Nina Assorodobraj-Kula

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Nina Assorodobraj-Kula (ur. 16 sierpnia 1908 w Warszawie, zm. 6 listopada 1999 tamże) – polska socjolog, historyk myśli społecznej, profesor Uniwersytetu Warszawskiego w latach 1935–1977.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1926–1930 studiowała historię na Uniwersytecie Warszawskim (magisterium pod kierunkiem Marcelego Handelsmana). W 1935 roku obroniła doktorat „Początki klasy robotniczej. Problem rąk roboczych w przemyśle polskim epoki stanisławowskiej”, napisany pod kierunkiem Stefana Czarnowskiego. Następnie wykładała na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1937–1939 przebywała na stażu w Paryżu, gdzie napisała habilitację „Elementy świadomości klasowej mieszczaństwa. Francja 1815–1830”. We wrześniu 1939 roku znalazła się we Lwowie, gdzie pracowała w Ossolineum. Po czerwcu 1941 wróciła do Warszawy i zatrudniła się w opiece społecznej i uczyła w tajnych szkołach średnich. W trakcie wojny wstąpiła do PPR. W 1945 roku wspólnie ze Stanisławem Ossowskim i Józefem Chałasińskim zorganizowała Wydział Socjologii na Uniwersytecie Łódzkim. W 1948 roku powróciła na Uniwersytet Warszawski, gdzie wykładała w Studium Nauk Społecznych. Była członkiem zarządu Marksistowskiego Zrzeszenia Historyków[1]. Była współredaktorką referatu Żanny Kormanowej, wygłoszonego w czasie I Kongresu Nauki Polskiej w 1951 roku, która w imieniu całego środowiska naukowego deklarowała gotowość uczonych by nauka historyczna odegrała doniosłą rolę w ogólnym planie ideologicznej ofensywy socjalizmu w Polsce[2].

W 1956 roku została dziekanem Wydziału Filozoficznego UW. W latach 1963–1968 pełniła funkcję przewodniczącej Polskiego Towarzystwa Socjologicznego. W listopadzie 1968 roku została wyrzucona z PZPR. Na Uniwersytecie pracowała do 1977 roku, kiedy przeszła na emeryturę. W 1998 roku została nagrodzona Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski za wybitne osiągnięcia w dziedzinie socjologii, za zasługi w pracy naukowo-dydaktycznej

Mężem Niny Assorodobraj był historyk Witold Kula. Jej syn to profesor UW, Marcin Kula.

Działalność naukowa[edytuj | edytuj kod]

Nina Assorodobraj zajmowała się socjologią historyczną, zwłaszcza rozwojem społeczeństwa przemysłowego w Polsce, historią polskiej myśli filozoficznej i społecznej (głównie Joachima Lelewela i Stefana Czarnowskiego)[3]. Jako jedna z pierwszych w Polsce zajmowała się problematyką pamięci i świadomości historycznej, zaprojektowała unikalne w skali światowej, kontynuowane do dzisiaj badania potocznej pamięci zbiorowej wykorzystujące metodę sondażu (surveyu).

Wybrane prace naukowe[edytuj | edytuj kod]

  • Zagadnienie siły roboczej w zaraniu industrializmu, Poznań 1935
  • Początki klasy robotniczej: problem rąk roboczych w przemyśle polskim epoki stanisławowskie, Warszawa 1946
  • Elementy świadomości klasowej mieszczaństwa, „Przegląd Socjologiczny”, 1948
  • Założenie teoretyczne historiografii Lelewela, Warszawa 1955
  • Les conditions sociales de la formation des théories de l'évolution et du progrès, Paryż 1956
  • Żywa historia. Świadomość historyczna: symptomy i propozycje badawcze, „Studia Socjologiczne”, 1963, nr 2
  • Wokół teorii ekonomicznych „Kapitału”, Warszawa 1967
  • Listy emigrantów z Brazylii i Stanów Zjednoczonych 1890-1891, do druku podali i wstępem opatrzyli: Witold Kula, Nina Assorodobraj-Kula, Marcin Kula, Warszawa 1973
  • Witold Kula, Dziennik czasów okupacji, do druku podali Nina Assorodobraj-Kula i Marcin Kula, Warszawa 1994

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Bohdan Urbankowski: Czerwona msza, czyli Uśmiech Stalina. T. II. Warszawa 1998, s. 154.
  2. Zbigniew Romek, Cenzura a nauka historyczna w Polsce 1944–1970, Warszawa 2010, s. 150.
  3. Tadeusz Tulibacki: Prof. Nina Assorodobraj-Kula. warszawa.wyborcza.pl, 2010-02-08. [dostęp 2015-08-31].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]