Michaił Ławrientjew

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Michaił Aleksiejewicz Ławrientjew (ros. Михаи́л Алексе́евич Лавре́нтьев, ur. 19 listopada 1900 w Kazaniu, zm. 15 października 1980 w Moskwie) – radziecki matematyk i mechanik, wiceprezydent Akademii Nauk ZSRR (1957-1975), Bohater Pracy Socjalistycznej (1967).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

1910-1911 uczył się w szkole w Getyndze w Niemczech, 1918 ukończył szkołę komercyjną w Kazaniu i wstąpił na Wydział Fizyczno-Matematyczny Uniwersytetu Kazańskiego, 1921-1922 studiował na Wydziale Fizyczno-Matematycznym Moskiewskiego Uniwersytetu Państwowego, następnie wykładał w Moskiewskiej Wyższej Szkole Technicznej. W 1927 został kandydatem nauk fizyczno-matematycznych i został delegowany na pół roku do Francji, 1928 w składzie delegacji ZSRR brał udział w Międzynarodowym Kongresie Matematyków w Bolonii, gdzie wystąpił z wykładem. Od 1929 do 1935 starszy inżynier Centralnego Instytutu Aerohydrodynamicznego im. Żukowskiego, jednocześnie 1929-1931 kierownik katedry i profesor Moskiewskiego Instytutu Chemiczno-Technologicznego, od 1931 profesor Moskiewskiego Uniwersytetu Państwowego. Od 1934 doktor nauk technicznych, od 1935 doktor nauk fizyczno-matematycznych, 1939 został dyrektorem Instytutu Matematyki Akademii Nauk Ukraińskiej SRR w Kijowie, 1939-1941 i ponownie 1945-1948 profesor Wydziału Fizyczno-Matematycznego Kijowskiego Uniwersytetu Państwowego. W latach wielkiej wojny ojczyźnianej w ewakuacji w Ufie, 1941-1944 kierował Wydziałem Matematyki Zjednoczonego Instytutu Fizyki i Matematyki Akademii Nauk Ukraińskiej SRR, w lutym 1945 wrócił do Kijowa, 1945-1948 był wiceprezydentem Akademii Nauk Ukraińskiej SRR. Od 1946 akademik Akademii Nauk ZSRR.

W 1947 na sesji Akademii Nauk ZSRR wystąpił z wykładem o drogach rozwoju matematyki radzieckiej (opublikowanym w 1948), 1950 został dyrektorem Instytutu Mechaniki Precyzyjnej i Techniki Obliczeniowej, później pracował również przy utworzeniu broni atomowej w ZSRR, 1951-1953 akademik-sekretarz Wydziału Nauk Fizyczno-Matematycznych Akademii Nauk ZSRR i profesor Moskiewskiego Uniwersytetu Państwowego, 1953-1955 zastępca kierownika naukowego KB-1 (Centrum Jądrowe w Arzamasie-16 (obecnie miasto Sarow)). Wraz z Nikołajem Bogolubowem nad bronią atomową. W 1955 został członkiem Prezydium Akademii Nauk ZSRR, 1955-1957 ponownie był akademikiem-sekretarzem Wydziału Nauk Fizyczno-Matematycznych Akademii Nauk ZSRR, 1957-1957 kierował utworzonym 18 maja 1957 Syberyjskim Oddziałem Akademii Nauk ZSRR, jednocześnie 1957-1976 był kierownikiem zorganizowanego przez siebie Instytutu Hydrodynamiki Akademii Nauk ZSRR. W 1958 odegrał ważną rolę przy zorganizowaniu Nowosybirskiego Uniwersytetu Państwowego, w którym 1959-1962 kierował katedrą analizy matematycznej, a 1962-1966 katedrą hydrodynamiki; jednocześnie 1963-1964 był przewodniczącym Rady ds. Nauki przy Radzie Ministrów ZSRR. Od 1976 do 1980 był przewodniczącym Narodowego Komitetu ZSRR ds. Matematyki Teoretycznej i Stosowanej. Członek rzeczywisty Czechosłowackiej Akademii Nauk (1957), honorowy członek Bułgarskiej Akademii Nauk (1966), członek-korespondent Niemieckiej Akademii Nauk w Berlinie (1969), członek Akademii Nauk Finlandii (1969), zagraniczny członek Francuskiej Akademii Nauk (1971) i PAN (1971). Od 31 października 1961 do 24 lutego 1976 zastępca członka KC KPZR. Deputowany do Rady Najwyższej ZSRR od 5 do 9 kadencji (1958-1979), deputowany do Rady Najwyższej Ukraińskiej SRR (1947-1951). Honorowy obywatel Nowosybirska (1970). Pochowany na Cmentarzu Południowym w Nowosybirsku.

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]