Teresa Bochwic

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Teresa Bochwic
Data i miejsce urodzenia 11 września 1947
Warszawa
Zawód dziennikarka, publicystka, nauczyciel akademicki
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Wolności i Solidarności

Teresa Maria Bochwic z domu Rudzińska[1] (ur. 11 września 1947 w Warszawie) – polska dziennikarka, publicystka, działaczka opozycji politycznej w PRL, wykładowca w Akademii Leona Koźmińskiego. Od 2011 Członek Zarządu Głównego Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich[2].

Życiorys[edytuj]

Uczestniczyła w wydarzeniach Marca 1968 na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Warszawskiego (rozwiązanym w ramach represji po marcu 1968). W 1971 ukończyła studia na UW. W latach 1976-1982 pracowała jako asystentka w Zakładzie Filozofii INES Politechniki Warszawskiej; usunięta z pracy z przyczyn politycznych w 1982, co w 1991 wykazano w świadectwie pracy, sprostowanym dzięki interwencji tzw. Komisji Macieja Dubois. W końcu lat 70. kolportowała „Biuletyn Informacyjny" KOR oraz wydawnictwa ROPCiO, a także "Gospodarza", "Głos" i książki NOWEJ[3].

Członek ruchu oświatowego w „Solidarności” 1980-1981. We wrześniu 1980 założyła solidarnościowy miesięcznik dla nauczycieli "Rozmowy"; od listopada 1980 (wydanie pierwszego numeru) do wprowadzenia stanu wojennego była redaktorką naczelną (obok S. Jędrzejewskiego). W 1981 pisywała do „Tygodnika Solidarność" i "AS-a" na tematy oświatowe. Uczestniczyła w pracach Solidarności Oświatowej i negocjacjach z Ministerstwem Oświaty i Wychowania. W stanie wojennym (1982-1989) należała do organizacji podziemnej oświaty – Komitetu Oporu Społecznego KOS i do OKNO (Oświata – Kultura – Nauka). W latach 1982-1989 współpracowała z redakcją i archiwum pisma"KOS". W latach 1985-1989 współpracowała z "Kartą" i od 1987 z Archiwum Wschodnim "Karty". Publikowała i redagowała w Wydawnictwie Społecznym KOS, współpracowała także z Radiem Wolna Europa w Monachium i "Kulturą" paryską. W latach 1983-1986 reportażystka Tygodnika Katolików "Zorza", 1986-1991 sekretarz redakcji "Nowin Psychologicznych" przy Polskim Towarzystwie Psychologicznym. W kampanii wyborczej „Solidarności” czerwca 1989 była reporterką Radia Solidarni, przygotowała około 30 audycji wyborczych Komitetu Obywatelskiego "Solidarność", emitowanych w Polskim Radiu. Dziennikarka i z-ca redaktora naczelnego „Tygodnika Solidarność” i dziennika „Nowy Świat”. Pracowała w Kancelarii Prezydenta Lecha Wałęsy i Kancelarii Premiera Jerzego Buzka.

Od października 2006 do końca marca 2009 była zastępcą dyrektora Dyrekcji Programowej Polskiego Radia; do 2008 roku wykładowca Uniwersytetu Warszawskiego; do 2011 docent w Akademii Leona Koźmińskiego, obecnie wykładowca.

Od 28 lipca 2006 do jesieni 2010 pełniła funkcję członkini Rady Programowej TVP S.A. Od października 2008 członkini Rady Etyki Mediów; w marcu 2009 ustąpiła z funkcji wiceprzewodniczącej. W październiku 2010 zrezygnowała z członkostwa w REM na znak protestu przeciw brakowi obiektywizmu i merytorycznej symetrii w opiniach Rady[4]. 2010-2014 członek Rady Programowej Polskiego Radia. Od 2014 członkini Rady Programowej PAP. W maju 2007 w Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie obroniła doktorat pt. Narodziny i działalność Solidarności Oświaty i Wychowania 1980-1989 (w świetle dokumentów NSZZ "Solidarność" i relacji jej działaczy). Promotor: prof. Alfred Andrzej Janowski[5].

