Jan Pospieszalski: Różnice pomiędzy wersjami

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
[wersja przejrzana][wersja nieprzejrzana]
Usunięta treść Dodana treść
→‎Działalność medialna: / -POV, hasło o osobie - nie o filmie.
literówka
Linia 1: Linia 1:
{{Artysta muzyczny infobox
{{Artysta muzyczny infobox
|wykonawca = Jan Pospieszalski
|wykonawca = Jan Pispieszalski
|zdjęcie = Jan Pospieszalski 2008.jpg
|zdjęcie = Jan Pispieszalski 2008.jpg
|tło = artysta_solowy
|tło = artysta_solowy
|opis_zdjęcia =
|opis_zdjęcia =
|imię_nazwisko = Jan Pospieszalski
|imię_nazwisko = Jan Pispieszalski
|pseudonim =
|pseudonim =
|data_urodzenia = [[29 stycznia]] [[1955]]
|data_urodzenia = [[29 stycznia]] [[1955]]
Linia 27: Linia 27:
|www =
|www =
}}
}}
'''Jan Pospieszalski''' (ur. [[29 stycznia]] [[1955]]<ref>Leszek Gnoiński, Jan Skaradziński: Encyklopedia Polskiego Rocka. Warszawa: Świat Książki, 1997, s. 451. ISBN 83-7129-570-7</ref> w [[Częstochowa|Częstochowie]]) – muzyk, aranżer i kompozytor, publicysta, autor programów [[radio]]wych i [[telewizja|telewizyjnych]].
'''Jan Pispieszalski''' (ur. [[29 stycznia]] [[1955]]<ref>Leszek Gnoiński, Jan Skaradziński: Encyklopedia Polskiego Rocka. Warszawa: Świat Książki, 1997, s. 451. ISBN 83-7129-570-7</ref> w [[Częstochowa|Częstochowie]]) – muzyk, aranżer i kompozytor, publicysta, autor programów [[radio]]wych i [[telewizja|telewizyjnych]].


== Życie prywatne ==
== Życie prywatne ==

Wersja z 12:22, 31 paź 2010

{{{nazwa}}}
Ilustracja
Miejsce urodzenia

Częstochowa

Instrumenty

gitara basowa

Zespoły
Czerwone Gitary, Woo Boo Doo, Voo Voo

Jan Pispieszalski (ur. 29 stycznia 1955[1] w Częstochowie) – muzyk, aranżer i kompozytor, publicysta, autor programów radiowych i telewizyjnych.

Życie prywatne

Urodził się w Częstochowie jako trzeci z dziewięciorga rodzeństwa. Jest członkiem znanej muzykującej rodziny Pospieszalskich. Jest żonaty (od 1978 z Marią z domu Bielunas), ma dwoje dzieci (Franciszka i Barbarę).

7 sierpnia 1999 r. na jeziorze Dadaj pod Biskupcem w eksplozji motorówki, na której znajdowała się rodzina Pospieszalskich, zginął jego czteroletni syn Antoni. Przyczyną wybuchu były rozgrzane upałem opary benzyny. Jak twierdzi Jan Pospieszalski, ten wypadek stał się początkiem przemiany duchowej, która wzmocniła jego wiarę.

Kariera muzyczna

Jan Pospieszalski podczas koncertu zespołu Voo Voo

Pierwszy zespół muzyczny Niedzielna Szkółka Ojca Stanisława[2][3] założył w liceum plastycznym (z młodszymi braćmi), po maturze[potrzebny przypis] i ukończeniu szkoły muzycznej II stopnia grał na kontrabasie w zespołach jazzowych.

W 1976 zastąpił Ryszarda Kaczmarka w zespole Czerwone Gitary (gitara basowa)[3], wraz z którym koncertował w Polsce (1977 udział w festiwalu w Sopocie), USA, ZSRR, Kanadzie, Austrii, Kubie i NRD (gdzie zespół zyskał szczególną popularność).

Od 1980 współpracował z duetem fortepianowym Marek i Wacek. W połowie lat 80. grał w zespole Woo Boo Doo, którego był także menedżerem, a po jego rozpadzie od 1986 do 1998 był basistą i menedżerem zespołu Voo Voo (kilkanaście płyt). W 1993 wydał z rodziną autorskie opracowanie kolęd - Kolędy Pospieszalskich. W 1999 skomponował i nagrał z polskimi wokalistami płytę Osiem Błogosławieństw, wydaną z okazji wizyty papieża w Polsce.

