Mieczysław Piątkowski
![]() | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
18 marca 1880 |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
9 maja 1945 |
Przebieg służby | |
Lata służby | |
Siły zbrojne | |
Formacja | |
Jednostki | |
Stanowiska |
zastępca dowódcy dywizjonu żandarmerii |
Główne wojny i bitwy | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Mieczysław Seweryn Piątkowski (Mak-Piątkowski), ps. „Hipolit”, „Mak”, „Sylwester” (ur. 18 marca 1880 w Kiernasówce, zm. 9 maja 1945 we Flossenbürgu) – pułkownik żandarmerii inżynier Wojska Polskiego.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Mieczysław Seweryn Piątkowski urodził się 18 marca 1880 roku w Kiernasówce na Ukrainie, w rodzinie Antoniego i Cecylii z Bielińskich. Był młodszym bratem Stanisława. Ukończył gimnazjum w Kijowie oraz Wydział Budowy Maszyn Politechniki Lwowskiej. Od 1901 czynny w Polskiej Partii Socjalistycznej, należał do jej Organizacji Bojowej (1904–1905). Za udział w zamachu na pomnik rzezi Pragi został skazany na karę śmierci zamienioną na katorgę. W latach 1908–1914 działał w Związku Walki Czynnej oraz Związku Strzeleckim.
W czasie I wojny światowej walczył w Legionach Polskich oraz Polskiej Organizacji Wojskowej. 1 lipca 1915 roku został awansowany na podporucznika. 1 kwietnia 1917 roku był hospitantem w 1 pułku prtylerii, a jego oddziałem macierzystym był 4 pułk piechoty[1].
1 stycznia 1920 roku został przyjęty do Wojska Polskiego z byłych Legionów Polskich, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia kapitana wojsk technicznych i przydzielony do dyspozycji Inspektora Wojsk Technicznych[2]. Następnie został przeniesiony do Dowództwa Żandarmerii Okręgu Generalnego „Łódź” w Łodzi[3]. 30 lipca 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu majora, w Korpusie Żandarmerii, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. Pełnił wówczas służbę w Dowództwie Żandarmerii Wojskowej[4].
3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 8. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii[5]. W 1923 roku był zastępcą dowódcy 1 dywizjonu żandarmerii w Warszawie[6]. 22 marca 1924 roku został przeniesiony do Wydziału Żandarmerii w Departamencie I Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie[7][8]. 14 lipca 1926 roku został przydzielony do 1 dywizjonu żandarmerii w Warszawie na stanowisko dowódcy dywizjonu[9][10]. 1 stycznia 1929 roku awansował na pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1929 roku i 1. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii[11]. 29 stycznia 1929 roku został przeniesiony macierzyście do kadry oficerów żandarmerii z równoczesnym przeniesieniem służbowym do Wojskowego Instytutu Geograficznego na stanowisko zastępcy szefa[12]. 31 marca 1930 roku otrzymał przeniesienie do Komendy Placu Lwów na stanowisko komendanta[13]. Z dniem 31 marca 1931 roku został przeniesiony w stan spoczynku[14]. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”[15].
Był sekretarzem generalnym koncernu naftowego „Małopolska” w Borysławiu. Pod koniec lat 30. związany z Klubem Demokratycznym oraz SD. W czasie II wojny światowej został wywieziony do Auschwitz-Birkenau[16], a następnie do Buchenwaldu. Uwolniony przez wojska amerykańskie w trakcie ewakuacji więźniów Buchenwaldu do Flossenburga, w kwietniu 1945. Zmarł w maju 1945 w szpitalu we Flossenburgu[17].
Od 1902 roku był mężem Wiktorii z Olszewskich (1884–1919), członkini PPS, z którą miał czworo dzieci:
- Jadwigę Joannę (1904–1989), po mężu Bronic,
- Zbigniewa Antoniego (1908–1993), absolwenta Wyższej Szkoły Nauk Polityczno-Ekonomicznych, żołnierza II Korpusu Polskiego, skoczka spadochronowego, uczestnika ruchu oporu w Jugosławii, od 1945 roku na emigracji w Buenos Aires,
- Bohdana Juliusza Konrada (1910–1943), kapitana artylerii Wojska Polskiego, „cichociemnego”,
- Aleksego Konrada Zenona (1915–1982), podporucznika 3 pułku Szwoleżerów Mazowieckich, uczestnika kampanii wrześniowej 1939 roku.