Członek Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich, Katolickiego Stowarzyszenia Dziennikarzy, Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, Stowarzyszenia Wolnego Słowa oraz Polskiego Towarzystwa Psychologicznego.

W 2010 znalazła się wśród założycieli Stowarzyszenia Polska Jest Najważniejsza, w skład którego weszła część członków Warszawskiego Komitetu Poparcia Jarosława Kaczyńskiego Kandydata na Prezydenta RP wyborach prezydenckich w tym roku[6]. W 2011 weszła w skład zarządu głównego SDP, w 2014 po raz drugi.

W lipcu 2016 została wybrana z rekomendacji PiS przez Senat w skład Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji na sześcioletnią kadencję[7].

Życie prywatne[edytuj]

Córka muzyka Witolda Rudzińskiego i Anny z domu Wojciechowskiej, wnuczka lekarza Henryka Rudzińskiego i posła Bronisława Wojciechowskiego[1]. Ma jedną córkę.

Odznaczenia[edytuj]

W 2006, za działalność na rzecz wolności słowa, została odznaczona przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[8]. W 2000 otrzymała Odznakę Zasłużonego Działacza Kultury[potrzebny przypis]. W 2016 została przez prezydenta Andrzeja Dudę odznaczona Krzyżem Wolności i Solidarności[9].

Przypisy

  1. a b Teresa Maria Rudzińska h. Prus – Wielka Genealogia Minakowskiego. [dostęp 2015-03-14].
  2. Władze SDP. Władze SDP kadencji 2011-2014. W: Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich [on-line]. sdp.pl. [dostęp 2014-01-08].
  3. W domu jej matki Anny Rudzińskiej mieścił się punkt kolporterski.
  4. Katoliccy dziennikarze odchodzą z REM. Za "Gazetę Polską". newsweek.pl, 18 października 2010. [dostęp 2010-11-01].
  5. Teresa Bochwic w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI).
  6. Stowarzyszenie PJN istniało już wcześniej, "Gazeta Polska" z 17 grudnia 2010
  7. Teresa Bochwic wybrana przez Senat do Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji. wirtualnemedia.pl, 22 lipca 2016. [dostęp 2016-07-22].
  8. M.P. z 2006 r. Nr 62, poz. 647
  9. M.P. z 2016 r. poz. 331

Publikacje[edytuj]

  • Lęk u dziecka, wyd I – Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich Warszawa 1985, ISBN 83-200-0963-4; wyd. II – PZWL Warszawa 1987;
  • Walka „Solidarności” o społeczny kształt oświaty w Polsce, Warszawa 1986 Wydawnictwo Społeczne KOS, Londyn 1988 Polska Macierz Szkolna;
  • Odwrotna strona medalu. Mówi Jarosław Kaczyński, Oficyna Wydawnicza „Most” Wydawnictwo Verba, Warszawa 1991; ISBN 83-85061-18-5.
  • Sama z dziećmi: poradnik życiowy dla samotnych matek Warszawa 1994: Wyd. „And” ISBN 83-900464-6-6.
  • Narodziny i działalność „Solidarności” oświaty i wychowania 1980-1989 Warszawa 2000: Wyd. Tysol; ISBN 83-904625-5-9.
  • O moją Polskę: pamiętniki 1939-1991; wstęp i oprac. Teresa Bochwic. Warszawa 2003 ISBN 83-89003-21-X, wyd. II – Poltext, Warszawa 2011 ISBN 978-83-7561-153-3
  • III Rzeczpospolita w odcinkach, Kraków 2005 wyd. Arcana; ISBN 83-89243-23-7.

Bibliografia[edytuj]

  • Teresa Bochwic w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI).
  • Kto jest kim w Polsce, edycja IV (zespół redakcyjny Beata Cynkier i inni), Warszawa 2001, s. 62

Linki zewnętrzne[edytuj]