Nalokson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nalokson
wzór strukturalny naloksonu trójwymiarowy model cząsteczki
wzór strukturalny naloksonu trójwymiarowy model cząsteczki
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C19H21NO4
Masa molowa 327,27 g/mol
Wygląd kryształy[1]
Identyfikacja
Numer CAS 465-65-6
357-08-4 (chlorowodorek)
51481-60-8 (chlorowodorek, dihydrat)
PubChem 4425[2]
DrugBank APRD00025[3]
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)
Klasyfikacja medyczna
ATC V03AB15 A06AH04 N02AA53
Stosowanie w ciąży kategoria B

Naloksonorganiczny związek chemiczny, lek opioidowy używany głównie w lecznictwie zamkniętym. Jest silnym antagonistą receptorów opioidowych[6]. Nie działa przeciwbólowo, nie powoduje depresji ośrodka oddechowego. Znosi ośrodkowe i obwodowe działanie opioidów. Nawet długie, regularne podawanie naloksonu nie prowadzi do uzależnienia. Czas półtrwania: 1-1,5 godziny[5].

Zastosowanie i dawkowanie[edytuj | edytuj kod]

Używany jest do leczenia ostrych zatruć narkotycznymi lekami przeciwbólowymi (0,4-1 mg i.v., w zwalczaniu wymiotów apomorfinowych – i.m.[5]), w anestezjologii po przeprowadzeniu znieczulenia ogólnego z użyciem narkotycznych leków przeciwbólowych, w zapobieganiu i odwracaniu depresji ośrodka oddechowego noworodków spowodowanej podaniem rodzącej narkotycznych leków przeciwbólowych podczas porodu (podanie i.v. rodzącej, przed podwiązaniem pępowiny, lub dopępowinowo przed lub po podwiązaniu; po podwiązaniu w dawce 10 µg/kg m.c. noworodka[5]), dla celów diagnostycznych w celu wykrycia narkomanii lub wyjaśnienia przyczyn depresji ośrodka oddechowego. Stosowany jest również w zatruciach lub przy przedawkowaniu loperamidu. Wykazuje działanie antagonistyczne w stosunku do dekstrometorfanu.

Działania niepożądane[edytuj | edytuj kod]

W dużych dawkach (rzędu kilku mg) istnieje możliwość wystąpienia drgawek, gdyż nalokson hamuje przekaźnictwo GABA-ergiczne powodując obniżenie progu drgawkowego[5].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Adam Bilikiewicz, Stanisław Pużyński, Jacek Wciórka, Janusz Rybakowski: Psychiatria.. T. 2. Wrocław: Urban & Parner, 2003. ISBN 83-87944-72-6.
  • Małgorzata Rzewuska: Leczenie zaburzeń psychicznych. Wyd. 3. Warszawa: PZWL, 2006. ISBN 83-200-3354-3.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d CRC Handbook of Chemistry and Physics, William M. Haynes (red.), wyd. 97, Boca Raton: CRC Press, 2016, s. 3-402, ISBN 978-1-4987-5429-3.
  2. Nalokson (CID: 4425) (ang.) w bazie PubChem, United States National Library of Medicine.
  3. Nalokson (APRD00025) – informacje o substancji aktywnej (ang.). DrugBank.
  4. Nalokson (nr 1453005) w katalogu produktów Sigma-Aldrich (Merck KGaA).
  5. a b c d e Wojciech Kostowski (red.), Zbigniew S. Herman (red.): Farmakologia: podstawy farmakoterapii. Podręcznik dla studentów medycyny i lekarzy. Wyd. 3. T. 2. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2008, s. 225. ISBN 978-83-200-3724-1.
  6. Karta charakterystyki produktu leczniczego NALOXONUM HYDROCHLORICUM WZF 0,4mg/ml. . [dostęp 2012-12-12]. 


Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.