Pistolet PR-15 Ragun

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
PR-15 Ragun
Ilustracja
Państwo  Polska
Producent Fabryka Broni „Łucznik”
Rodzaj pistolet samopowtarzalny
Historia
Prototypy 2009–2014
Dane techniczne
Kaliber 9 mm
Nabój 9 × 19 mm Parabellum
Magazynek pudełkowy, 10, 15 lub 20 nab.
Wymiary
Długość 197 mm
Wysokość 136/142 mm
Szerokość 32 mm
Długość lufy 110 mm
Długość linii celowniczej 156 mm
160 mm)
Masa
broni 800g
Inne
Prędkość pocz. pocisku 355 m/s
Energia pocz. pocisku 505 J
Masa pocisku 8 g
Siła spustu 50 N (DA)

PR-15 Ragun – polski pistolet samopowtarzalny kalibru 9 mm, na nabój 9 x 19 mm Parabellum, skonstruowany w Fabryce Broni „Łucznik” w Radomiu.[1].

Historia konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Ragun w założeniu ma zastąpić pistolety P-64 i P-83 jako podstawowa broń krótka Wojska Polskiego. Po raz pierwszy został oficjalnie zaprezentowany 1 lipca 2014 podczas otwarcia nowej siedziby Fabryki Broni Łucznik w Radomiu. Poinformowano wówczas, że wyprodukowano 12 sztuk, które przechodzą badania i testy[1][2]. 5 lutego 2016 roku broń otrzymała certyfikat zgodności z wojskowymi Założeniami Taktyczno-Technicznymi na pistolet samopowtarzalny z 5 czerwca 2014 r.[3]. Głównym konstruktorem pistoletu jest inż. Piotr Dygas, w skład zespołu wchodził ponadto m.in. inż. Marian Gryszkiewicz (twórca MAG)[4]. Pomimo podobieństwa zewnętrznego do pistoletu MAG i takich samych założeń konstrukcyjnych, jest to nowa broń, nieoparta na dokumentacji MAG-a (do której Łucznik nie ma już praw), różniąca się wymiarowo i ze wzajemnie niewymiennymi częściami[5]. Oznaczenie PR-15 jest skrótem od Pistolet Radomski i roku przewidywanego wdrożenia do produkcji, a nazwa Ragun powstała jako skrótowiec angielskiego tłumaczenia Radom's Gun[6].

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Pistolet PR-15 Ragun działa na zasadzie krótkiego odrzutu lufy, zamek jest odryglowywany przez przekoszenie lufy w dół. Połączenie lufy z zamkiem w położeniu zaryglowanym zapewnia prostopadłościenna komora nabojowa, współpracująca z oknem wyrzutnika w zamku. Elementem sterującym przekoszeniem są dwa skośne występy w dolnej części lufy, pod komorą nabojową[7] (rozwiązanie klasyczne, podobnie jak w pistolecie Browning HP). Szkielet wykonany jest z aluminium, wzmocniony stalową wkładką w obrębie węzła ryglowego[7]. Mechanizm spustowo-uderzeniowy z zewnętrznym kurkiem z samonapinaniem (SA/DA)[7]. Broń posiada wewnętrzny bezpiecznik sterowany spustem. Po wystrzeleniu ostatniego naboju z magazynka zamek zatrzymuje się w tylnym położeniu na zaczepie zamka. Ragun posiada stałe przyrządy celownicze składające się z muszki i szczerbinki. Magazynek 15-nabojowy, dwurzędowy, z jednorzędowym wyprowadzeniem (jako opcje proponowano magazynki 10 z przewężeniem na bocznych powierzchniach pudelka magazynka, uniemożliwiającym załadowania większej ilości amunicji i 20 nabojowe wystające z chwytu). W przedniej części szkieletu pod lufą umieszczona jest szyna Picatinny[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jarosław Lewandowski. PR-15 Ragun. Nowy pistolet wojskowy z Radomia. „Strzał”. 3/2016. XV (129), s. 36-44, marzec 2016. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]