Państwowe Ratownictwo Medyczne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Państwowe Ratownictwo Medyczne
Logo PRM
Logo PRM
Państwo  Polska
Minister zdrowia Konstanty Radziwiłł
Adres
ul. Miodowa 15
00-952 Warszawa
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Państwowe Ratownictwo Medyczne
Państwowe Ratownictwo Medyczne
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Państwowe Ratownictwo Medyczne
Państwowe Ratownictwo Medyczne
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Państwowe Ratownictwo Medyczne
Państwowe Ratownictwo Medyczne
Ziemia52°14′49″N 21°00′31″E/52,246944 21,008611
Strona internetowa
Karetka reanimacyjna
Karetka wypadkowa
Karetka transportowa
Śmigłowiec na lądowisku

Państwowe Ratownictwo Medyczne (PRM) – system powołany w Polsce w celu udzielenia pomocy medycznej osobom znajdującym się w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego.

W całej Polsce istnieje (lub w niedalekiej przyszłości będzie istniało) telefonicznie przekierowanie z numeru 999 do skoncentrowanej dyspozytorni medycznej, które działa zarówno z telefonu komórkowego jak i stacjonarnego. SDM przyjmuje również zgłoszenia od operatorów Centrów Powiadamiania Ratunkowego (112). W związku z uruchamianiem skoncentrowanych dyspozytorni medycznych z Systemem Wspomagania Dowodzenia Państwowego Ratownictwa Medycznego, planowane jest zmniejszenie ich liczby. Wg planów Ministerstwa Zdrowia do 2018 r. w Polsce będą funkcjonowały 42 SDM, natomiast docelowo, w 2028 r., będzie ich tylko 18. [1]

Historia[edytuj]

Udzielanie profesjonalnej pomocy medycznej na miejscu zdarzenia osobom w stanie zagrożenia życia lub zdrowia ma w Polsce dużo dłuższą tradycję niż ratownictwo medyczne we współczesnym znaczeniu. Pierwszą powołaną dla niesienia pomocy w zespołach wyjazdowych instytucję utworzono na ziemiach polskich w Krakowie 6 czerwca 1891 roku. Ochotnicze Towarzystwo Ratunkowe funkcjonuje do dziś pod zmienioną nazwą jako Krakowskie Pogotowie Ratunkowe.

Do końca lat 90. XX wieku służbę zajmującą się wyjazdami celem udzielenia pomocy na miejsce zdarzenia określano jako pogotowie ratunkowe. Określenie nadal występuje w nazwach dysponentów jednostek ratownictwa medycznego. Również dysponent lotniczych zespołów ratownictwa medycznego nosi nazwę Lotniczego Pogotowia Ratunkowego. Pojęcie ratownictwa medycznego pojawiło się w polskim prawie po raz pierwszy za sprawą ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym z dnia 25 lipca 2001 roku (Dz.U. 2001 Nr 113 poz. 1207 ze zm.).

Opis[edytuj]

W skład systemu wchodzą zespoły ratownictwa medycznego (ZRM): karetki typu S (specjalistyczne) i P (podstawowe), Lotnicze Pogotowie Ratunkowe (HEMS) i szpitalne oddziały ratunkowe (SOR).

System został powołany dla realizacji zadań państwa polegających na zapewnieniu pomocy każdej osobie znajdującej się w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego, który należy rozumieć jako stan polegający na nagłym lub przewidywanym w krótkim czasie pojawieniu się objawów pogarszania zdrowia, którego bezpośrednim następstwem może być poważne uszkodzenie funkcji organizmu lub uszkodzenie ciała lub utrata życia, wymagający podjęcia natychmiastowych medycznych czynności ratunkowych i leczenia. Podstawę działania ratownictwa medycznego w Polsce stanowi ustawa z dnia 8 września 2006 roku o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz.U. 2006 Nr 191 poz. 1410 ze zm.) i rozporządzenia wykonawcze. System składa się z dwóch pionów. Pierwszym są organy administracji rządowej właściwe w zakresie wykonywania zadań systemu czyli wojewodowie. Ich zadaniem jest organizowanie, planowanie, koordynowanie i nadzór realizacji zadań systemu oraz częściowo finansowanie jednostek systemu.

