Piotr Rypson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Piotr Rypson (drugi z lewej) podczas konferencji Muzeum cyfrowe w Warszawie w 2016 roku

Piotr Rypson (ur. 18 grudnia 1956 w Warszawie[1]) – polski historyk sztuki, kurator, krytyk, literaturoznawca, publicysta.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował archeologię śródziemnomorską na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1993 do 1999 roku udzielał gościnnych wykładów w Rhode Island School of Design w Providence, a także w Studium Muzealnym przy Instytucie Historii Sztuki Uniwersytetu Warszawskiego (w latach 1995–1998)[2]. W 2000 obronił pracę Poezja wizualna w Polsce od XVI do XVIII wieku na wydziale Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego uzyskując stopień doktora[3]. Wykładał w Miami Ad School[2].

Od 1993 do 1996 roku obejmował stanowisko Głównego Kuratora Zbiorów i Galerii w CSW Zamek Ujazdowski. W latach 1994–2005 był członkiem Rady Promocji Fundacji Kultury. W 1999 roku zasiadał w Radzie Sztuki przy Ministerstwie Kultury i Sztuki. Od 1999 do 2003 roku był wiceprzewodniczącym polskiej sekcji Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Sztuki AICA. Był członkiem jury nagrody "Paszport „Polityki”". Od 2001 roku jest przewodniczącym Rady Programowej Fundacji Galerii Foksal[1].

Piotr Rypson przemawia podczas konferencji Muzeum cyfrowe, 2016

W latach 1990–1994 był redaktorem naczelnym czasopisma "Obieg" poświęconego sztuce współczesnej. Swoje artykuły publikował także na łamach "Baroku", "Polityki", "Odry" czy "Magazynu Sztuki"[2]. Autor książek o sztuce wizualnej XX i XXI wieku i jej twórcach.

Był kuratorem wystaw takich artystów, jak Zbigniew Libera, Magdalena Abakanowicz, Jarosław Modzelewski, Dick Higgins, Andrzej Dłużniewski, Maria Jarema, Stefan i Franciszka Themersonowie[1]. Współorganizator wystawy "Dizajn dla wolności – wolność w dizajnie. Polskie projektowanie graficzne 1981–2011", która odbyła się w Berlinie i Tokio w 2011 roku z okazji polskiej prezydencji w Unii Europejskiej[1].

Był zastępcą dyrektora Muzeum Narodowego w Warszawie[4]. Między 28 czerwca a 30 listopada 2018 pełnił obowiązki dyrektora Muzeum Narodowego[5]. 20 grudnia 2018 został zwolniony z pracy w muzeum przez Jerzego Miziołka w okresie ochronnym przed emeryturą bez podania przyczyny[6][7].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • 1989 – Obraz słowa. Historia poezji wizualnej
  • 1995 – Krzysztof Wodiczko, sztuka publiczna
  • 2000 – Książki i strony. Polska książka awangardowa i artystyczna XX wieku
  • 2002 – Piramidy słońca, labirynty
  • 2011 – Nie gęsi. Pol­skie pro­jek­to­wa­nie gra­ficzne 1919–1949
  • 2017 – Czerwony monter. Mieczysław Berman – grafik, który zaprojektował polski komunizm

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Piotr Rypson. Culture.pl. [dostęp 2012-11-15].
  2. a b c Wystawy. Piotr Rypson. Biblioteka Uniwersytecka. Uniwersytet Zielonogórski. [dostęp 2018-12-21]. [zarchiwizowane z tego adresu].
  3. Piotr Rypson w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI).
  4. Dyrekcja. Muzeum Narodowe w Warszawie. [dostęp 2018-12-21]. [zarchiwizowane z tego adresu].
  5. Prof. dr hab. Jerzy Miziołek otrzymał powołanie na stanowisko dyrektora Muzeum Narodowego w Warszawie. Muzealnictwo.com, 2018-11-23. [dostęp 2012-11-15].
  6. Paweł Gawlik: Piotr Rypson zwolniony z Muzeum Narodowego. "Odcięto mi dostęp do poczty, odebrano komputer". wyborcza.pl Warszawa, 2018-12-20. [dostęp 2018-12-21].
  7. Posłuchaj podcastu: Rozmowa z prof. Jerzym Miziołkiem, nowym dyrektorem Muzeum Narodowego w Warszawie, TOK FM, 26 grudnia 2018 [dostęp 2019-01-01] (pol.).