Gliszczyński IV

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gliszczyński IV

Gliszczyński IV (Spod-Gliszczyński, Szpot-Gliszczyński, Księżyc odmienny, albo Leliwa odmienny, błędnie Gliszezijnski)kaszubski herb szlachecki, według Przemysława Pragerta odmiana herbu Księżyc lub Leliwa.

Opis herbu[edytuj | edytuj kod]

Opis z wykorzystaniem zasad blazonowania, zaproponowanych przez Alfreda Znamierowskiego[1]:

W polu czerwonym półksiężyc złoty z takąż gwiazdą w środku. Klejnotu i hełmu brak, bezpośrednio nad tarczą korona. Labrów brak.

Najwcześniejsze wzmianki[edytuj | edytuj kod]

Herb, przytaczany przez Żernickiego (Der polnische Adel, Die polnischen Stamwappen), pochodzi z malowidła na szkle z 1720 w kościele w Swarzewie oraz pieczęć z literami IG, opisana jako Sz. Spod-Gliszczyński.

Rodzina Gliszczyński[edytuj | edytuj kod]

Rodzina szlachecka z Gliśna Wielkiego lub Małego. W rzeczywistości Gliszczyńscy to wiele odrębnych rodów, które siedząc w jednej wsi, przyjęły takie samo nazwisko odmiejscowe. Tego konkretnie herbu używali Gliszczyńscy z przydomkiem Szpot.

Herbowni[edytuj | edytuj kod]

Gliszczyński (błędnie Gliszezijnski) z przydomkiem Szpot (Spod) lub bez przydomka. Rodzina miała też używać wariantu z dwoma gwiazdami, ale nie wiadomo w jakim układzie. Rodzinie tej przypisywano też herb Szpot i z nim jest ona bardziej znana. Szpot Gliszczyńcy drugą część nazwiska mają od Miejscowości Małe Gliśno w której mieszkali. Protoplastą Szpot Gliszczyńskich był Jerzy Szpot który w 1526 roku otrzymuje potwierdzenie praw majątkowych w Małym Gliśnie przez króla Zygmunta Starego, dokument znajduje się w archiwum akt dawnych w Warszawie. Szpotowie w Małym Gliśnie byli wraz z wojewodą Pomorskim Mikołajem Szpotem pierwszymi Szpotami na Pomorzu.Zbigniew Leszczyc w swoim herbarzu wydanym w 1908 roku dołącza Szpot Gliszczyńskich do gałęzi Sandomierskich Szpotów.[2]

Istniało wiele innych gałęzi tej rodziny, używających innych herbów. Pełna lista herbów Gliszczyńskich dostępna w haśle Gliszczyński III.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Alfred Znamierowski, Paweł Dudziński: Wielka księga heraldyki. Warszawa: Świat Książki, 2008, s. 104-108. ISBN 978-83-247-0100-1.
  2. Tomasz Marcin Cisewski, Korzenie Drobnoszlacheckie, 2018, ISBN 978-83-938516-3-8.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]