Park Narodowy Blå Jungfrun

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Park Narodowy Blå Jungfrun
Blå Jungfruns nationalpark
park narodowy
Państwo  Szwecja
Położenie Kalmar
Data utworzenia 1926
Powierzchnia 1.98 km²
Położenie na mapie Szwecji
Mapa lokalizacyjna Szwecji
Park Narodowy Blå Jungfrun
Park Narodowy Blå Jungfrun
Ziemia57°15′15″N 16°47′30″E/57,254167 16,791667

Park Narodowy Blå Jungfrun (szw. Blå Jungfruns nationalpark, znany także pod nazwą „Blåkulla”) – park narodowy w Szwecji. Obejmuje wyspę Blå Jungfrun, leżącą w Cieśninie Kalmarskiej na Morzu Bałtyckim. Administracyjnie wyspa leży w gminie Oskarshamn, w regionie Kalmar.

Wyspa jest niezamieszkaną bryłą granitu, wystającą 86 m n.p.m. oraz 130 m nad otaczające ją dno morskie[1]. Choć wyspa ma tylko 1 km średnicy i niecałe 2 km² powierzchni, to jej ukształtowanie jest dość zróżnicowane. W krajobrazie północnej części wyspy dominującą rolę odgrywają strome klify, wygłady lodowcowe i nagie skały, porośnięte rzadko sosną (Pinus sylvestris), świerkiem (Picea abies) i brzozą (Betula pendula), z głębokimi szczelinami i jaskiniami. Południowa część wyspy jest łagodniejsza, pokryta gęstym lasem liściastym. Główne gatunki drzew to dąb (Quercus sp.), lipa (Tilia sp.), klon (Acer sp.) oraz topola osika (Populus tremula).

Blå Jungfrun na mapie Olausa Magnusa. Wyspa jest przedstawiona jako nosząca koronę

. Jedyne ssaki zamieszkujące Blå Jungfrun to zające (Lepus europaeus) oraz nietoperze. Ptaki spotykane na wyspie to siwerniak (Anthus spinoletta), nurnik zwyczajny (Cepphus grylle), edredon (Somateria mollissima) oraz uhla (Melanitta fusca). Zalatują tu także bielik (Haliaeetus albicilla) i kormoran (Phalacrocorax carbo).

Kamienny labirynt na Blå Jungfrun

Pierwotne nazwy wyspy brzmiały Blåkulla oraz Känningen, jednak z powodu pecha, jaki według marynarzy statków przepływających w pobliżu wyspy te nazwy przynosiły, przestały one być używane. Blåkulla w języku szwedzkim znaczy „niewielkie, niebieskie wzgórze”, gdyż porosty pokrywające granity wyspy nadają jej niebieskawy kolor. Blåkulla jest także nazwą miejsca, gdzie diabeł spotyka się z czarownicami w Wielki Czwartek[2]. Nazwa Blå Jungfrun (Niebieska Dziewica) została nadana przez marynarzy, którzy chcieli uniknąć prowokowania „zła” mającego znajdować się na wyspie. Do dziś istnieje przesąd, według którego zabranie kamienia z wyspy przynosi pecha.

Na wyspie nie ma śladów stałego zamieszkania, służyła ona głównie lokalnym rybakom jako baza połowowa oraz marynarzom jako punkt nawigacyjny.

Jednym z pierwszych badaczy, którzy odwiedzili wyspę, był Karol Linneusz.

Pozyskiwanie granitu z wyspy rozpoczęło się w 1904. W celu ochrony dziedzictwa przyrodniczego i folklorystycznego Blå Jungfrun utworzono tu park narodowy.

Szwedzkie prawo publicznego dostępu jest na Blå Jungfrun zawieszone. Na wyspie nie wolno rozpalać ognia ani nocować.

Na Blå Jungfrun znajduje się także tajemniczy labirynt, zbudowany z kamieni ułożonych na ziemi. Do dziś nie udało się ustalić jego pochodzenia ani funkcji[1].

Blå Jungfrun

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Coastal Guide to Blå Jungfrun (ang.). [dostęp 9.11.2008].
  2. Eastern Småland and Öland (ang.). [dostęp 10.11.2008].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]