Okręgi wyborcze do Parlamentu Europejskiego w Polsce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Okręgi wyborcze do Parlamentu Europejskiego w Polsce – jednostki podziału terytorialnego Polski utworzone w celu przeprowadzenia wyborów do Parlamentu Europejskiego. Obecną liczbę i kształt okręgów reguluje Ustawia z dnia 5 stycznia 2011 r. – Kodeks wyborczy (Dz.U. z 2011 r. Nr 21, poz. 112)[1][2]. Wybieranych jest 51 eurodeputowanych.

Wykaz okręgów[edytuj | edytuj kod]

Ordynacja dzieli kraj na trzynaście wielomandatowych okręgów wyborczych. Zasada ta jest krytykowana ze względu na to, że europosłowie mają reprezentować w PE cały kraj, nie poszczególne okręgi, co prowadzi do rozlicznych patologii podczas kampanii wyborczej[3].

Okręgi wyborcze do PE
Okręgi wyborcze w wyborach do Parlamentu Europejskiego
Numer Obszar Siedziba okręgowej komisji wyborczej Liczba mandatów
Okręg nr 1 województwo pomorskie Gdańsk 3
Okręg nr 2 województwo kujawsko-pomorskie Bydgoszcz 3
Okręg nr 3 województwo podlaskie i warmińsko-mazurskie Olsztyn 2
Okręg nr 4 Warszawa z 8 powiatami województwa mazowieckiego Warszawa 5
Okręg nr 5 4 miasta na prawach powiatu i 29 powiatów województwa mazowieckiego Warszawa 3
Okręg nr 6 województwo łódzkie Łódź 2
Okręg nr 7 województwo wielkopolskie Poznań 5
Okręg nr 8 województwo lubelskie Lublin 2
Okręg nr 9 województwo podkarpackie Rzeszów 3
Okręg nr 10 województwo małopolskie i świętokrzyskie Kraków 7
Okręg nr 11 województwo śląskie Katowice 7
Okręg nr 12 województwo dolnośląskie i opolskie Wrocław 6
Okręg nr 13 województwo lubuskie i zachodniopomorskie Gorzów Wielkopolski 3

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Leszek Garlicki: Wybory i prawo wyborcze. W: Leszek Garlicki: Polskie prawo konstytucyjne. Wyd. 11. Warszawa: Liber, 2007, s. 146. ISBN 978-83-7206-142-3.
  2. Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. – Kodeks wyborczy. (Dz.U. z 2011 r. Nr 21, poz. 112)
  3. Paweł Wroński: Zmieńmy tę dziwaczną ordynację. Gazeta Wyborcza, 2014.