Lubomirski Książę

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Herb Lubomirski Książę, z dyplomu z 1785

Lubomirski Książę – polski herb książęcy, odmiana herbu Drużyna używana przez ród książąt Lubomirskich.

Opis herbu[edytuj | edytuj kod]

Opis zgodnie z klasycznymi regułami blazonowania:

W polu czerwonym krzywaśń srebrna. Klejnot: nad hełmem w koronie, między dwiema trąbami czerwonymi wylotami na zewnątrz, z dzwonkami złotymi, lew siedzący złoty na wprost. Labry: czerwone, podbite srebrem. Całość otacza Płaszcz heraldyczny podbity gronostajem zwieńczony mitrą książęcą.

Pod koniec XVIII wieku, Franciszek Grzegorz Lubomirski otrzymał tytuł podkomorzego galicyjskiego, co wiązało się z otrzymaniem dodatków do opisanego herbu. Tarczę położono na dwóch skrzyżowanych kluczach, dodano górne pole błękitne z oznaką urzędu: koroną leżącą na poduszce, oraz dwie bordiury: błękitną w trójkąty złote oraz poszachowaną czerwono-srebrno.

Najwcześniejsze wzmianki[edytuj | edytuj kod]

Książęta Lubomirscy otrzymali pierwszy tytuł książęcy w linii na Wiśniczu w roku 1595, następnie w liniach na Wiśniczu i Jarosławiu w 1647[1]. 6 maja 1786 Franciszek Grzegorz Lubomirski uzyskał potwierdzenie nadania tytułu z 8 marca 1647. Franciszek Grzegorz był praprawnukiem Stanisława Lubomirskiego, który otrzymał tytuł w 1647. Monarcha austriacki zatwierdził Franciszkowi także tytuł cellissimus (jaśnie oświecony), co stawiało go pod względem urodzenia na równi z dynastiami panującymi. 21 maja 1863 tytuł książęcy z herbem jak w opisie, ale bez labrów, potwierdzono w Rosji Konstantemu Feliksowi z synem Zygmuntem, Antoniemu z synami Ksawerym, Aleksandrem i Antonim, Aleksandrowi Ignacemu, Stefanowi Ksaweremu, Władysławowi, Eugeniuszowi, Janowi i Atanazemu z synem Stanisławem. W 1906 jedenastu przedstawicielom rodziny przyznano tytuł durchlaucht w Austrii.

Herbowni[edytuj | edytuj kod]

cellisimus (hochgeboren), fürst von Lubomirski.

Przypisy

  1. Juliusz Karol Ostrowski: Księga herbowa rodów polskich. T. 2. Warszawa: Główny skład księgarnia antykwarska B. Bolcewicza, 1903, s. 189.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Sławomir Górzyński: Arystokracja polska w Galicji: studium heraldyczno-genealogiczne. Warszawa: DiG, 2009, s. 235-237. ISBN 978-83-7181-597-3.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]