Centrum powiadamiania ratunkowego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Centrum powiadamiania ratunkowego
Logo systemu powiadamiania ratunkowego
Logo systemu powiadamiania ratunkowego
Centrum Powiadamiania Ratunkowego w Krakowie 4.JPG
Data utworzenia 2009[1]
Budżet 783 982 887 PLN[2]
Zatrudnienie 1365 osób[3]
brak współrzędnych
Strona internetowa

Centrum powiadamiania ratunkowego (w skrócie CPR, ang. public-safety answering point – skrót PSAP) – jednolity system, który obsługuje zgłoszenia alarmowe kierowane do numerów alarmowych 112, 997, 998 i 999, umożliwiający przekazanie zgłoszenia alarmowego w celu zaangażowania właściwych służb ratowniczych[2]. W ramach systemu mogą być obsługiwane numery 991, 992, 993, 994 i 987 oraz inne numery alarmowe podmiotów, do których zadań należy ochrona życia, zdrowia, bezpieczeństwa, porządku publicznego, mienia lub środowiska[2].

Operatorzy numerów alarmowych odbierają połączenia, następnie przeprowadzają rozmowę w celu uzyskania odpowiednich informacji i przekazują zgłoszenie do służb ratunkowych[4]. Operator otrzymuje automatycznie informacje na temat lokalizacji dzwoniącego; w przypadku zgłoszeń z telefonów komórkowych są to współrzędne geograficzne, numer dzwoniącego oraz dane osoby, na którą telefon jest zarejestrowany (w przypadku telefonu na kartę te informacje nie są dostępne), w przypadku zgłoszeń z telefonów stacjonarnych operator otrzymuje dokładny adres oraz dane osoby, na którą telefon jest zarejestrowany. System powiadamiania ratunkowego pozwala także na identyfikację numerów zastrzeżonych[5].

Operatorzy mogą szybko rozpoznać zgłoszenia fałszywe, złośliwe lub niezasadne, które stanowią 83% wszystkich połączeń na numer alarmowy 112. Dzięki temu numer alarmowy nie jest blokowany, łatwiej jest dodzwonić się na numer alarmowy i do służb alarmowych docierają tylko zgłoszenia od osób, które naprawdę potrzebują pomocy[6]. Tylko 17% wszystkich zgłoszeń jest zasadnych i zostało przyjętych[7].

System działa z zastosowaniem zasady wzajemnej zastępowalności centrów w przypadku technicznej awarii jednego CPR-u lub w razie gdy liczba połączeń przekracza możliwość szybkiej ich obsługi[2], wtedy system przekierowuje automatycznie zgłoszenie do CPR-u innego województwa[6].

Ustanowienie[edytuj | edytuj kod]

Sytuacja prawna w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Podstawą funkcjonowania systemu powiadamiania ratunkowego jest ustawa z dnia 22 listopada 2013 r. o systemie powiadamiania ratunkowego (Dz. U. z 2013 r. poz. 1635), która zaczęła obowiązywać od 1 stycznia 2014 i określa zadania i zasady działania CPR-ów w Polsce[8].

20 maja 2014 weszło w życie rozporządzenie ministra administracji i cyfryzacji z dnia 28 kwietnia 2014 r. w sprawie organizacji i funkcjonowania centrów powiadamiania ratunkowego (Dz. U. z 2014 r. poz. 574)[9].

Centra powiadamiania ratunkowego w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Centra powiadamiania ratunkowego znajdują się w strukturach urzędów wojewódzkich[2].

Z analiz procesu wdrażania systemu powiadamiania ratunkowego wynika, że po uruchomieniu wszystkich CPR-ów łatwiej jest dodzwonić się na numer alarmowy 112 ze względu na intensywne rozszerzenie zasięgu działania centrów powiadamiania ratunkowego: przed 2012 rokiem tylko 55% zgłoszeń na numer alarmowy 112 było obsługiwane w CPR-ach, od 2013 roku 100% zgłoszeń na numer alarmowy 112 w Polsce zostaje obsłużone w CPR-ach[4].

Za wprowadzaniem systemu powiadamiania ratunkowego przemawia fakt trzykrotnego skrócenia średniego czasu oczekiwania na odebranie zgłoszenia: centra odbierają połączenia średnio w ciągu 10 sekund, wcześniej średni czas wynosił 28 sekund oraz dwukrotny wzrost liczby uruchomionych centrów powiadamiania ratunkowego: w 2012 roku funkcjonowało ich tylko 6, obecnie działają już wszystkie 17 centra[4].

