Pokój w Landsbergu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pokój w Landsbergu
Data 1329
Miejsce Landsberg
Strony traktatu
Królestwo Polskie Marchia Brandenburska
Przywódcy
Władysław I Łokietek Ludwik V Bawarski

Pokój w Landsbergu – podpisany w 1329 roku układ pomiędzy margrabią brandenburskim Ludwikiem (Starszym) Wittelsbachem a wojewodą poznańskim Wincentym z Szamotuł herbu Nałęcz, działającym na polecenie króla polskiego Władysława I Łokietka. Pokój ten zakończył trwającą od 1326 wojnę i został zawarty na okres trzech lat[1].

Tło historyczne i postanowienia pokoju[edytuj]

W trzy lata po wygaśnięciu w 1320 roku rodu Askańczyków rządzących Brandenburgią, cesarz Ludwik IV osadził w kwietniu roku 1323 na tronie swojego syna, także Ludwika[2]. Na ten fakt zareagował papież Jan XXII, który nałożył (23 marca 1324) klątwę na cesarza, oraz wezwał na pomoc władców Pomorza Zachodniego (10 sierpnia 1325) i (niezależnie) Polski (oba władztwa zawarły przymierze już wcześniej — 18 czerwca 1325). Na apel odpowiedział Władysław I Łokietek, który wyruszył na wiosnę 1326 roku na Brandenburgię na czele wojsk polskich i litewskich (o udziale w niej książąt pomorskich nic nie wiadomo). Działania najeźdźców cechowało okrucieństwo, a ziemie Nowej Marchii spustoszono, tym samym znacznie osłabiając pozycję Wittelsbachów[3]. Wyprawa nie przyniosła jednak wymiernych zysków, ponadto papież nie poparł jej oficjalnie[1]. Książęta zachodniopomorscy już 25 sierpnia 1326 roku zawarli z Brandenburgią układ o zawieszeniu broni[4]. W 1327 roku Królestwo Polskie zostało zaatakowane z dwóch stron przez zakon krzyżacki i Czechów[1].

W tej sytuacji oba kraje, zniszczone wojną, zgodziły się na traktat pokojowy. Popierały go także dwa arystokratyczne rody — wielkopolski Nałęczów i brandenburski von Wedel[5], które były powiązane ze sobą gospodarczo. Rozejm został podpisany w Landsbergu. Na jego podstawie do Polski została przyłączona ziemia międzyrzecko-skwierzyńska[6]. Gwarantem pokoju był Wincenty z Szamotuł, który zobowiązał się wypowiedzieć posłuszeństwo królowi polskiemu w razie wybuchu wojny, oraz przepuścić wojska brandenburskie przez Wielkopolskę bez stawiania oporu[5].

Przypisy

  1. a b c Jerzy Wyrozumski: Historia Polski do roku 1505. Warszawa: PWN, 1983. ISBN 8301088400.
  2. B. Zientara, Okres III: Rozdrobnienie feudalne (1295-1464), [w:] Dzieje Pomorza, red. G. Labuda, t. I, cz. 2, Poznań 1969, s. 209-210.
  3. B. Zientara, Okres III: Rozdrobnienie feudalne (1295-1464), [w:] Dzieje Pomorza, red. G. Labuda, t. I, cz. 2, Poznań 1969, s. 210.
  4. B. Zientara, Okres III: Rozdrobnienie feudalne (1295-1464), [w:] Dzieje Pomorza, red. G. Labuda, t. I, cz. 2, Poznań 1969, s. 210.
  5. a b Rokowania polsko-brandenburskie (pol.). Portal Obywatelski Koszalin7.pl, 30 stycznia 2010. [dostęp 2013-04-22].
  6. Beata Baranowicz: Dzieje Gorzowa w latach 1257–1945 (pol.). Gorzowski Internetowy Informator Kulturalny. [dostęp 2013-04-22].