Stanisław Leśniowolski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Stanisław Leśniowolski herbu Pierzchała (zm. 1565) – kasztelan czerski i warszawski od 1564, hetman polny koronny od 1562, dowódca posiłkowego korpusu wojsk polskich w czasie wojny litewsko-rosyjskiej 1558-1570, starosta różański i makowski.

Od 1544 był dworzaninem Zygmunta II Augusta. W 1553 posłował z Księstwa Mazowieckiego na sejm w Krakowie.

19 sierpnia 1562 na czele 1 300 jazdy i 200 piechoty pobił w bitwie pod Newlem wielokrotnie liczniejsze wojska rosyjskie pod wodzą Andrzeja Kurbskiego (ok. 40-45 000 ludzi). Po śmierci Floriana Zebrzydowskiego mianowany hetmanem nadwornym. W listopadzie 1564 ma czele 4 900 jazdy i 3 700 piechoty polskiej podjął próbę odbicia Połocka. W 1565 ubezpieczał rajd Filona Kmity na Siewierszczyznę. Przeprowadził zagon na Psków, pustosząc okoliczne wsie i miasteczka.