Michał Sumiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Michał Sumiński
Data i miejsce urodzenia 13 grudnia 1915
Warszawa
Data i miejsce śmierci 24 grudnia 2011
Warszawa
Miejsce spoczynku Cmentarz Wojskowy na Powązkach
Zawód geograf, zoolog[1], dziennikarz
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Order Uśmiechu
Grób Michała i Zofii Sumińskich na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach, 1 lipca 2018 r.

Michał Jan Sumiński (ur. 13 grudnia 1915 w Warszawie, zm. 24 grudnia 2011 tamże[2]) – polski podróżnik, zoolog, jachtowy kapitan żeglugi wielkiej i dziennikarz, autor książek o tematyce żeglarskiej i programu telewizyjnego dla dzieci i młodzieży Zwierzyniec (1968–1988).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Stanisława i Janiny Sumińskich. Jego ojciec był doktorem zoologii, światowej sławy specjalistą od ważek. Prowadził zajęcia w gimnazjum i na uniwersytecie, gdzie miał służbowe mieszkanie w którym urodził się Michał Sumiński[3]. W czasie I wojny światowej, gdy miał 1,5 roku zmarła jego matka i wychowywały go dalej babcia Helena Sumińska i ciotka Janiszewska w 300-hektarowym majątku Leśniewo koło Ciechanowa[1]. W wieku lat 10 dostał od ojca pierwszą strzelbę[3], a w wieku lat 13 przeniósł się na stałe do ojca do Warszawy na dalszą naukę[1].

W czasie II wojny światowej działał w ruchu oporu[4]. W 1943 był uwięziony na Pawiaku. Od kwietnia 1943 do stycznia 1945 przebywał w obozie w Oświęcimiu (więzień nr 119464), następnie (do maja 1945) był więźniem obozu w Mauthausen-Gusen (więzień nr 117307), skąd 5 maja 1945 wyzwoliła go armia amerykańska[4]. Przebywał potem krótko w Ebensee, gdzie pracował jako buchalter.

Od lipca 1945 do sierpnia 1946 pracował w Pomorskiej Spółce Rybackiej w Bydgoszczy, gdzie zajmował się sprawami mieszkalno-socjalnymi rybaków przybywających na Ziemie Zachodnie. Od sierpnia 1946 do 1949 pracował w Zarządzie Głównym Ligi Morskiej w Warszawie, gdzie pełnił funkcję Głównego Inspektora Wychowania Morskiego. Od 1947 roku przez kilka lat był też kapitanem jachtu Ligi Morskiej „Generał Zaruski”[5]. Od 1949 do 1950 był głównym inspektorem wyszkolenia morskiego w Komendzie Głównej POSP. Od 1950 do 1955 zajmował się pracą literacką. Od 1955 do 1958 był kierownikiem działu i zastępcą redaktora naczelnego Rozgłośni „Kraj”. Od 1958 pracował w Polskim Radio (za kierowanie Redakcją programu zagranicznego „Dla tych, co na morzu” został laureatem Złotego Mikrofonu), a następnie w Telewizji Polskiej, gdzie był m.in. kierownikiem redakcji reportaży Redakcji Naczelnej Audycji dla Polaków za Granicą.

Od dziesiątego roku życia był zapalonym myśliwym. Był autorem popularnego [6] w latach 70. i 80. programu telewizyjnego dla młodzieży „Zwierzyniec”. Jako gospodarz, w stroju leśniczego, opowiadał o życiu i tajemnicach leśnych, popularyzując zagadnienia przyrodnicze[7]. Prowadził także spotkania w szkołach o tej tematyce.

Był uhonorowany takimi odznaczeniami jak: odznaka „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej” (1964), odznaka honorowa „Zasłużony Pracownik Morza” (1965), Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2005)[8], Order Uśmiechu, był także Honorowym Obywatelem Warszawy (2009)[9].

Pochowany został w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach[10].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Był żonaty z Zofią Sumińską, działaczką i popularyzatorką żeglarstwa.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Alicja Fidrysiak. Do dziś nie pozbyłem się tęsknoty za Leśniewem.... „Tygodnik Ciechanowski”, 2006-07-01. 
  2. Nekrolog. „Gazeta Wyborcza”, 2011-12-25. [zarchiwizowane z adresu 2012-07-15]. 
  3. a b Michał Sumiński: Polowałem od dziecka. „Super Express”, 2010-11-08. 
  4. a b Michał Sumiński – historia życia – Po wyjściu z obozu ważyłem 36 kilo. „Super Express”, 2010-10-09. 
  5. Jerzy Miciński, Marek Twardowski, Księga statków polskich 1918–1945, tom 2, Maria Radecka (red.), Gdańsk: „Polnord - Oskar”, 1997, s. 88-90, ISBN 83-86181-31-1, OCLC 749749877.
  6. polskatimes.pl, 2011-12-31. [dostęp 2018-04-27]. [1]
  7. Monika Piątkowska: Potem padał strzał. Michał Sumiński. w: Gazeta Wyborcza – Magazyn nr 2(358) z 13 stycznia 2000.
  8. M.P. z 2005 r. nr 73, poz. 996
  9. Piotr Drozdowicz: Warszawa ma nowych obywateli honorowych. MMWARSZAWA.pl, 2009-07-31. [dostęp 2011-12-27].
  10. Pożegnaliśmy Michała Sumińskiego. TVP Info, 2012-01-03. [dostęp 2012-06-05].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]