Sajownica

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sajownica
Kontynent Europa
Państwo  Polska
Rzeka
Długość ok. 1,8 km
Źródło
Miejsce Sajno
Współrzędne 53°48′54″N 22°59′00″E/53,815000 22,983333
Ujście
Recypient Netta
Współrzędne 53°48′13″N 22°58′05″E/53,803611 22,968056
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
źródło
źródło
ujście
ujście

Sajownica – niewielka rzeka płynąca przez Augustów i Białobrzegi w województwie podlaskim.

Długość Sajownicy wynosi ok. 1,8 km[1]. Rzeka wypływa z zachodniej części jeziora Sajno w miejscu otoczonym trzcinami i oczeretem. Wpada do rzeki Netty w Białobrzegach, gdzie poprzez kanał przegrodzony jazem czterozastawkowym łączy się także z Kanałem Augustowskim. W miejscu połączenia koryta Sajownicy i Netty tworzy się zalew. Rzeka otoczona jest lasami Puszczy Augustowskiej.

Sajownica bywa traktowana jako część rzeczki Rudawka (Stara Ruda), który wpada na wschodzie do jeziora Sajenko, następnie silnym nurtem przepływa przez jeziora Sajenek i Sajno, aż na zachodzie rynny polodowcowej wypływa jako Sajownica[2]. A także jako fragment Netty, łączący poprzez Sajno i Kanał Bystry oddzielone odcinki Netty w Augustowie i Białobrzegach[3]. Po II wojnie światowej w związku z odbudową śluzy Białobrzegi w nowym miejscu istniała koncepcja, by Kanał Augustowski połączyć z jeziorem Sajno poprzez Sajownicę[4].

Przy Sajownicy w Białobrzegach znajduje się pomnik 9 polskich żołnierzy rozstrzelanych przez radzieckich czołgistów 23 września 1939 po agresji ZSRR na Polskę. Przy Sajownicy obok drogi krajowej nr 8 stoi dawny drewniany młyn z 1926, obecnie wykorzystywany w celach turystycznych.

Według prof. Knuta Olofa Falka nazwa Sajownica pochodzi od jaćwieskiego słowa sõia, oznaczającego rzekę.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Na podstawie Mapy Google. [dostęp 2014-06-30].
  2. Irena Batura, Wojciech Batura: Po Ziemi Augustowskiej. Przewodnik dla turysty i wczasowicza. Suwałki: Wydawnictwo "Hańcza", 1993, s. 88. ISBN 83-900828-3-7.
  3. Netta. Kanałówki.pl. [dostęp 2014-06-30].
  4. Wojciech Batura. Wojciech Jastrzębiec Kuczkowski: Polskie szlaki żeglowne. Szlak króla Stefana Batorego. Kanał Augustowski. „Rocznik Augustowsko-Suwalski”. 10, 2010. Augustowsko-Suwalskie Towarzystwo Naukowe. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]