Odnotowane zostało również zwiększenie liczby zgłoszeń na numer alarmowy 112, które mogą być obsługiwane jednocześnie, obsługiwanie zgłoszeń obcojęzycznych oraz ułatwienie lokalizacji osoby dzwoniącej[6].

W Polsce istnieje 17 centrów powiadamiania ratunkowego[10], m.st. Warszawa ma swój własny CPR, pozostałe są zlokalizowane po jednym w każdym województwie i swoim zasięgiem obejmują cały kraj[4]. Jako pierwszy w 2009 roku powstał CPR w Krakowie[1], ostatni CPR ruszył w 2013 roku w Warszawie[11]. CPR w Katowicach jest największym w kraju, zatrudnia 95 operatorów[12], natomiast najmniejszy CPR znajduje się w Opolu, pracuje tam 20 operatorów[13].

Lp Nazwa
[10]
Etaty
[14]
Ludność
[15]
Powierzchnia
[km²]
[15]
Miasto
[10]
Województwo
[10]
Kod pocztowy
[10]
Adres
[10]
Współrzędne
1 CPR w Białymstoku 28 1 198 690 20 187,02 Białystok podlaskie 15-062 ul. Warszawska 3 53°08′08,2″N 23°10′00,8″E/53,135600 23,166900
2 CPR w Bydgoszczy 45 2 096 404 17 971,34 Bydgoszcz kujawsko-pomorskie 85-130 ul. Grudziądzka 9-15 bud. C 53°07′12,7″N 17°59′35,9″E/53,120200 17,993300
3 CPR w Gdańsku 45 2 290 070 18 310,34 Gdańsk pomorskie 80-251 ul. Sosnowa 2 54°22′39,7″N 18°36′01,4″E/54,377700 18,600400
4 CPR w Gorzowie Wielkopolskim 25 1 023 317 13 987,89 Gorzów Wielkopolski lubuskie 66-400 ul. Jagiellończyka 8 52°44′20,4″N 15°13′48,7″E/52,739000 15,230200
5 CPR w Katowicach 95 4 615 870 12 333,09 Katowice śląskie 40-032 ul. Jagielońska 25 50°15′12,6″N 19°01′29,6″E/50,253500 19,024900
6 CPR w Krakowie 70 3 354 077 15 182,79 Kraków małopolskie 31-156 ul. Basztowa 22 50°03′55,4″N 19°56′36,2″E/50,065400 19,943400
7 CPR w Kielcach 30 1 273 995 11 710,50 Kielce świętokrzyskie 25-516 al. IX Wieków Kielc 3 50°52′31,8″N 20°37′45,8″E/50,875500 20,629400
8 CPR w Łodzi 55 2 524 651 18 218,95 Łódź łódzkie 94-109 ul. Pienista 71 51°44′07,1″N 19°23′47,0″E/51,735300 19,396400
9 CPR w Lublinie 45 2 165 651 25 122,46 Lublin lubelskie 20-012 ul. Szczerbowskiego 6 51°14′22,2″N 22°33′19,8″E/51,239500 22,555500
10 CPR w Olsztynie 30 1 450 697 24 173,47 Olsztyn warmińsko-mazurskie 10-045 ul. Niepodległości 16 53°46′21,4″N 20°28′36,8″E/53,772600 20,476900
11 CPR w Opolu 20 1 010 203 9411,87 Opole opolskie 45-233 ul. Oleska 123 50°41′06,4″N 17°56′36,2″E/50,685100 17,943400
12 CPR w Poznaniu 70 3 462 196 29 826,50 Poznań wielkopolskie 61-477 ul. Wiśniowa 13a 52°22′26,0″N 16°54′40,3″E/52,373900 16,911200
13 CPR w Radomiu 71 3 569 053 35 041,23 Radom mazowieckie 26-600 ul. Traugutta 57 51°23′57,5″N 21°08′56,4″E/51,399300 21,149000
14 CPR w Rzeszowie 45 2 129 951 17 845,76 Rzeszów podkarpackie 35-016 ul. Mochnackiego 4 50°02′11,4″N 21°59′44,5″E/50,036500 21,995700
15 CPR w Szczecinie 35 1 721 405 22 892,48 Szczecin zachodniopomorskie 70-502 ul. Wały Chrobrego 4 53°25′52,7″N 14°33′58,0″E/53,431300 14,566100
16 CPR w Warszawie 40 1 732 707 517,24 Warszawa mazowieckie 00-170 ul. Młynarska 43/45 52°14′31,2″N 20°58′11,6″E/52,242000 20,969900
17 CPR we Wrocławiu 60 2 914 362 19 946,74 Wrocław dolnośląskie 50-552 ul. Borowska 138 51°04′54,5″N 17°02′06,4″E/51,081800 17,035100

