Prado

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Muzeum Prado
Museo Nacional del Prado
Ilustracja
Muzeum Prado
Państwo  Hiszpania
Miejscowość Madryt
Adres Calle Ruiz de Alarcón 23. Madrid 28014
Data założenia 1819
Zakres zbiorów malarstwo, rzeźba, grafiki, rysunki, rzemiosło artystyczne
Położenie na mapie miasta Madrytu
Mapa lokalizacyjna miasta Madrytu
Muzeum Prado
Muzeum Prado
Położenie na mapie Hiszpanii
Mapa lokalizacyjna Hiszpanii
Muzeum Prado
Muzeum Prado
Ziemia40°24′49,820″N 3°41′32,158″W/40,413839 -3,692266
Strona internetowa muzeum
Maria Izabela Braganza
Ferdynand VII

Muzeum Narodowe Prado (hiszp. Museo Nacional del Prado) – muzeum w Madrycie, jedno z największych muzeów na świecie. Zostało utworzone w 1819 przez króla Ferdynanda VII na prośbę jego drugiej żony, Marii Izabeli Braganza. Oryginalny, klasycystyczny budynek, zbudowany w 1785 według projektu Juana de Villanuevy, był kilkakrotnie rozbudowywany w XX w.

Historia Muzeum[edytuj]

Muzeum Prado mieści się w klasycystycznym budynku Edificio Villanueva z XVIII wieku przy alei Paseo del Prado, a przy jego wejściach znajdują się pomniki najwybitniejszych malarzy hiszpańskich: Diego Velazqueza i Francisco Goi[1].

Architekt Juan de Villanueva w 1785 roku z polecenia Karola III rozpoczął budowę Prado w stylu neoklasycznym. Początkowo budynek miał służyć zbiorom historii naturalnej, ale jego wnuk, Ferdynand VII, zachęcany przez żonę, królową Marię Izabelę Braganza, zdecydował, iż będzie to Królewskie Muzeum Malarstwa i Rzeźby. Wkrótce nazwa została zmieniona na Narodowe Muzeum Malarstwa i Rzeźby, a następnie na Muzeum Narodowe Prado (Museo Nacional del Prado), oficjalnie otwarte dla publiczności w listopadzie 1819 roku.

Głównym jego celem było ukazywanie sztuki należącej do korony królewskiej i pokazanie, że sztuka hiszpańska jest równie dobra, jak sztuka innych krajów Europy[2]. W 1868 roku zdetronizowano Izabelę II, muzeum upaństwowiono i zmieniono nazwę na Muzeum Prado.

Budynek mieszczący królewskie zbiory sztuki szybko okazał się za mały i w 1918 roku podjęto pierwszą rozbudowę. Od tego czasu muzeum mieściło w sobie ponad 2300 obrazów, które zostały włączone do kolekcji, jak również dużą liczbę rzeźb, druków, rysunków w wyniku otrzymanych spadków i darowizn, które stanowiły większość nowych nabytków. Należały do nich między innymi rysunki i przedmioty sztuki dekoracyjnej pozostawione przez Pedro Fernándeza Durána. Szczególnie ważne darowizny pochodzą od barona Emile'a d’Erlangera, który podarował obraz Francisco Goi z 1881 roku[3].

Pierwszy katalog Muzeum został opublikowany w 1819 roku i przeznaczony wyłącznie dla malarstwa hiszpańskiego. Zawierał 311 obrazów, chociaż muzeum mieściło w tym czasie 1510 obrazów z różnych królewskich rezydencji.

