Południowe Tang

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Historia Chin
Prehistoria i starożytność
Neolit w Chinach
ok. 8000–2000 p.n.e.
Trzech Dostojnych i Pięciu Cesarzy
według tradycji 2850−2205 p.n.e.
Dynastia Xia 2205–1766 p.n.e.
Dynastia Shang 1766–1045 p.n.e.
Dynastia Zhou 1045–256 p.n.e.
    Okres Wiosen i Jesieni
    Okres Walczących Królestw
Cesarstwo
Dynastia Qin 221 p.n.e.–206 p.n.e.
Dynastia Han 206 p.n.e.–220 n.e.
  (Dynastia Xin 9–23)
Epoka Trzech Królestw 220–280
  WeiShuWu
Dynastia Jin 265–420
Szesnaście Królestw 304–439
Dynastie Południowe i Północne 420–589
Dynastia Sui 581–618
Dynastia Tang 618–907
  (Dynastia Zhou 690–705)
Pięć Dynastii i Dziesięć Królestw
907–960
Dynastia Liao
907–1125
Dynastia Song
960–1279
Xixia 1038–1227
Jin 1115–1234
Dynastia Yuan 1271–1368
Dynastia Ming 1368–1644
Dynastia Qing 1644–1911
Współczesność
Republika Chińska 1912–1949
 ChRL od 1949
 Tajwan od 1949

Południowe Tang (chiń.: 南唐; pinyin: Nán Táng) – krótkotrwałe państwo w centralnych Chinach, jedno z Dziesięciu Królestw.

W 937 Xu Zhigao, pasierb Yang Xingminga, władcy państwa Wu, obalił czwartego władcę Wu i ustanowił własne państwo, ogłaszając się potomkiem rodziny Li, czyli rodu cesarskiego dynastii Tang. Zmienił swoje nazwisko na Li Bian, a nazwę państwa z Wu na Południowe Tang. Królestwo obejmowało południe dzisiejszych prowincje Anhui i Jiangsu, większość Jiangxi oraz fragmenty wschodniego Hunanu[1]. Jego syn rozbudował stolicę w Jingling i prowadził agresywną politykę, podporządkowując sobie państwa Chu i Min, ale w 958 musiał uznać się za lennika Późniejszej dynastii Zhou. Jego syn, Li Houzhu, ostatni władca Południowego Tang, podporządkował się formalnie dynastii Song, ale kontynuował zarządzanie swoimi terenami (był też znanym mecenasem sztuki). W 975 siły songowskie najechały i ostatecznie unicestwiły królestwo Li Houzhu, a on sam został trzy lata później otruty na polecenie dworu songowskiego[1].

Władcy Południowego Tang (937-975)[2]
Imię świątynne Imię pośmiertne Nazwisko i imię Okres panowania Ery panowania
Xu Zhigao (徐知誥 Xú Zhīgào) lub Lie Zu (烈祖 Liè Zǔ) nie używane Li Bian (李昪 Lǐ Biàn) 937-943 Shengyuan (昇元 Shēng Yuán) 937-943
Zhongzhu (中主 Zhōngzhǔ) nie używane Li Jing (李璟 Lǐ Jǐng) 943-961 Baoda (保大 Bǎodà) 943-958

Jiaotai (交泰 Jiāotài) 958
Zhongxing (中興 Zhōngxīng) 958

Houzhu (後主 Hòuzhǔ) lub Książę Wu (吳王 Wú wáng) brak Li Yu (李煜 Lǐ Yù) 961-975 ---

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b F. W. Mote: Imperial China: 900–1800. Harvard: Harvard University Press, 1999, s. 14. ISBN 0-674-44515-5.
  2. Ulrich Theobald: Southern Tang 南唐 (937-975) (ang.). W: Chinese History [on-line]. Chinaknowledge, 2000. s. Ten States 十國 (902-979). [dostęp 2012-03-18].