Gliszczyński III

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gliszczyński III

Gliszczyński III (Gliscinski, Buchan-Gliszczyński, Buchon Gliszczyński, Księżyc odmienny, błędnie Ruchan-Gliscinski)kaszubski herb szlachecki, według Przemysława Pragerta odmiana herbu Księżyc.

Opis herbu[edytuj]

Opis z wykorzystaniem zasad blazonowania, zaproponowanych przez Alfreda Znamierowskiego[1]:

W polu błękitnym półksiężyc srebrny z twarzą z gwiazdą złotą nad każdym rogiem. Klejnot: nad hełmem bez korony trzy pióra strusie, srebrne między błękitnymi. Labry: błękitne, podbite złotem.

Najwcześniejsze wzmianki[edytuj]

Wariant I wymieniany w Nowym Siebmacherze.

Rodzina Gliszczyński[edytuj]

Rodzina szlachecka z Gliśna Wielkiego lub Małego. W rzeczywistości Gliszczyńscy to wiele odrębnych rodów, które siedząc w jednej wsi, przyjęły takie samo nazwisko odmiejscowe. Tego konkretnie herbu używali Gliszczyńscy z przydomkiem Buchon.

Herbowni[edytuj]

Gliszczyński (Gliczinski, Gliczyński, Glischiński, Gliscinski, Gliscyński, Glisczinski, Glisczinsky, Glisczyński, Gliszcinski Gliszyński, Gliściński, Glizszyński, Glyschiński, błędnie Gliński, Gliszezijnski, Gliszczepiski, Głyszczyński) z przydomkiem Buchon (Buchan). Rodzinie tej przypisywano też herb Trzy Gwiazdy (vel Księżyc).

Istniało wiele innych gałęzi tej rodziny, używających innych herbów.

Chamierowie-Gliszczyńscy używali herbu Chamier III lub Chamier IV. Mroczkowie-Gliszczyńscy używali herbu Mroczek. Jutrzenka-Gliszczyńscy używali prawdopodobnie herbu Jutrzenka. Szpotowie-Gliszczyńscy używali herbu Szpot, lub Gliszczyński IV. Zamek-Gliszczyńscy używali herbu Gliszczyński V, lub Gliszczyński VI. Pewien Gliszczyński bez przydomku odcisnął pieczęć z herbem Gliszczyński VII. Gliszczyńscy z przydomkiem Jastrzębieniec mieli używać Jastrzębca, być może zapożyczonego od wielkopolskich Gliszczyńskich. Gliszczyńskim pochodzącym od Ciemińskich, Żernicki przypisał herb Zadora, ale Pragert uważa to przyporządkowanie za wątpliwe.

Wielkopolscy Gliszczyńscy, niespokrewnieni z kaszubskimi, używali Jastrzębca lub jego odmiany, herbu Gliszczyński.

Przypisy

  1. Alfred Znamierowski, Paweł Dudziński: Wielka księga heraldyki. Warszawa: Świat Książki, 2008, s. 104-108. ISBN 978-83-247-0100-1.

Bibliografia[edytuj]