Międzyrzecz (rejon korzecki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Międzyrzecz (rejon korecki))
Skocz do: nawigacja, szukaj
Międzyrzecz
Flaga
Flaga
Państwo  Ukraina
Obwód rówieński
Rejon korzecki
Wysokość 5,441 m n.p.m.
Populacja (2001)
• liczba ludności
• gęstość

2192
402,87 os./km²
Nr kierunkowy +380 3651
Kod pocztowy 34725
Położenie na mapie obwodu rówieńskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu rówieńskiego
Międzyrzecz
Międzyrzecz
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Międzyrzecz
Międzyrzecz
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Międzyrzecz
Międzyrzecz
Ziemia 50°39′24″N 26°51′53″E/50,656667 26,864722
Portal Portal Ukraina

Międzyrzecz (ukr. Великі Межирічі, Wełyki Meżyriczi; hist. Międzyrzecz Korecki) − wieś na Ukrainie, w obwodzie rówieńskim, w rejonie korzeckim. W 2001 roku liczyła 2192 mieszkańców.

Historia[edytuj]

Prawa miejskie miejscowość otrzymała w 1590 roku[potrzebny przypis]. Stanowiła własność m.in. Ostrogskich, Koreckich, Lubomirskich i Steckich, którzy wznieśli tu pałac i stworzyli park pod koniec XVIII wieku, a w 1702 roku ufundowali kościół i założyli kolegium Pijarów w 1814 r. zmienione w gimnazjum, w 1832 roku zamknięte przez władze rosyjskie; od 1793 roku w zaborze rosyjskim. W Międzyrzeczu działał twórca chasydyzmu, rabin Dow Ber z Międzyrzecza.

W okresie międzywojennym w granicach Polski. Miasto było siedzibą gminy Międzyrzecz. W okresie od września 1939 roku do 1941 roku pod okupacją radziecką, następnie do 1944 roku pod okupacją niemiecką. Od 1945 do 1991 w granicach Ukraińskiej SRR.

Do 1942 roku większość mieszkańców miejscowości stanowili Żydzi. Drugą pod względem liczebności grupą narodowościową byli Ukraińcy; oprócz nich w mieście żyli także Polacy[1]. Wkrótce po zajęciu miasta przez 6. niemiecką armię polową w 1941 roku, ukraińscy nacjonaliści dokonali pogromu, podczas którego Żydów bito i gwałcono oraz plądrowano ich domy. 22 maja 1942 roku 1600 Żydów z Międzyrzecza rozstrzelano. Zbrodnię przeprowadziło Sicherheitsdienst z Równego oraz pluton 1. kompanii 33. batalionu policyjnego, przy współudziale niemieckiej żandarmerii i ukraińskiej policji. Na miejsce zamordowanych przesiedlono Żydów z okolicznych wsi, dla których utworzono getto. Getto zlikwidowano 26 września 1942 rozstrzeliwując 1,5 tysiąca jego mieszkańców[2]. W 1943 roku Międzyrzecz stał się schronieniem dla polskich uchodźców z rzezi wołyńskiej, którzy zajmowali opuszczone domy żydowskie. Uchodźcy liczyli na ochronę niemieckiej załogi miejscowości. Latem 1943 roku podczas napadu Ukraińskiej Powstańczej Armii zginęła nieustalona liczba Polaków; ocaleni zbiegli do Równego[1].

Zabytki[edytuj]

  • pałac z drugiej połowy XVIII wieku, klasycystyczny, z pozostałościami parku, według projektu Szymona B. Zuga lub Dominika Merliniego
  • zamek obronny[3] zbudowany pod koniec XV wieku; w 1648 i 1660 roku zdobyty i obrabowany przez Kozaków; pozostały tylko wały obronne
  • kościół oo. pijarów z lat 1702-1725, barokowy; obecnie w ruinie

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b Władysław Siemaszko, Ewa Siemaszko, Ludobójstwo dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na ludności polskiej Wołynia 1939-1945, Warszawa 2000, ISBN 83-87689-34-3, s.699-700
  2. Холокост на территории СССР: Энциклопедия, Moskwa 2009, ISBN 978-5-8243-1296-6 s.138
  3. Międzyrzecz Korecki. [dostęp 24.8.13].

Bibliografia[edytuj]

  • Roman Aftanazy, Dzieje Rezydencji, Tom V, Ossolineum, Wrocław, 1994.

Linki zewnętrzne[edytuj]