Drugi pion stanowią jednostki systemu. Ustawa o Państwowym Ratownictwie Medycznym z 2006 roku wskazuje dwa typy jednostek systemu, czyli szpitalne oddziały ratunkowe i zespoły ratownictwa medycznego, w tym lotnicze zespoły ratownictwa medycznego. Jednostki systemu muszą ze sobą współpracować i się uzupełniać. Warunkiem uczestnictwa tych jednostek w systemie jest zawarcie przez ich dysponenta umowy o udzielanie przez nie świadczeń opieki zdrowotnej oraz umowy na wykonywanie medycznych czynności ratunkowych.

Spore znaczenie dla działania systemu mają jednostki współpracujące z systemem i jednostki współdziałające z systemem. Jednostkami współpracującymi są w szczególności: jednostki Państwowej Straży Pożarnej oraz jednostki ochotniczych straży pożarnych włączone do Krajowego Systemu Ratowniczo-Gaśniczego, podmioty uprawnione do wykonywania ratownictwa wodnego i górskiego, inne jednostki podległe lub nadzorowane przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych i Ministra Obrony Narodowej oraz społeczne organizacje ratownicze, które, w ramach swoich zadań ustawowych lub statutowych, są obowiązane do niesienia pomocy osobom w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego, jeżeli zostaną one wpisane do rejestru jednostek współpracujących z systemem. Jednostkami współdziałającymi z systemem są centra urazowe oraz jednostki organizacyjne szpitali wyspecjalizowane w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego, które zostały ujęte w wojewódzkim planie działania systemu.

Zespoły ratownictwa medycznego[edytuj]

Najczęściej pracującymi lekarzami w pogotowiu ratunkowym są lekarze anestezjolodzy, chirurdzy i lekarze medycyny ratunkowej, posiadający już specjalizację lub specjalizujący się w jednej z tych dziedzin. Należy zaznaczyć, że nadal zatrudniani są lekarze innych specjalności, w trakcie specjalizacji – w wypadku niedoborów specjalistów. W ramach Zespołów Ratownictwa Medycznego występują karetki specjalistyczne i podstawowe.

W karetce podstawowej pomocy muszą udzielać minimum 2 osoby uprawnione do wykonywania medycznych działań ratunkowych. Jedna z tych osób powinna posiadać uprawnienia do kierowania ambulansem. W praktyce w karetce podstawowej można spotkać często trzy osoby. W składzie zespołu podstawowego nie musi znajdować się lekarz systemu.

W karetce specjalistycznej pomocy muszą udzielać minimum 3 osoby uprawnione do wykonywania medycznych działań ratunkowych, w tym lekarz systemu.

Stopniowo wycofano lub wycofuje się z karetek kierowców bez uprawnień do udzielania pomocy, którzy stanowili dodatkową osobę w składzie karetki powiększającą liczbę osób do 3 w karetce podstawowej a do 4 w karetce specjalistycznej.

Personel medyczny, uprawniony do wykonywania medycznych działań ratunkowych, reprezentują:

  • ratownicy medyczni
  • pielęgniarki systemu
  • lekarze systemu

Rodzaje zespołów[2][edytuj]

  • S – zespół wyjazdowy specjalistyczny - co najmniej trzy osoby uprawnione do wykonywania medycznych czynności ratunkowych, w tym lekarz systemu (dawniej zespół R),
  • P – zespół wyjazdowy podstawowy - co najmniej dwie osoby uprawnione do wykonywania medycznych czynności ratunkowych (dawniej zespół W).
  • zespół lotniczy Lotniczego Pogotowia Ratunkowego - co najmniej trzy osoby, w tym co najmniej jeden pilot zawodowy, lekarz systemu oraz ratownik medyczny lub pielęgniarka systemu

W skład naziemnych zespołów ratownictwa medycznego wchodzi dodatkowo kierowca, w przypadku gdy żaden z członków zespołu nie posiada uprawnień do prowadzenia pojazdów uprzywilejowanych.

System Wspomagania Dowodzenia Państwowego Ratownictwa Medycznego[edytuj]

W celu ujednolicenia sposobu przyjmowania zgłoszeń oraz w celu sprawnej ich obsługi powołano do życia SWD PRM. Umożliwia on:

  • przyjmowanie zgłoszeń alarmowych;
  • dysponowanie zespołów ratownictwa medycznego;
  • lokalizacje zdarzeń, zespołów ratownictwa medycznego (za pomocą Uniwersalnego Modułu Mapowego)

Władze[edytuj]

Minister zdrowia:

Zobacz też[edytuj]

Przypisy