Lesław Wojtasik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Lesław Wojtasik
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 24 stycznia 1933
Sosnowiec
Data śmierci 31 października 2018
Grób Lesława Wojtasika na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Lesław Wojtasik (ur. 24 stycznia 1933 w Sosnowcu, zm. 31 października 2018[1]) – generał brygady SZ PRL, oficer polityczny, profesor[2], Zastępca Szefa Głównego Zarządu Politycznego WP w latach 1983-1989.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent technikum energetycznego w Nysie, elew Oficerskiej Szkoły Politycznej w Łodzi 1951-1952, następnie podporucznik i instruktor ZMP w 21 Samodzielnym Pułku Moździerzy w Brodnicy i pomocnik szefa wydziału politycznego 27 Brygady Moździerzy w Brodnicy. 1954-1960 studiował pedagogikę w Akademii Wojskowo-Politycznej w Warszawie, potem wykładał przedmioty społeczno-polityczne w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. W latach 1967-1983 pracownik naukowy Wojskowej Akademii Politycznej, od 1970 kierownik pracowni badań problemów psychologiczno-społecznych Ośrodka Badań Społecznych tej akademii. Od 1969 doktor, a od 1973 doktor habilitowany nauk humanistycznych uzyskane w WAP. 1972-1978 adiunkt i później kierownik zakładu - docent Instytutu Badań Społecznych WAP. Od 1980 zastępca komendanta, a od 1982 komendant tego instytutu w randze profesora nadzwyczajnego nauk humanistycznych. Wykładowca Wydziału Dziennikarstwa Uniwersytetu Warszawskiego. Od marca 1983 do stycznia 1989 zastępca szefa Głównego Zarządu Politycznego WP - szef Zarządu Propagandy i Agitacji. Rzecznik prasowy Ministerstwa Obrony Narodowej. Jesienią 1984 mianowany generałem brygady; nominację wręczył mu w Belwederze Przewodniczący Rady Państwa Henryk Jabłoński. Od stycznia 1989 do lutego 1990 Zastępca Dowódcy Warszawskiego Okręgu Wojskowego ds. politycznych - szef Zarządu Politycznego. Następnie przebywał w dyspozycji Ministra ON. W kwietniu 1991 pożegnany przez ministra obrony narodowej wiceadmirała Piotra Kołodziejczyka, po czym przeniesiony w stan spoczynku. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera C4, rząd 2, grób 2)[3].

Autor ponad 700 artykułów, opracowań i publikacji z dziedziny psychologii społecznej i teorii komunikacji masowej.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Zarys psychologii propagandy, PWN, Warszawa 1973
  • Psychologia Propagandy Politycznej, PWN, Warszawa 1975
  • Teoria i praktyka politycznej propagandy wizualnej, Książka i Wiedza, Warszawa 1977
  • Zakładowe ośrodki pracy ideowo-wychowawczej: zadania i model działania, Książka i Wiedza, Warszawa 1978
  • Agitacja polityczna: poradnik dla agitatora, Książka i Wiedza, Warszawa 1979
  • Elementy socjotechniki „Solidarności”, Wydawnictwo MON, Warszawa 1982
  • Nastroje społeczne, Książka i Wiedza, Warszawa 1982
  • Strategia i taktyka podziemnej „Solidarności”: dla aktywu PZPR zainteresowanego problematyka̧ walki ideologicznej, Książka i Wiedza, Warszawa 1982
  • Podziemie polityczne, Książka i Wiedza, Warszawa 1983
  • Agitacja polityczna, Wydawnictwo MON, Warszawa 1986
  • Szkice z teorii i praktyki reklamy, Wyższa Szkoła Hotelarstwa i Gastronomii w Poznaniu, Poznań 2011 (współautor)

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

I wiele medali i odznaczeń ministerialnych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Lesław Wojtasik (pol.). nekrologi.wyborcza.pl. [dostęp 2018-11-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-11-06)].
  2. Nowa Nauka Polska, nauka-polska.pl [dostęp 2017-11-15] (pol.).
  3. Miejsce pochówku. [dostęp 2019-03-06].
  4. 40-lecie ludowego Wojska Polskiego. „Nowiny”, s. 2, Nr 240 z 11 października 1983. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. IV: S-Z, Toruń 2010, s. 252-253.