Seattle SuperSonics

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Basketball pictogram.svg Seattle SuperSonics
Przydomek Sonics, w Polsce: Ponaddźwiękowcy[1][2]
Maskotka Squatch
Barwy zielono-złote
         
Data założenia 1967
Liga NBA, Konferencja Zachodnia
Data rozwiązania 2008
Adres Seattle, Waszyngton
Hala sportowa KeyArena
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Seattle SuperSonics (popularnie znany jako Sonics) – były klub NBA z Seattle w stanie Waszyngton istniejący od 1967 r. do 2008. Od czerwca 2006 r. właścicielem klubu był biznesmen z Oklahoma CityClay Bennett.

Sonics zdobyli jeden raz w swej historii tytuł mistrza NBA, w 1979 r., zwyciężając w finale Washington Bullets. Najsłynniejszym zawodnikiem mistrzowskiej drużyny był Dennis Johnson, wybrany MVP finałów. Wcześniej, w 1978 r., drużyna pierwszy raz w swojej historii zagrała w finale ligi, przegrywając także z Washington Bullets. W 1996 r., Sonics, prowadzeni przez Gary Paytona, z Shawnem Kempem, Detlefem Schrempfem i Samem Perkinsem w składzie, zanotowali trzeci występ w finale, przegrywając z powracającymi na tron mistrzowski Chicago Bulls.

Na początku lipca 2008 roku właściciel SuperSonics Clay Bennett postanowił przenieść zespół do jego rodzinnego miasta – Oklahoma City, gdyż radni miasta Seattle nie zdecydowali się odnowić hali Sonics KeyAreny. Tym samym zespół z Seattle przestał istnieć, gdyż władze miasta postanowiły zatrzymać ze sobą długoletnią tradycję zespołu wraz z jego nazwą oraz logo. Bennett musiał zapłacić 45 milionów dolarów (niektóre źródła podają 60) władzom miasta oraz kolejne 30 milionów jeśli do 2010 roku w Seattle nie powstanie nowy zespół NBA.

Historia powstania nazwy zespołu[edytuj | edytuj kod]

Zespół z Seattle zanim przystąpił do pierwszych ligowych rozgrywek NBA musiał wymyślić nazwę swojego zespołu. Propozycji było dużo, bo blisko 25 000. Ostateczną jednak okazała się propozycja nauczyciela Howard E. Schmidta i jego syna Brenta, którzy wpadli na pomysł, aby zespół z Seattle nazwać SuperSonics (Ponaddźwiękowcy), ze względu na to, iż w Seattle w latach 60. fabryka Boeing Company prowadziła prace nad głośnym w owym czasie projektem samolotu SST – Boeing 2707, który miał przewozić pasażerów z ponaddźwiękową prędkością.

Najsłynniejsi zawodnicy w historii klubu[edytuj | edytuj kod]

Sprawdź all-time roster Seattle SuperSonics czyli listę wszystkich zawodników, którzy kiedykolwiek wybiegli na parkiet w koszulce Sonics.

[edytuj | edytuj kod]

1967-70[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze logo powstało przy pomocy agencji reklamowej Davida Sterna. Pokazuje ono ponaddźwiękowy samolot wylatujący z piłki.

1970-71[edytuj | edytuj kod]

Logo było z Ponaddźwiękowcami tylko przez jeden sezon, ale było w pamiętnym sezonie kiedy to Spencer Haywood stał się pierwszym zawodnikiem w historii, który przeszedł z ABA do NBA i to właśnie do Sonics. Co więcej w tym pamiętnym sezonie Lenny Wilkens, wtedy grający trener zespołu, został MVP All-Star Game.

1971-75[edytuj | edytuj kod]

Było to pierwsze logo, które pojawiło się na koszulkach Ponaddźwiękowców.

1975-95[edytuj | edytuj kod]

Logo, które przetrwało jak do tej pory najdłużej, bo 20 sezonów. Zostało stworzone przez lokalnego grafika Dennisa Stricklanda, które ukazuje miasto Seattle z widoku Space Needle. Zostało oficjalnie zaprojektowane w 1984 roku na Mecz Gwiazd NBA, którego Seattle było gospodarzem w 1987. Logo dla Meczu Gwiazd było w kolorach czerwonym, białym i niebieskim, lecz dla potrzeb zespołu zmieniono jego kolory i oficjalnie zaprezentowano jako logo Sonics od sezonu 1975/1976.

1995-2001[edytuj | edytuj kod]

Nowe logo zostało specjalnie zaprojektowane na otwarcie nowej hali Sonics KeyArena. W środku logo znajduje się napis Sonics wraz ze Space Needle, które zajmuje literę I. Logo zostało najbardziej zapamiętane ze względu na udział Ponaddźwiękowców w Finale NBA 1996.

2001-2008[edytuj | edytuj kod]

Nowe logo symbolizuje wchodzących Sonics w nową erę. Tradycyjny kolor złoty i zielony jest zaczerpnięty z historii Sonics kiedy to zdobyli mistrzostwo NBA w 1979. W 2008 roku klub z Seattle został zlikwidowany, a na jego bazie powstał zespół Oklahoma City Thunder. Prawa do nazwy i logo SuperSonics zachowało miasto Seattle.