Funkcjonowanie[edytuj | edytuj kod]

Obieranie zgłoszenia[edytuj | edytuj kod]

Głównym celem centrum powiadamiania ratunkowego to obsługa zgłoszeń alarmowych, po odebraniu zgłoszenia alarmowego CPR powiązuje zgłoszenie alarmowe z danymi teleadresowymi miejsca zgłoszenia oraz jego pozycji geograficznej[2].

Operator CPR-u automatycznie otrzymuje mapę, na której zaznaczone jest miejsce zdarzenia, udzielenie pomocy jest więc ułatwione w sytuacji gdy osoba potrzebująca pomocy nie wie gdzie się znajduje[6].

Po zlokalizowaniu zdarzenia, operator CPR-u wybiera odpowiednią grupę podmiotów, do których zostanie skierowane zgłoszenie alarmowe (tj. Policja, Państwowa Straż Pożarna lub Państwowe Ratownictwo Medyczne)[2].

Dochodzi wtedy do przekazania zgromadzonych danych drogą elektroniczną, a w uzasadnionych przypadkach (tj. gdy potrzebna jest natychmiastowa pomoc medyczna) przekierowuje połączenie telefoniczne[2]. Systemy powiadamiania ratunkowego umożliwiają wymianę informacji o zgłoszeniu drogą elektroniczną z wykorzystaniem formatki[6], co skróci jeszcze bardziej czas obsługi całego zgłoszenia[16].

Ostatnie, ale nie mniej ważne zadanie CPR-ów to wymiana danych o zgłoszeniu alarmowym przetwarzanych w systemie teleinformatycznym z Policją, Państwową Strażą Pożarną lub dysponentami zespołów Państwowego Ratownictwa Medycznego[2].

Zgłoszenie poprzez SMS lub eCall[edytuj | edytuj kod]

Dostawca usług telefonicznych zapewnia korzystanie z aparatów publicznych do bezpłatnego połączenia z numerami alarmowymi i kierowanie połączeń telefonicznych do numerów alarmowych 112, 997, 998 i 999 do właściwego terytorialnie centrum powiadamiania ratunkowego oraz połączeń do innych numerów alarmowych do właściwych terytorialnie jednostek służb do niesienia pomocy[2].

Dostawca usług telefonicznych gwarantuje także kierowanie zgłoszeń alarmowych za pośrednictwem nowych sposobów komunikacji takich jak SMS i eCall (samochodowy system informujący o wypadku) do numeru alarmowego 112[2][4].

Dysponowanie zasobami ratowniczymi[edytuj | edytuj kod]

Połączenie i wymiana danych między systemami są realizowane przez interfejs komunikacyjny, który zapewnia wzajemne przekazywanie zgromadzonych danych dotyczących treści zgłoszenia alarmowego, w tym danych osoby zgłaszającej i innych osób, których dotyczy zgłoszenie, oraz nagrań rozmów telefonicznych[2].

Interfejs pozwala też rozdysponowywać połączenia telefoniczne związane z obsługą zgłoszeń alarmowych, informacje o statusach zgłoszeń alarmowych i komunikaty o zakończeniu działań ratowniczych[2].

Centrum powiadamiania ratunkowego potwierdza przyjęcie zgłoszenia alarmowego przez systemy teleinformatyczne Policji, Państwowej Straży Pożarnej oraz dysponentów zespołów Państwowego Ratownictwa Medycznego[2].

Operator CPR-u konfirmuje odebranie zgłoszenia alarmowego przez i zadysponowanie zasobów ratowniczych[2].

Archiwizacja zgłoszenia[edytuj | edytuj kod]

Centrum powiadamiania ratunkowego przechowuje przez 3 lata dane dotyczące treści zgłoszeń alarmowych, w tym nagrania rozmów telefonicznych obejmujących całość zgłoszenia alarmowego, danych osób zgłaszających i innych osób wskazanych w trakcie przyjmowania zgłoszenia, informacji o miejscu zdarzenia i jego rodzaju oraz skróconego opisu zdarzenia[2].

