ORP Dzik (1966)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zobacz też: inne jednostki pływające o tej nazwie.
ORP Dzik
ORP Dzik
Historia
Stocznia ZSRR
 Marynarka Wojenna
Wejście do służby 7 grudnia 1988[1]
Wycofanie ze służby 7 listopada 2003[1]
Los okrętu złomowany w 2005[1]
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność nawodna – 2207 ton
podwodna – 2484 ton
Długość 91,3 m
Szerokość 8,00 m
Zanurzenie 6,1 m
Rodzaj kadłuba dwukadłubowy
Materiał kadłuba stal AK-25
Napęd
3 silniki wysokoprężne o mocy 6000KM, silniki elektryczne o mocy 5300 KM, silnik prędkości ekonomicznej, 3 śruby
Prędkość nawodna – 16,5 węzła
podwodna – 15,5 węzła
Zasięg nawodny – przy prędkości 16,5 węzłów – 4153 Mm,
podwodny – przy prędkości 2 węzłów – 400 Mm
Uzbrojenie
10 wyrzutni torped kalibru 533 mm (6 dziób, 4 rufa) z zapasem 22 sztuk
Załoga 73 osoby

ORP "Dzik" – polski okręt podwodny projektu 641 (w kodzie NATO: typu Foxtrot), zbudowany w ZSRR. Był to trzeci polski okręt o tej nazwie.

Okręt zwodowany został w leningradzkiej stoczni Sudomiech jako B-441 20 maja 1966 roku[2]. W 1988 roku Polska wydzierżawiła, a następnie zakupiła (okręt przekazany został w zamian za zobowiązania strony radzieckiej wobec Stoczni Marynarki Wojennej) tę jednostkę wraz z bliźniaczym ORP "Wilk". ORP "Dzik" działał wcześniej w składzie Floty Północnej Marynarki Wojennej ZSRR. 9 listopada 1988 roku w Rydze rozpoczęto prace odbiorcze, 7 grudnia 1988 roku, po zakończeniu prac nad przekazaniem okrętu, odbyło się podniesienie polskiej bandery wojennej. 12 grudnia okręt opuścił Rygę i nazajutrz zacumował w Porcie Wojennym w Gdyni-Oksywiu. W czasie służby w Polskiej Marynarce Wojennej przeszedł 43 000 mil morskich, (w tym 13 500 w zanurzeniu), wykonał 583 zanurzenia. Na przełomie kwietnia i maja 2005 roku okręt został pocięty na złom w doku Stoczni Gdańskiej. Kiosk zachowano dla Muzeum Marynarki Wojennej w Gdyni.

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]