Rekordy zespołu[edytuj | edytuj kod]

W meczu[edytuj | edytuj kod]

W sezonie[edytuj | edytuj kod]

  • Punkty: 2 253 Dale Ellis, 1988-89
  • Punkty na mecz: 29,2 Spencer Haywood, 1972-73[3]
  • Zbiórki: 1 038 Jack Sikma, 1981-82
  • Zbiórki na mecz: 13,4 Spencer Haywood, 1973-74
  • Asysty: 766 Lenny Wilkens, 1971-72
  • Asysty na mecz: 9,6 Lenny Wilkens, 1971-72
  • Przechwyty: 261 Slick Watts, 1975-76
  • Przechwyty na mecz: 3,18 Slick Watts, 1975-76

W karierze[edytuj | edytuj kod]

  • Rozegrane mecze: Gary Payton, 999
  • Minuty spędzone na boisku: Gary Payton, 36 858
  • Punkty: Gary Payton, 18 207
  • Celne rzuty z gry: Gary Payton, 7 292
  • Oddane rzuty z gry: Gary Payton, 15 562
  • Celne rzuty za 3: Rashard Lewis, 918
  • Oddane rzuty za 3: Gary Payton, 2 855
  • Celne rzuty wolne: Jack Sikma, 3 044
  • Oddane rzuty wolne: Shawn Kemp, 3 808
  • Zbiórki ofensywne: Shawn Kemp, 2 145
  • Zbiórki defensywne: Jack Sikma, 5 948
  • Zbiórki w sumie: Jack Sikma, 7 729
  • Asysty: Gary Payton, 7 384
  • Przechwyty: Gary Payton, 2,107
  • Bloki: Shawn Kemp, 959
  • Straty: Gary Payton, 2 507
  • Przewinienia: Gary Payton, 2 577

W karierze średnio na mecz[edytuj | edytuj kod]

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Mistrzostwo NBA[edytuj | edytuj kod]

1979 finał z Washington Bullets

MVP Finałów[edytuj | edytuj kod]

1979 Dennis Johnson

MVP All-Star Game[edytuj | edytuj kod]

1971 Lenny Wilkens
1987 Tom Chambers

Zawodnik, który poczynił największy postęp (Most Improved Player)[edytuj | edytuj kod]

1987 Dale Ellis

Szósty zawodnik (6th Player of The Year)[edytuj | edytuj kod]

1994 Nate McMillan

Obrońca roku (Defensive Player of the Year)[edytuj | edytuj kod]

1996 Gary Payton

Najlepszy pierwszoroczniak (Rookie Of the Year)[edytuj | edytuj kod]

2008 Kevin Durant

Ponaddźwiękowcy w All-Star Game[edytuj | edytuj kod]

1968 Walt Hazzard
1969 Lenny Wilkens
1970 Lenny Wilkens, Bob Rule
1971 Lenny Wilkens (MVP)
1972 Spencer Haywood
1973 Spencer Haywood
1974 Spencer Haywood
1975 Spencer Haywood
1976 Fred Brown
1979 Dennis Johnson, Jack Sikma
1980 Dennis Johnson, Jack Sikma
1981 Jack Sikma, Paul Westphal
1982 Jack Sikma, Gus Williams, Lonnie Shelton
1983 Jack Sikma, Gus Williams, David Thompson
1984 Jack Sikma
1985 Jack Sikma
1987 Tom Chambers (MVP)
1988 Xavier McDaniel
1989 Dale Ellis
1993 Shawn Kemp
1994 Gary Payton, Shawn Kemp
1995 Gary Payton, Shawn Kemp, Detlef Schrempf
1996 Gary Payton, Shawn Kemp
1997 Gary Payton, Shawn Kemp, Detlef Schrempf
1998 Gary Payton
2000 Gary Payton
2001 Gary Payton
2002 Gary Payton
2003 Gary Payton
2004 Ray Allen
2005 Ray Allen, Rashard Lewis
2006 Ray Allen

Trenerzy[edytuj | edytuj kod]

1967/68 – 1968/69 Al Bianchi
1969/70 – 1971/72 Lenny Wilkens
1972/73 Tom Nissalke
1972/73 Bucky Buckwalter
1973/74 – 1976/77 Bill Russell
1977/78 Bob Hopkins
1977/78 – 1984/85 Lenny Wilkens
1985/86 – 1988/89 Bernie Bickerstaff
1988/89 Tom Newell
1988/89 Bob Kloppenburg
1989/90 Bernie Bickerstaff
1990/91 – 1991/92 K.C. Jones
1991/92 Bob Kloppenburg
1991/92 – 1997/98 George Karl
1998/99 – 2000/01 Paul Westphal
2000/01 – 2004/05 Nate McMillan
2005/06 Bob Weiss
2005/06 – 2006/07 Bob Hill
2007/08 P.J Carlesimo

Przypisy

  1. NBA: Ponaddźwiękowcy w końcu wygrali (pol.). [dostęp 2013-01-21].
  2. "Ponaddźwiękowcy" wracają do Seattle (pol.). naTemat.pl. [dostęp 2013-01-21].
  3. Bob Rule notował średnio 29,8 punktów na mecz dla Sonics w sezonie 1970-71, lecz rozegrał tylko 4 spotkania.