Zbieranie statystyk[edytuj | edytuj kod]

Centrum powiadamiania ratunkowego wykonuje analizy związane z funkcjonowaniem systemu na obszarze obsługiwanym przez centrum oraz tworzy statystyki w zakresie liczby, rodzaju oraz czasów realizacji zgłoszeń alarmowych[2].

Centrum powiadamiania ratunkowego współpracuje, wymienia informacje i dane na potrzeby analiz z Policją, Państwową Strażą Pożarną, dysponentami zespołów Państwowego Ratownictwa Medycznego i pracowników centrów zarządzania kryzysowego[2].

Statystyki dotyczące funkcjonowania CPR-ów w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Z danych zebranych przez Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji wynika, że w 2014 roku operatorzy numerów alarmowych łącznie odebrali 21 326 746 zgłoszeń; średnio 1 777 228 połączeń miesięcznie w całej Polsce, 104 542 miesięcznie w każdym centrum powiadamiania ratunkowego[17].

Spośród wszystkich połączeń przychodzących do centrów powiadamiania ratunkowego w 7 386 614 przypadkach (35%) zgłaszający przerwał rozmowę przed przyjęciem zgłoszenia przez operatora numerów alarmowych (najprawdopodobniej w celu przetestowania telefonu czy zasięgu), a w 10 340 761 przypadkach (48%) były to połączenia fałszywe, złośliwe lub niezasadne (informacje o tych zgłoszeniach nie zostały przekazane podmiotom ratowniczym)[17].

Najwięcej procentowo zgłoszeń fałszywych, złośliwych i niezasadnych w skali wszystkich zgłoszeń kierowanych na numer alarmowy 112 w 2014 roku odnotowano w CPR w Poznaniu (88%), najmniej w CPR w Warszawie (75%) i Katowicach (75%)[17].

Najwięcej zgłoszeń fałszywych, złośliwych i niezasadnych kierowanych na numer alarmowy 112 odbieranych jest w godzinach popołudniowych; najmniej w nocy[17].

Operatorzy[edytuj | edytuj kod]

Każdy operator numerów alarmowych obsługuje zgłoszenia według takiej samej procedury[4]. Operatorem może być osoba, która posiada co najmniej średnie wykształcenie i posługuje się co najmniej jednym językiem obcym w stopniu komunikatywnym[2], co umożliwia obsługę zgłoszeń kierowanych przez cudzoziemców[4]. Operatorzy władają 14 językami obcymi[18][19].

Aby zostać operatorem niezbędne jest ukończenie szkolenia operatorów numerów alarmowych i zdanie egzaminu zarówno z części teoretycznej i praktycznej[2]. Operator musi posiadać ważny certyfikat operatora numerów alarmowych[2]. Operatorzy pracują w 12-godzinnym systemie pracy[20]. Maksymalna liczba operatorów numerów alarmowych zatrudnionych w CPR-ach wynosi 1365 osób[21], w 2014 roku pracowało ich 810[22].

Sprzęt[edytuj | edytuj kod]

Operatorzy odbierają połączenia poprzez nagłowny zestaw słuchawkowy i pracują przy konsoli operatorskiej oraz dwóch monitorach[23]. Konsola operatorska to ekran dotykowy na którym zainstalowany jest system obsługi technicznej zgłoszenia który pozwala łączyć się ze systemem powiadamiania ratunkowego, sprawdzać historie zgłoszeń, przekazywać, zawieszać i rozłączać połączenia[24]. Pierwszy monitor podłączony jest do komputera poprzez zainstalowane środowisko do obsługi zgłoszenia które pozwala na uzupełnienie formatki która zawiera miedzy innymi dane osobowe i położenie geograficzne dzwoniącego[24]. Drugi monitor wyświetla moduł mapowy i daje możliwość korzystania z dodatkowych map[24].

