Oborywanie przepiórki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Oborywanie przepiórki – polski zwyczaj związany ze żniwami.

W czasach, gdy zboże kosiło się ręcznie, na pole gospodarza schodzili się do pomocy inni gospodarze. Na koniec pozostawiali garść nieskoszonego zboża, pięknie obwiązywali je słomą lub w inny sposób ozdabiali (np. kwiatami), znienacka łapali gospodarza-właściciela za nogi i kilkakrotnie ciągnęli go po ziemi, dookoła tzw. przepiórki. Po tej ceremonii, kończącej zbiór zboża, gospodarz zapraszał wszystkich na suty i zakrapiany poczęstunek, który był zapłatą za pracę przy żniwach. Samą przepiórkę najczęściej pozostawiano na polu, kładąc pod nią np. skórkę od chleba, jako podarek dla ptaków i myszy by w przyszłym roku nie robiły strat w gospodarstwie.

W zależności od regionu przepiórkę nazywano także kozią brodą, wereją, brodą, kózką lub kozą.

Jeszcze dziś[kiedy?] jadąc polskimi drogami można zauważyć pozostawione na polu jakieś[jakie] zboża obwiązane słomą. Jest to pozostałość po tej tradycji[potrzebny przypis].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dziedzictwo kulturowe Lubelszczyzny - Kultura Ludowa, praca zbiorowa pod kierunkiem Alfreda Gaudy, Lublin 2001, ISBN 83-91-4962-1-X