Pażątka III

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Herb Pażątka III i jego odmiany
Pażątka III, Lipiński IIc, Pazatka-Lipinsky, Pażątka-Lipiński
Pażątka III odm, Lipiński IId, Pazotka-Lipinski, Pażątka Lipiński
Księżyc II, Pażątka III odm, Lipiński IIe, Pazatka-Lipinski, Pażątka-Lipiński

Pażątka III (Księżyc II, Lipiński II, Pazatka-Lipinsky, Pażątka-Lipiński, Pazotka-Lipinski, Pażątka Lipiński) – kaszubski herb szlachecki, według Przemysława Pragerta odmiana herbu Lipiński II, który z kolei ma być odmianą herbów Księżyc lub Szeliga.

Opis herbu[edytuj | edytuj kod]

Opis z wykorzystaniem zasad blazonowania, zaproponowanych przez Alfreda Znamierowskiego[1]:

Pażątka III (Lipiński IIc, Pazatka-Lipinsky, Pażątka-Lipiński): W polu czerwonym półksiężyc złoty, nad nim takiż krzyż, przy każdym ramieniu mający mały półksiężyc złoty rogami do krzyża, z takąż gwiazdą pod nim; nad krzyżem pięć gwiazd złotych w półokrąg. Klejnot: nad hełmem w koronie trzy pióra strusie. Labry czerwone, podbite złotem.

Pażątka III odm (Lipiński IId, Pazotka-Lipinski, Pażątka Lipiński): Krzyż jest ćwiekowy ze ściętym końcem dolnego ramienia, półksiężyce barkami do krzyża, brak gwiazd pod półksiężycami. W klejnocie ogon pawi.

Księżyc II (Pażątka III odm, Lipiński IIe, Pazatka-Lipinski, Pażątka-Lipiński): Pole błękitne, krzyż łaciński.

Najwcześniejsze wzmianki[edytuj | edytuj kod]

Warianty podstawowy i trzeci wymieniane bez barw przez Żernickiego (Der polnische Adel), powtarzane przez współczesne witryny internetowe zainteresowanych herbownych (Strona rodziny Pazatka,Hans - Peter Wendelin von Pazatka Lipinsky). Ponieważ autor nie określił barw, pole herbu jest rekonstruowane jako błękitne lub czerwone. Wariant drugi, znany jedynie z witryny internetowej jako herb niemieckiej rodziny von Pazotka-Lipinski z Gilching.

Rodzina Lipińskich[edytuj | edytuj kod]

Herbowni[edytuj | edytuj kod]

Lipiński (Lipinski, Lipinsky) z przydomkiem Pażątka (Pazontka, Pazatka, Pazotka).

Przypisy

  1. Alfred Znamierowski, Paweł Dudziński: Wielka księga heraldyki. Warszawa: Świat Książki, 2008, s. 104–108. ISBN 978-83-247-0100-1.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]