Ordery i odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Krzyż Niepodległości z Mieczami (20 stycznia 1931)[18]
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (10 listopada 1928)[19][20]
- Krzyż Walecznych (trzykrotnie)[20]
- Złoty Krzyż Zasługi (10 sierpnia 1924)[21][22]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921[20]
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości[20]
- Brązowy Medal za Długoletnią Służbę[20]
- Krzyż Komandorski Orderu Korony Rumunii (Rumunia)[20]
- Krzyż Oficerski z Mieczami Orderu Gwiazdy Rumunii (Rumunia)
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich w dniu oddania Legionów Polskich Wojsku Polskiemu (12 kwietnia 1917), Warszawa 1917, s. 13.
- ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 1 z 17 stycznia 1920 roku, poz. 6.
- ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 4 z 7 lutego 1920 roku, poz. 89.
- ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 30 z 11 sierpnia 1920 roku, poz. 740.
- ↑ Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 291, tu figuruje jako Mieczysław Piątkowski-Pomian.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1053, 1063.
- ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 28 z 22 marca 1924 roku, s. 142.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 16, 960, 965.
- ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 27 z 14 lipca 1926 roku, s. 216.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 667, 674.
- ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 1 z 4 stycznia 1929 roku, s. 1.
- ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 3 z 29 stycznia 1929 roku, s. 15.
- ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 8 z 31 marca 1930 roku, s. 111.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 17 z 19 grudnia 1930 roku, s. 365.
- ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1934, L.dz. 250/mob. 34, s. 359, 857.
- ↑ List osób wywiezionych do obozu
- ↑ Mieczysław Seweryn Piątkowski [online], www.ipsb.nina.gov.pl [dostęp 2017-11-25] (pol.).
- ↑ M.P. z 1931 r. nr 18, poz. 31 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
- ↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 631 „za zasługi na polu organizacji żandarmerji”.
- ↑ a b c d e f Czy wiesz kto to jest? Uzupełnienia i sprostowania. Warszawa: 1939, s. 233. [dostęp 2021-08-11].
- ↑ M.P. z 1924 r. nr 192, poz. 594 „za pełną poświęcenia i z narażeniem życia niesioną pomoc ofiarom wybuchu w Cytadeli warszawskiej w dniu 13 października 1923 r. oraz za ratowanie zagrożonego mienia państwowego”.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 99 z 27 września 1924 roku, s. 550 „w uznaniu zasług położonych podczas niesienia pomocy ofiarom wybuchu w Cytadeli oraz za ratowanie zagrożonego mienia państwowego”.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Dzienniki Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych.
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Andrzej Krzysztof Kunert, Mieczysław Seweryn Piątkowski, Polski Słownik Biograficzny, tom XXVI, Warszawa 1981 [1].
- Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest? Uzupełnienia i sprostowania. Warszawa: 1939, s. 232–233. [dostęp 2021-09-07].
- Leon Chajn, Materiały do historii klubów demokratycznych i Stronnictwa Demokratycznego, t. 1, s. 336 (notka biograficzna w przypisie).
- Członkowie Klubów Demokratycznych (1937–1939)
- Członkowie Organizacji Bojowej PPS
- Członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej
- Członkowie Związku Strzeleckiego (1910–1914)
- Członkowie Związku Walki Czynnej
- Odznaczeni Brązowym Medalem za Długoletnią Służbę (II Rzeczpospolita)
- Odznaczeni Krzyżem Niepodległości z Mieczami
- Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita)
- Odznaczeni Krzyżem Walecznych (trzykrotnie)
- Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
- Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921
- Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita)
- Oficerowie piechoty Legionów Polskich 1914–1918
- Polacy – skazani na karę śmierci w Imperium Rosyjskim
- Polacy odznaczeni Orderem Gwiazdy Rumunii
- Polacy odznaczeni Orderem Korony Rumunii
- Politycy Polskiej Partii Socjalistycznej
- Politycy Stronnictwa Demokratycznego (II Rzeczpospolita)
- Polscy inżynierowie
- Polscy zamachowcy
- Pułkownicy żandarmerii II Rzeczypospolitej
- Urodzeni w 1880
- Więźniowie KL Auschwitz
- Zmarli w 1945
- Żołnierze III Brygady Legionów Polskich