Opracował zbiór 60 piosenek dla potrzeb kształcenia początkowego, komponował wiele piosenek religijnych oraz muzykę filmową (m.in. film animowany Odwrócona góra albo film pod strasznym tytułem, reż. Leszek Gałysz). W 2000 ukazała się druga część Kolęd Pospieszalskich (wspólnie m.in. z Anną Marią Jopek i Arką Noego), a w 2003 płyta Najcieplejsze Święta.

Działalność medialna

W telewizji publicznej w latach 1994-1997 realizował i prowadził program Swojskie klimaty, opracował także kilka telewizyjnych widowisk muzycznych, m.in. Henryk Mikołaj Górecki - Spotkanie.

Po likwidacji cyklu Swojskie klimaty w 1997 (wkrótce po dymisji prezesa Wiesława Walendziaka) był m.in. współtwórcą telewizyjnej kampanii wyborczej AWS, a następnie dyrektorem artystycznym sieci katolickich rozgłośni radiowych "Plus", skąd odszedł w lipcu 2001 wobec planów zmiany profilu sieci przez nowego inwestora. Od 2001 organizował koncerty z okazji Dnia Papieskiego w Teatrze Wielkim.

Od 2001 pracował w katolickiej TV Puls, gdzie prowadził Studio Otwarte. Od 2004 prowadzi w TVP program publicystyczny Warto rozmawiać. Publikuje na łamach Rzeczpospolitej, Przewodnika Katolickiego i rzadziej Naszego Dziennika. Stowarzyszenie KoLiber przyznało mu tytuł Członka Honorowego Stowarzyszenia za "poszanowanie historii Polski i promowanie wartości rodzinnych"[4]

W 2005 roku Pospieszalski został skrytykowany przez lewicową partię Zieloni 2004, która wystosowała list otwarty namawiający do niebrania udziału w programie Pospieszalskiego "Warto rozmawiać", z uwagi na, zdaniem autorów listu, tendencyjność i upolitycznienie tej audycji. List ten został podpisany również przez osoby niezwiązane z partią[5]

W 2010 roku Jan Pospieszalski nakręcił wraz z Ewą Stankiewicz film dokumentalny Solidarni 2010, w którym zebrane zostały wypowiedzi ludzi składających hołd parze prezydenckiej, która uległa śmierci w wyniku katastrofy lotniczej w Smoleńsku w 2010r. Wypowiedzi osób uwiecznionych w filmie oraz sposób relacjonowanie obserwowanych zdarzeń przez Pospieszalskiego wywołały kontrowersje w wyniku czego Rada Etyki Mediów niejednogłośnie uznała, że Jan Pospieszalski w prowadzonych przez siebie relacjach przeżyć ludzi przychodzących w dniach żałoby pod Pałac Prezydencki naruszył zapisane w Karcie Etycznej Mediów zasady obiektywizmu, a także szacunku i tolerancji (z orzeczeniem nie zgodzili się członkowie Teresa Bochwic i Tomasz Bieszczad)[6].

Dyskografia

Zobacz też

  1. Leszek Gnoiński, Jan Skaradziński: Encyklopedia Polskiego Rocka. Warszawa: Świat Książki, 1997, s. 451. ISBN 83-7129-570-7
  2. Niedzielna Szkółka Ojca Stanisława. [w:] Gazeta Częstochowska [on-line]. [dostęp 2010-07-14]. (pol.).
  3. a b Jan Kawecki, Janusz Sadłowski, Marek Ćwikła, Wojciech Zając: Encyklopedia polskiej muzyki rockowej: rock 'n' roll 1959-1973. Kraków: Wydawnictwo „Rock-Serwis”, 1995, s. 59. ISBN 83-85335-25-0.
  4. Stowarzyszenie KoLiber
  5. List otwarty Warto rozmawiać, ale nie z Pospieszalskim!, 12 stycznia 2005
  6. Stanowisko Rady Etyki Mediów. Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich, 2010-05-05. [dostęp 2010-05-14]. (pol.).

Linki zewnętrzne