Wyjątkowa kolekcja królewska, stanowi do dnia dzisiejszego jądro Muzeum del Prado. Zaczęła się powiększać w XVI w. w czasach Karola V i kontynuowana za czasów kolejnych monarchów Habsburgów i Burbonów. Ich wysiłki i determinacja doprowadziły do znacznego jej wzbogacenia, m.in. takimi dziełami, jak: Zdjęcie z krzyża Rogiera van der Weydena, Ogród rozkoszy ziemskich Hieronima Boscha, Panny dworskie Diego Velázqueza oraz wiele innych. Oprócz hiszpańskiej kolekcji do muzeum trafiły zbiory z Museo de la Trinidad i Muzeum Sztuki Nowoczesnej, ponadto liczne darowizny i zakupy kluczowych dzieł, doprowadziły do wzrostu kolekcji[2]. W latach 1873–1900 Museo del Prado pomogło wyposażyć w dzieła sztuki ratusze, nowe uniwersytety i kościoły. Muzeum wypożyczało zbiory, które później wróciły do budynku Villanueva.

Podczas Drugiej Republiki Hiszpańskiej od 1931 do 1936 roku skupiono się na budowaniu prowincjonalnych muzeów. Podczas hiszpańskiej wojny domowej, na podstawie zlecenia Ligi Narodów, usunięto 353 obrazy i 168 rysunków, które wysłano do Walencji, następnie do Girony i do Genewy. W pierwszych latach dyktatury Francisco Franco wiele obrazów zostało umieszczonych w ambasadach[3]. W 2007 roku została otwarta nowa część muzeum zaprojektowana przez architekta Rafaela Moneo, lekka, prosta i skromna budowla[4]. Na początku w jego murach mieściło się 1510 dzieł sztuki, chociaż zwiedzający mogli zobaczyć jedynie 311 wybranych eksponatów. Aktualnie w Muzeum Prado znajduje się około: 7600 obrazów, 1000 rzeźb, 4800 miedziorytów, 8200 rycin oraz niezliczona liczba rzeźb, elementów sztuki dekoracyjnej i dokumentów historycznych. Ponad 3100 rozmaitych dzieł sztuki jest wypożyczonych lub poddawanych renowacji w muzealnym konserwatorium[1].

Zbiory[edytuj]

Zbiory Muzeum Prado obejmują dzieła z kolekcji królewskiej, zbierane od XVI do XX wieku.

Malarstwo[edytuj]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Obrazy w Muzeum Prado.

Rzeźba[edytuj]

  • Rzeźba grecka – dwie oryginalne rzeźby z okresu archaicznego (w tym kuros z VI w. p.n.e.), rzymskie kopie dzieł mistrzów greckich z okresu klasycznego (miniaturowa kopia Ateny Partenos Fidiasza, kopia Ateny Myrona z grupy Atena i Marsjasz, kopia Diadumenosa Polikleta, czterech Menadreliefu Kalimacha, Satyra odpoczywającego Praksytelesa, Herkulesa Skopasa i innych) i hellenistycznego (np. Faun i dziecko ze szkoły pergamońskiej).
  • Rzeźba rzymska oraz XVI, XVII i XVIII wieku.

Grafiki i rysunki[edytuj]

  • Zbiór rysunków od XV do XIX wieku. Najlepiej prezentuje się tu szkoła hiszpańska (w tym Goya), ale można znaleźć także rysunki Michała Anioła i innych artystów z Europy.
  • Grafiki – najobszerniejszy zbiór składa się z cyklów Francisca Goi. Wśród grafik artystów niehiszpańskich znajdują się m.in. cztery prace Dürera, dzieła van Dycka, Rembrandta, Tiepola.

Rzemiosło artystyczne[edytuj]


Widok ogólny Prado

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b Muzeum Prado - Madryt, wszystko co warto o nim wiedzieć, hiszpania-portal.pl [dostęp 2016-06-13].
  2. a b Alessandro Bettagno, Muzeum Prado, Arcydzieła Malarstwa, 1991.
  3. a b Pierluigi Vecchi, La Capilla Sixtina: una restauracion historica, Editorial Nerea, 1995.
  4. Muzeum Narodowe del Prado, HolidayCheck.pl [dostęp 2016-06-15] (pol.).