Melecjusz (Leontowicz)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Święty
Melecjusz

Мелетий
święty biskup
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 6 listopada 1784
Staryje Sendżary
Data i miejsce śmierci 29 lutego 1840
Charków
Czczony przez Rosyjski Kościół Prawosławny
Kanonizacja 1978
Wspomnienie 12 lutego
Szczególne miejsca kultu Charków

Melecjusz, imię świeckie Michaił Joannowicz Leontowicz (ur. 6 listopada 1784 w Starych Sendżarach, zm. 29 lutego 1840 w Charkowie) – rosyjski biskup i święty prawosławny.

Pochodził z rodziny szlacheckiej[1], według innego źródła – z rodziny duchownych[2]. W 1808 ukończył seminarium duchowne w Jekatierinosławiu i z racji uzyskanych wysokich wyników w nauce mógł podjąć bezpłatnie studia w Petersburskiej Akademii Duchownej. Po jej ukończeniu w 1814 Michaił Leontowicz został zatrudniony na uczelni jako wykładowca języka starogreckiego. W 1817 został inspektorem seminarium duchownego w Kijowie, zaś w 1819 – Kijowskiej Akademii Duchownej[1].

11 lutego 1820 złożył wieczyste śluby zakonne przed metropolitą Eugeniuszem (Bołchowitinowem). 22 lutego tego samego roku został wyświęcony na hierodiakona, zaś 25 lutego – na hieromnicha. W 1821 był już archimandrytą i został mianowany rektorem seminarium duchownego w Mohylowie, gdzie pracował do 1824 (z przerwą w 1823, gdy wykonywał analogiczne obowiązki w seminarium w Pskowie). W 1824 wyznaczono go na rektora Kijowskiej Akademii Duchownej, zaś 21 października tego roku miała miejsce jego chirotonia na biskupa czehryńskiego, wikariusza eparchii kijowskiej, z równoczesnym powierzeniem obowiązków przełożonego monasteru św. Michała Archanioła w Kijowie[1].

21 kwietnia 1828 objął katedrę permską. W Permie napisał podręcznik dla kandydatów do przyjęcia święceń kapłańskich i zaangażował się w organizację działalności misyjnej wśród staroobrzędowców. Wśród wiernych prawosławnych zyskał opinię świętego. Po trzech latach został przeniesiony na katedrę irkucką, gdzie zorganizował misję działającą w regionie Ałtaju i działał na rzecz nawracania na prawosławie wyznawców lamaizmu. Równocześnie prowadził ascetyczny tryb życia, poświęcając wiele godzin dnia na modlitwę[1].

Pogorszenie się stanu zdrowia hierarchy sprawiło, że w 1835 został on przeniesiony na katedrę charkowską, na której przebywał do swojej śmierci w 1840. Został pochowany w monasterze Opieki Matki Bożej w Charkowie[1].

W 1948 z polecenia patriarchy Aleksego I szczątki arcybiskupa przeniesiono do soboru Zwiastowania w Charkowie, gdzie znajdują się do dnia dzisiejszego. W 1978 Melecjusz (Leontowicz) został kanonizowany. Akafist na jego cześć napisał arcybiskup charkowski Nikodem, zaś redakcji poddał metropolita leningradzki Nikodem[1].

W 2011 Melecjusz (Leontowicz) został zaliczony do Soboru Świętych Białoruskich[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]