Radogost (Pogórze Kaczawskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Radogost
Ilustracja
Wieża widokowa na wzgórzu Radogost
Państwo  Polska
Pasmo Sudety
Pogórze Kaczawskie
Pogórze Złotoryjskie
Wysokość 398 m n.p.m.
Położenie na mapie Sudetów
Mapa lokalizacyjna Sudetów
Radogost
Radogost
Ziemia50°59′49″N 16°07′44″E/50,996944 16,128889

Radogost (niem. Janusberg) – wzniesienie o wysokości 398 m n.p.m. w południowo-zachodniej Polsce, na Pogórzu Zachodniosudeckim, dokładniej na Pogórzu Kaczawskim.

Wzniesienie położone jest na terenie Parku Krajobrazowego „Chełmy” w województwie dolnośląskim, w południowo-wschodniej części Pogórza Kaczawskiego, dokładniej na Pogórzu Złotoryjskim, około 3,2 km na południowy wschód od Myśliborza.

Ukształtowanie terenu i budowa geologiczna[edytuj | edytuj kod]

Niewielkie powulkaniczne wzniesienie, w kształcie ściętego stożka, o dość stromym północnym i wschodnim zboczu, z wyraźnie podkreślonym wierzchołkiem, wznosi się na wschodniej krawędzi Wzgórz Złotoryjskich. Wzniesienie o zróżnicowanej budowie geologicznej, zbudowane z bazanitu mioceńskiego, stanowiącego część dawnego wulkanicznego komina, z towarzyszącą mu pokrywą lawową. Bazanit budujący wzniesienie jest spękany, tworzy regularne słupy lub grube nieregularne pseudosłupy. Na zboczach występują skalne duże ostrokrawędziste głazy tworzące miejscami rumowiska skalne. Na północnym zboczu wzniesienia powyżej 340 m n.p.m., występuje grupa skał pochodzenia wulkanicznego. Niższe partie zbocza pokrywa warstwa utworów soliflukcyjnych, a u podnóża występują osady glacjalne, fluwioglacjalne.

Wzniesienia w trzeciorzędzie było wyższe od obecnego wzgórza. W okresie zlodowacenia, trakcie transgresji lądolodu wzniesienie było całkowicie przykryte lodem, wody topniejącego lądolodu, oraz silne procesy erozyjne, trwające przez kilka milionów lat, przyczyniły się do zdarcia grubej pokrywy otaczającej komin wulkaniczny. Z dawnego wulkanu zachowały się tylko neki, w postaci twardzieli wypełniających wnętrze krateru.

Geneza nazwy[edytuj | edytuj kod]

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Na szczycie znajduje się murowana z granitu i cegły okrągła w przekroju wieża widokowa o wysokości 22 metrów, zbudowana pod koniec XIX wieku, wyremontowana w latach 90. XX wieku. Z tarasu widokowego wieży rozciąga się panorama na Sudety, Przedgórze Sudeckie, Wał Trzebnicki (dokładniej Wzgórza Dalkowskie i Wzgórza Trzebnickie) i Równinę Wrocławską. Przy odpowiednich warunkach atmosferycznych dojrzeć można liczne obiekty infrastruktury KGHM oraz Jawor, Polkowice, Lubin, Legnicę i Wrocław[1].

Dawniej przez wzniesienie prowadził poniemiecki szlak turystyczny, natomiast obecnie w pobliże szczytu prowadzi szlak turystyczny

Flora[edytuj | edytuj kod]

  • Wzniesienie w całości, porośnięte lasem liściastym z niewielką domieszką drzew iglastych. Na podłożu bazaltowym wzgórza rośnie wiele rzadkich roślin, m.in. wawrzynek wilczełyko i przylaszczka.
  • W bliskim otoczeniu wzniesienia rosną okazy jarzębu brekinii.
  • Na północno-wschodnim zboczu, poniżej szczytu w pobliżu wiaty turystycznej znajdują się rosnące w szeregu daglezje.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • W okolicy wzniesienia znaleziono ślady istnienia grodziska wczesnośredniowiecznego.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Radogost, 500-mm.blogspot.com, 3 lutego 2019 [dostęp 2020-01-12] (pol.).