Narentanie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nerentanie na mapie Bałkanów w 850 roku
Narentanie (Paganie) w IX wieku
Narentanie (Paganie) w X wieku

Narentanie, Nereczanie[1], również Neretwianie[2], Neretlanie, Paganie, a od X w. – Moranie – drobne plemię słowiańskie, które około połowy VII w. uformowało się na terenach między Cetiną a Neretwą, na wybrzeżu adriatyckim, na wschód od Splitu.

Pochodzenie Narentan nie jest jasne. Mogą być zarówno plemieniem chorwackim, które przywędrowało na Bałkany wraz z główną migracją po 626 roku, jak i plemieniem sklawińskim, które przesiedliło się zza Dunaju w ramach wielkiej migracji sklawińskiej pomiędzy 609 a 615 rokiem. Niewątpliwie plemię uformowało się w wyniku tychże migracji słowiańskich[3].

W VII i VIII wieku Narentanie weszli w skład wielkiego chorwackiego związku plemiennego. W drugiej połowie VIII wieku wykorzystując słabość Bizancjum zdobyli trzy bizantyńskie wyspy: Brač, Hvar i Korčulę. Pchnęło ich to w kierunku korsarstwa i pośrednio przyczyniło się do tego, że nie utworzyli nigdy własnego organizmu państwowego.

W IX wieku rywalizowali o wpływy w rejonie pomiędzy Splitem a Dubrownikiem z Wenecją[3]. W 867 roku odparli próbę narzucenia im zwierzchnictwa przez Bizancjum, które, w wyniku udanej akcji morskiej przeciw piratom arabskim w rejonie Dubrownika, podporządkowało sobie ziemie Duklan, Trebinian i Zahumlan. Nadal też uprawiali swój piracki proceder, co na początku XI wieku sprowokowało wyprawy doży weneckiego przeciwko wyspom Brač, Hvar i Korčuli.

Ostatecznie w drugiej połowie XI wieku terytoria Narentan, zarówno lądowe jak i wyspy, wcielił do Chorwacji król chorwacki – Piotr Krzesimir IV[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Henryk Łowmiański, Podstawy gospodarcze formowania się państw słowiańskich, Warszawa 1953, s.89
  2. Czerwiński ↓, s. 66.
  3. a b T. Wasilewski: Historia Jugosławii. s. 30.
  4. T. Wasilewski: Historia Jugosławii. s. 49 i 51. Mały słownik kultury dawnych Słowian. L.Leciejewicz (red.). s. 429.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]