Finansowanie[edytuj | edytuj kod]

Maksymalny budżet państwa w zakresie systemu powiadamiania ratunkowego wynosi 783 982 887 PLN[25], w tym:

  • „System Informatyczny Powiadamiania Ratunkowego”: 190 000 000 PLN[26]
  • „Ogólnopolska Sieć Teleinformatyczna 112”: 160 000 000 PLN[27]
  • „Platforma Lokalizacyjno-Informacyjna z Centralną Bazą Danych”: 19 441 214 PLN[28]
  • „Platforma Lokalizacyjno-Informacyjna z Centralną Bazą Danych 2”: 15 000 000 PLN[29]

SIPR[edytuj | edytuj kod]

Aby obsługa zgłoszeń na numer alarmowy 112 była szybka niezbędne będzie stworzenie jednolitego Systemu Informatycznego Powiadamiania Ratunkowego (SIPR), który pozwoli na zintegrowanie służb dyżurnych powołanych do niesienia pomocy[30]. Centrum Projektów Informatycznych pracuje nad przyjęciem rozwiązania teleinformatycznego które zwiększy efektywności i skuteczność działania numeru alarmowego 112[30]. W ramach projektu SIPR budowana jest ogólnokrajowa platforma służąca do obsługi zgłoszeń alarmowych na potrzeby funkcjonowania Centrów Powiadamiania Ratunkowego. Wdrożone rozwiązanie ujednolici proces zgłoszenia zdarzenia na numer alarmowy 112[30]. Informacja o zagrożeniu trafi do operatora numerów alarmowych, który wprowadzi zgłoszenie do systemu OST 112 i powiadomi właściwe służby do niesienia pomocy[30].

OST 112[edytuj | edytuj kod]

Na potrzeby obsługi numeru alarmowego 112 Centrum Projektów Informatycznych uruchomiło Ogólnopolską Sieć Teleinformatyczną 112 (OST 112)[31]. Dzięki działaniom przeprowadzonym w ramach projektu OST 112 powstała nowa infrastruktura komunikacyjna, niezbędna do sprawnej obsługi telefonów na numer alarmowy 112 oraz potrzebna do komunikacji pomiędzy służbami odpowiedzialnymi za niesienie pomocy[31]. Sieć teleinformatyczna zbudowana jest na szybkich łączach światłowodowych[31]. Sieć wykonano w technologii IP/MPLS, cechy te pozwalają na skrócenie czasu do przesyłania danych pomiędzy lokalizacjami podmiotów systemu powiadamiania ratunkowego[31].

PLI CBD[edytuj | edytuj kod]

W celu stworzenia i utrzymania połączenia pomiędzy Platformą Lokalizacyjno-Informacyjną z Centralną Bazą Danych Urzędu Komunikacji Elektronicznej oraz aby zagwarantować sprawną wymianę informacji pomiędzy istniejącymi jednostkami systemowymi sieci telefonicznej w Polsce uruchomiono Platformę Lokalizacyjno-Informacyjną z Centralną Bazą Danych (PLI CBD). System ten umożliwia szybkie zlokalizowanie miejsca, z którego wykonano połączenie na numer alarmowy 112 i skraca czas szybkiego reagowania służb zobowiązanych do niesienia pomocy[32]. Wedlug danych Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji średnio w ciągu miesiąca w bazach danych PLI CBD notuje się po 4 miliony informacji lokalizacyjnych, czyli ok 4 na sekundę[32]. Dany interfejs wspomaga przekazanie kompletnej informacji o lokalizacji instalacji terminali końcowych obsługujących danych abonentów. Przekaz owych danych następuje automatycznie dzięki zestawieniu tunel IPsec do systemu PLI CBD UKE w wyznaczonym czasie[33].

PLI CBD 2[edytuj | edytuj kod]

