SS Wilno

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: MS Wieluń.
SS Wilno
Ilustracja
Następne nazwy

Wieluń

Bandera  Polska
Port macierzysty Gdynia
Armator ŻP/PŻM
Dane podstawowe
Typ masowiec
Historia
Stocznia Chantiers Navals Français, Blainville-sur-Orne
Data wodowania 1926
Data wycofania ze służby 1958
Dane techniczne
Liczba członków załogi 28
Długość całkowita (L) 84,60 m
Szerokość (B) 12,10 m
Zanurzenie (D) 5.60 m
Pojemność brutto: 2018 RT

netto: 1121 RT

Napęd mechaniczny
Silnik maszyna parowa
Moc silnika 1200 KM
Prędkość maks. 9 w.

SS Wilno to jeden z tzw. francuzów (obok SS Kraków, SS Katowice, SS Poznań i SS Toruń) - pierwszych jednostek tworzonej Polskiej Marynarki Handlowej.

Pierwszym kapitanem statku był kapitan Mamert Stankiewicz, który przyprowadził "Wilno" z francuskiej stoczni Chantiers Navals Français w Blainville-sur-Orne. 4 stycznia 1927 roku nowy masowiec wszedł do wciąż będącego w budowie portu w Gdyni jako pierwszy polski statek w historii. Następnego dnia odbyła się uroczystość poświęcenia i podniesienia polskiej bandery, w czym uczestniczył ówczesny minister przemysłu i handlu, budowniczy Gdyni Eugeniusz Kwiatkowski[1].

Okładka magazynu Morze z lutego 1927 roku

W okresie międzywojennym statek pływał głównie w basenie Morza Bałtyckiego i Północnego wożąc polski węgiel do portów Szwecji i Wielkiej Brytanii. Od chwili pozyskania do roku 1951 właścicielem statku (jak i pozostałych francuzów) było przedsiębiorstwo armatorskie Żegluga Polska[1].

W czasie II wojny światowej wsławił się brawurową ucieczką z francuskiego portu Sfax w Tunezji. Potem przyszedł długi okres wojennych rejsów, a w 1946 roku powrót do kraju[1].

W roku 1949 statek został przejęty przez nowego państwowego armatora Polska Żegluga Morska z siedzibą w Szczecinie. Dotychczasowa nazwa "Wilno" została zmieniona na bardziej w tamtych czasach poprawną politycznie "Wieluń" i nazwę tę statek nosił do wycofania ze służby 7 października 1958 roku[2].

Wkrótce potem został pocięty na złom.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c J.Piwowoński, s.18.
  2. J.Piwowoński, s.20.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]