocy z 19/20 czerwca 1940 r. przekroczył granicę francusko-szwajcarską przez przejścia graniczne Bremoncourt, a II batalion przez Reclere[2].

Dalsze losy kresowych strzelców pieszych[edytuj | edytuj kod]

Ogółem 2492 żołnierzy 6 pułku przekroczyło granicę i zostało rozbrojonych, a następnie internowanych. Od sierpnia 1944 r do maja 1945 podczas tajnej ewakuacji do Francji, Szwajcarię opuściło ok. 1 000 żołnierzy pułku, z tego niespełna 300 trafiło do jednostek WP w Wielkiej Brytanii i odtwarzało 2 Brygadę Strzelców Pieszych 4 DP, a kilkudziesięciu trafiło do jednostek 2 Korpusu Polskiego we Włoszech. Jego tradycje kultywował w Wielkiej Brytanii 6 Kresowy Batalion Strzelców Pieszych.

Żołnierze pułku[edytuj | edytuj kod]

  • dowódca - ppłk dypl. Stanisław Bień
  • szef sztabu - mjr dypl. Jan Grubski
  • dowódca I batalionu - mjr Jerzy Maciejewski
  • dowódca II batalionu - mjr Władysław Czoch
  • dowódca III batalionu - mjr dypl. Leon Marchwicki
  • dowódca kompanii dowodzenia - por. Stanisław Radziwon

Symbole pułku[edytuj | edytuj kod]

Oznaka na pojazdach
Na prawym błotniku i drzwiach kabiny malowano brązowego żubra na żółtej tarczy[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Józef Smoliński, 2 Dywizja Strzelców Pieszych (Francja-Szwajcaria) str. 15, 1992.
  2. Józef Smoliński, Na wzgórzach Clos du Doubs str. 29-33, 1998.
  3. Stanisław Komornicki: Wojsko Polskie 1939-1945 : barwa i broń. s. 174.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stanisław Komornicki: Wojsko Polskie 1939-1945: barwa i broń. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984. ISBN 83-223-2055-8.
  • Józef Smoliński: 2 Dywizja Strzelców Pieszych : (Francja - Szwajcaria). Warszawa: [s. n], 1992. ISBN 83-00-03620-2.
  • Józef Smoliński: Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie: 1939-1945. Warszawa: "Egros", 1997. ISBN 83-86268-66-2.
  • Zdzisław Sawicki: Odznaki Wojska Polskiego 1918-1945: katalog zbioru falerystycznego : Wojsko Polskie 1918-1939, Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie. Warszawa: Pantera Books: [Wydawnictwa Naukowo-Techniczne], 2007. ISBN 978-83-204-3299-2.
  • Materiały Centralnego Archiwum Wojskowego.
  • Józef Smoliński: Na wzgórzach Clos du Doubs. Warszawa: 1998. ISBN 83-86268-93-X.