Miernów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Miernów
Państwo  Polska
Województwo świętokrzyskie
Powiat pińczowski
Gmina Złota
Sołectwo Miernów
Liczba ludności (2006) ok. 330
Strefa numeracyjna (+48) 41
Kod pocztowy 27-650[1]
Tablice rejestracyjne TPI
SIMC 0280399
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Miernów
Miernów
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Miernów
Miernów
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Miernów
Miernów
Ziemia 50°20′21″N 20°35′02″E/50,339167 20,583889
Strona internetowa miejscowości

Miernówwieś sołecka[2] w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie pińczowskim, w gminie Złota[3][4].

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.

Od 1946 r. funkcjonuje remiza Ochotniczej Straży Pożarnej.

Historia[edytuj]

Pochodzenie nazwy nie jest przez językoznawców dokładnie określone. Wywodzą ją od słowa mierny (słaby).
Pierwsza wzmianka pochodzi z 1470 roku (Myernów). Przynajmniej od połowy XV wieku była to wieś królewska należąca do parafii Probołowice. Opisuje ją Jan Długosz. Zapisał on iż był tu folwark królewski i karczma[5]. Do 1795 roku była to wieś królewska[6]. Z opisu lustracyjnego z 1564 roku wiadomo się, że we wsi mieszkało jedenastu osiadłych kmieci na pięciu i pół łana ziemi. Płacili wtedy po dwa floreny podatku rocznie. Oddawano też dla władz królewskich podatek w formie: kur, sera i jaj. We wsi była też karczma z kawałkiem ziemi. Lustratorzy zapisali ponadto, że na przejazd królewski dają owsa, jak insze wsi[6].

Według lustracji 1661 roku, było pięciu kmieci (był to czas po „potopie” szwedzkim) płacących po 6 florenów podatku. Płacili też podatek w owsie i po kopie jaj rocznie. We wsi już nie zanotowano karczmy ani młyna (który zapewne był na początku XVII wieku). Wieś dzierżawili Stanisław Rogowski i jego żona Elżbieta. Dzierżawa była ustanowiona przez przywilej królewski z 7 IV 1653 roku wydany przez królową Ludwikę Marię.

Kolejną lustrację przeprowadzono w 1789 roku. Lustratorzy zapisali w tej wsi jest ról kmiecych 14, w których zastaliśmy gospodarzy siedemnastu. Płacili oni czynszu po 3 złote od roli, po 8 sztuk jaj i 2 korce owsa rocznie. We wsi mieszkało też czterech zagrodników, jeden chałupnik i dwóch czynszowników. Zanotowano też, że we wsi jest karczma z drzewa na węgieł budowana, słomą poszyta w tej izba szykowna z komorą.
Granice tej wsi ze Stawiszycami szlachecką, Będziakami wsią królewską, Soboszowem, Probołowicami i Pełczyskami wsiami szlacheckimi. O granic tej wsi nie masz żadnych kontrowersyi[6].

W 1827 roku była to już wieś rządowa licząca 25 domów i 106 mieszkańców. W XIX wieku była tu szkoła początkowa[5].

Ciekawostki historyczne[edytuj]

Podczas I wojny światowej przechodził tu front. Proboszcz z Probołowic zanotował takie wydarzenie z tamtych czasów: 25 I 1915 roku sąd austro-węgierski nakazał rozstrzelać w Miernowie miejscowego parafianina Wojciecha Piłata, melancholika nieszczęśliwego osamotnionego, który nie mając gdzieby głowę skłonić tułał się po krewnych i sąsiadach. Bohaterzy austryjaccy rozstrzelali go na postrachy za to, że się kręcił.

Archeologia[edytuj]

Na terenie Miernowa znajdują się kurhany z czasów młodszego neolitu (2600-1800 p.n.e.), w których znaleziono, podczas wykopalisk archeologicznych, naczynia pochodzące z tzw. kultury z ceramiką sznurową. Wykopaliska przeprowadziła w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych XX wieku ekspedycja Zespołu Badań nad Polskim Średniowieczem UW i PW, kierowana przez Andrzeja Kempistego, która badała przynależność kulturową kopców, znajdujących się w północno-wschodniej części lessów podkrakowskich, gdzie m.in. znajduje się Miernów.

Przypisy

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 11.04.2015].
  2. Jednostki organizacyjne gminy Złota. Urząd Gminy Złota. [dostęp 14.04.2015].
  3. TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 14.04.2015].
  4. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części. „Dziennik Ustaw”. Nr 29, poz. 200, s. 1867, 2013-02-15. Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji. [dostęp 14.04.2015]. 
  5. a b Miernów w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego, Tom VI (Malczyce – Netreba) z 1885 r.
  6. a b c Sołectwo Miernów ↓.

Bibliografia[edytuj]