Luigi Boccherini

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania


Luigi Rodolfo Boccherini
Ilustracja
Obraz Luigi Boccheriniego z National Gallery of Victoria w Melbourne
Data i miejsce urodzenia

19 lutego 1743
Lukka

Data i miejsce śmierci

28 maja 1805
Madryt

Instrumenty

wiolonczela

Gatunki

muzyka klasyczna

podpis

Luigi Boccherini (ur. 19 lutego 1743 w Lukce, zm. 28 maja 1805 w Madrycie) – włoski kompozytor i wiolonczelista epoki klasycyzmu oraz rokoko, dzięki któremu wiolonczela awansowała do rzędu instrumentów solowych. Uważany za jednego (obok Haydna) z twórców kwartetu smyczkowego.

Luigi Boccherini pochodził z muzycznej rodziny, jego ojciec grał na wiolonczeli oraz kontrabasie. Naukę gry na wiolonczeli rozpoczął pod kierunkiem ojca, w wieku pięciu lat. W 1757 r. rozpoczął studia w Rzymie pod kierunkiem Giovanniego Battisty Costanziego. W 1761 r. wyjechał do Hiszpanii, gdzie w 1670 znalazł zatrudnienie u infanta Ludwik Antonia - młodszego brata Karola III. Współpraca zakończyła się, gdy królowi nie spodobał się fragment jednego z utworów, a poirytowany kompozytor podwoił dany motyw. Po tym incydencie, obrażony Boccherini udał się w góry Gredos, gdzie stworzył swoje najsłynniejsze dzieła. Do mecenasów twórczości Boccheriniego należeli też Lucjan Bonaparte i Fryderyk Wilhelm II Hohenzollern.

Był dwukrotnie żonaty i miał dwie córki. Zmarł w zupełnej biedzie w Madrycie. Jego współcześni spadkobiercy żyją w Hiszpanii. Po śmierci został zupełnie zapomniany, a renesans popularności jego twórczości rozpoczął się w drugiej połowie XX wieku, kiedy jego prace zostały szczegółowo zbadane przez francuskiego muzykologa Yvesa Gérarda w 1969 roku. Powstał wtedy tzw. Boccherini Quintet, który wykonuje muzykę Boccheriniego. Początkowo grał w Paryżu, później odbył światowe tournée.

Luigi Boccherini skomponował około 600 utworów, w tym m.in. 20 symfonii, liczne koncerty wiolonczelowe, setki utworów kameralnych, oratoria, kantaty, operę. Z ogromnego dorobku Boccheriniego największą popularność zdobył menuet z Kwintetu smyczkowego nr 13, zwłaszcza kiedy wykorzystany został w brytyjskiej komedii Jak zabić starszą panią; w Polsce śpiewany przez Wojciecha Młynarskiego z jego własnym tekstem jako Obiad rodzinny.

Posłuchaj[edytuj | edytuj kod]


\version "2.14.2"
\header {
  tagline = ##f
}
upper = \relative c'' {
  \clef treble 
  \key a \major
  \time 3/4
  \tempo 4 = 102
    \set Staff.midiInstrument = #"violin"

  \partial 4
 \acciaccatura { a'16[ b] }
  a16\pp( gis a b
  a8-.) a,4^>( cis e8)
  e8( d) d4 \acciaccatura { d16[ e] }  d16( cis d e 
  d8-.) e,4^>( b' d8)
  d8( cis) cis4
  \repeat unfold 2 { a'8.->( fis16) e8[( dis-.) dis-. dis-.] } a'8.->( fis16)
  gis8( e cis a') \acciaccatura gis8( fis4)\trill % \startTrillSpan { \afterGrace e16[ fis]\stopTrillSpan }
  e4( e,8) r8

}

lower = \relative c {
  \clef bass
  \key a \major
  \time 3/4
    \set Staff.midiInstrument = #"pizzicato strings"
    
   \acciaccatura s8
   \partial 4
   r4
   a8-. < e'' e, >8-.[ \repeat unfold 2 { < cis a >8-. < e e, >8-.] }
   e,,8-. < e'' e, >8-.[ \repeat unfold 2 { < b gis >8-. < e e, >8-.] }
   e,,8-. e'8-.[ \repeat unfold 2 { < b' gis >8-. < e e, >8-.] }
   a,,8-. < e'' e, >8-.[ < cis a >8-. < e e, >8-.] a,( < a' cis, >8)
   < b, b, >8-. < a' b, >8-.[ fis-. < a b, >8-.] dis,( < a' b, >8-.)
   b,,8-. < a'' b, >8-.[ fis-. < a b, >8-.] dis,( < a' b, >8-.)
   e,8-. < gis' e b >8-. a,,8-. < a'' e cis >8-. b,,( < dis' b a >8)
   e,8[( < e' b gis >8)] < e, e, >8-. r8 \bar ":|"

}

\score {
  \new PianoStaff <<
    \set PianoStaff.instrumentName = #"Cordes"
    \new Staff = "upper" \upper
    \new Staff = "lower" \lower
  >>
  \layout {
    \context {
      \Score
      \remove "Metronome_mark_engraver"
    }
  }
  \midi { }
}

Początek menueta według transkrypcji na fortepian

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]