Projekt PLI CBD 2 ma na celu rozbudowę zarządzanego przez UKE systemu PLI CBD[29].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Europejski Dzień Numeru Alarmowego 112 (pol.). infokrakow24.pl. [dostęp 2015-02-11].
  2. 2,00 2,01 2,02 2,03 2,04 2,05 2,06 2,07 2,08 2,09 2,10 2,11 2,12 2,13 2,14 2,15 2,16 2,17 2,18 2,19 2,20 Dz.U. 2013 poz. 1635 ↓.
  3. Dz.U. 2014 poz. 574 ↓.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 4,6 Powiadamianie ratunkowe i numer 112 (pol.). mac.gov.pl. [dostęp 2015-02-11].
  5. 11 lutego – dzień numeru 112 (pol.). edroga.pl. [dostęp 2015-02-11].
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 6,4 Jak funkcjonuje system powiadamiania ratunkowego? (pol.). mac.gov.pl. [dostęp 2015-02-11].
  7. Plaga głupich żartów na telefon alarmowy (pol.). rmf24.pl. [dostęp 2015-02-11].
  8. Prezydent popisał ustawę o systemie powiadamiania ratunkowego (pol.). mac.gov.pl. [dostęp 2015-02-11].
  9. Organizacja Centrów Powiadamiania Ratunkowego – rozporządzenie szefa MAC wchodzi w życie 20 maja (pol.). mac.gov.pl. [dostęp 2015-02-11].
  10. 10,0 10,1 10,2 10,3 10,4 10,5 Wykaz NKA dla lokalizacji Ab. Służb Alarmowych 112 (pol.). uke.gov.pl. [dostęp 2015-02-11].
  11. Numer 112 nareszcie w sieci teleinformatycznej (pol.). portalemedyczne.pl. [dostęp 2015-02-11].
  12. Centrum powiadamiania ratunkowego w Katowicach (pol.). katowice.uw.gov.pl. [dostęp 2015-02-11].
  13. Opolskie: start Wojewódzkiego Centrum Powiadamiania Ratowniczego (pol.). rynekzdrowia.pl. [dostęp 2015-02-11].
  14. Sposób podziału maksymalnej liczby operatorów numerów alarmowych na poszczególne centra powiadamiania ratunkowego – w 2015 r. (pol.). mac.bip.gov.pl. [dostęp 2015-02-11].
  15. 15,0 15,1 Powierzchnia i ludność w przekroju terytorialnym (pol.). stat.gov.pl. [dostęp 2015-02-11].
  16. Numer Alarmowy 112 (pol.). wm.uw.olsztyn.pl. [dostęp 2015-02-11].
  17. 17,0 17,1 17,2 17,3 Statystyki dotyczące funkcjonowania systemu powiadamiania ratunkowego w 2014 r. (pol.). mac.gov.pl. [dostęp 2015-02-11].
  18. Blisko połowa zgłoszeń na 112 fałszywa. Dzwonią np. po pizzę (pol.). rmf24.pl. [dostęp 2015-02-11].
  19. Half of 112 emergency calls in Poland bogus? (ang.). thenews.pl. [dostęp 2015-02-11].
  20. Trzy samobójstwa podczas dyżuru, a to wszystko za 1600 zł miesięcznie. Pracownica numeru "112" ujawnia kulisy pracy (pol.). natemat.pl. [dostęp 2015-02-11].
  21. Rząd zajmie się projektem ustawy o systemie powiadamiania ratunkowego (pol.). solidarnosc.org.pl. [dostęp 2015-02-11].
  22. 20 maja 2014: wchodzi w życie rozporządzenie MAC w sprawie Centrów Powiadamiania Ratunkowego (pol.). zdrowie.abc.com.pl. [dostęp 2015-02-11].
  23. Jedno zgłoszenie co dwie minuty. Kto dzwoni na 112? (pol.). olsztyn.wm.pl. [dostęp 2015-02-11].
  24. 24,0 24,1 24,2 Pomoc pod 112 (pol.). 24kurier.pl. [dostęp 2015-02-11].
  25. Rządowy projekt ustawy o systemie powiadamiania ratunkowego (pol.). prawo.egospodarka.pl. [dostęp 2015-02-11].
  26. Koszt realizacji projektu SIPR (pol.). cpi.gov.pl. [dostęp 2015-02-11].
  27. Koszt realizacji projektu OST 112 (pol.). cpi.gov.pl. [dostęp 2015-02-11].
  28. Całkowity koszt realizacji projektu PLI CBD (pol.). uke.gov.pl. [dostęp 2015-02-11].
  29. 29,0 29,1 Całkowity koszt realizacji projektu PLI CBD 2 (pol.). uke.gov.pl. [dostęp 2015-02-11].
  30. 30,0 30,1 30,2 30,3 System Informatyczny Powiadamiania Ratunkowego (pol.). cpi.gov.pl. [dostęp 2015-02-11].
  31. 31,0 31,1 31,2 31,3 Ogólnopolska Sieć Teleinformatyczna 112 (pol.). cpi.gov.pl. [dostęp 2015-02-11].
  32. 32,0 32,1 Platforma Lokalizacyjno-Informacyjna z Centralną Bazą Danych (pol.). mac.gov.pl. [dostęp 2015-02-11].
  33. Opis konfiguracji połączeń sieciowych pomiędzy nazwą i adresem operatora a PLI CBD (pol.). mac.gov.pl. [dostęp 2015-02-11].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]