Solniki (województwo lubuskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Solniki
Kościół pw. św. Anny
Kościół pw. św. Anny
Państwo  Polska
Województwo lubuskie
Powiat nowosolski
Gmina Kożuchów
Liczba ludności (2005) 257
Strefa numeracyjna (+48) 68
Kod pocztowy 67-120
Tablice rejestracyjne FNW
SIMC 0910452
Położenie na mapie gminy Kożuchów
Mapa lokalizacyjna gminy Kożuchów
Solniki
Solniki
Położenie na mapie powiatu nowosolskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu nowosolskiego
Solniki
Solniki
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubuskiego
Solniki
Solniki
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Solniki
Solniki
Ziemia51°43′08″N 15°38′56″E/51,718889 15,648889

Solniki – (niem. Zölling) wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie nowosolskim, w gminie Kożuchów.

W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie zielonogórskim.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

W 1295 w kronice łacińskiej Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis (pol."Księdze uposażeń biskupstwa wrocławskiego") miejscowość wymieniona jest w zlatynizowanej formie Czolnik[1][2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Jedna z najstarszych miejscowości na terenie Środkowego Nadodrza. Badania archeologiczne wskazują na istnienie na tym terenie osadnictwa tzw. kultury lateńskiej i pomorskiej oraz łużyckiej. We wczesnym średniowieczu istniał tutaj gród obronny, prawdopodobnie należący do plemienia Dziadoszan. Po przyłączeniu Śląska przez Piastów mieścił się tutaj lokalny ośrodek administracyjny. Wieś powstała w II poł. XII w. pierwsza wzmianka o kościele parafialnym pochodzi z 1220 r. Pierwszym wymienianym w 1405 r. właścicielem był Johann von Frankenfurt. W XVI w. wybudowano otoczony fosą dwór obronny. Przebudowy dokonała dopiero w XIX w. rodzina von Gleim. Powstał wtedy klasycystyczny pałac z parkiem i oranżerią. Ostatnią właścicielką wsi do 1945 roku była Eliza von Gleim. Po II wojnie światowej stacjonowali tu do 1948 roku żołnierze radzieccy. Po przejęciu przez administrację polską utworzono tu PGR (obecnie zakład sadowniczy).

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[3]:

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis online
  2. H. Markgraf, J. W. Schulte, "Codex Diplomaticus Silesiae T.14 Liber Fundationis Episcopatus Vratislaviensis", Breslau 1889
  3. Rejestr zabytków nieruchomych woj. lubuskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 31.1.13]. s. 45.