Louis Aragon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Louis Aragon
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 3 października 1897
Paryż
Data i miejsce śmierci 24 grudnia 1982
Paryż
Narodowość francuska
Język francuski
Gatunki poezja, powieść
Ważne dzieła Podróże Telemacha

Louis Aragon fr.: lwi aʀa'gɔ̃ (ur. 3 października 1897 w Paryżu, zm. 24 grudnia 1982 tamże) – francuski powieściopisarz i poeta, długoletni zwolennik polityki partii komunistycznej, członek Académie Goncourt.

W latach 1919-1924 zwolennik dadaizmu; w 1924 roku wraz z André Bretonem i Philippe Soupaultem twórca kierunku surrealizmu. Współzałożyciel surrealistycznych pism Littérature (1919) i La Révolution Surréaliste (1924). W 1931 zerwał z tą dziedziną literatury i został przedstawicielem realizmu krytycznego.

W styczniu 1927 wstąpił razem z innymi surrealistami w szeregi Francuskiej Partii Komunistycznej, której członkiem pozostał aż do samej śmierci, pisząc wiele poematów politycznych (wśród nich jeden dedykowany Maurice'owi Thorezowi), chociaż był krytycznie nastawiony do Związku Radzieckiego, zwłaszcza w latach 50. XX wieku.

Sygnatariusz apelu sztokholmskiego (1950)[1]. W latach 1953–1972 był redaktorem naczelnym tygodnika „Les Lettres françaises”.

Poza powieściami wydał liczne zbiory poezji (m.in. liryki miłosne poświęcone żonie, Elzie Triolet, również pisarce) oraz eseje literackie.

Po śmierci żony 16 czerwca 1970 Aragon ujawnił się jako osoba biseksualna i wziął udział w paradzie CSD (Ivry 1996, strona 134).

Popularny w latach 60-80 XX wieku francuski piosenkarz Jean Ferrat włączył niektóre wiersze Louisa Aragona do swojego repertuaru, komponując do nich muzykę (album Ferrat chante Aragon).

Wybrana twórczość[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • Ivry, Benjamin (1996). Francis Poulenc, "20th-Century Composers series. Phaidon Press Limited". ​ISBN 0-7148-3503-X​.

Przypisy

  1. Dziennik Polski, rok VI, nr 91 (1861), Kraków 1 kwietnia 1950 roku, s. 2.