Feliks Kazimierz Potocki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Feliks Kazimierz Potocki
Ilustracja
Herb
Pilawa
Rodzina Potoccy
Data urodzenia 1630
Data śmierci 15 maja 1702
Ojciec Stanisław Rewera Potocki
Matka Zofia Kalinowska
Żona

Krystyna Lubomirska
Konstancja Róża Łos

Dzieci

z Krystyną Lubomirską:
Michał Potocki
Marianna Potocka
Józef Felicjan Potocki
Stanisław Potocki
Jerzy Potocki

Feliks Kazimierz Potocki herbu Pilawa (ur. 1630, zm. 15 maja 1702) – hetman wielki koronny i kasztelan krakowski od 1702 roku, hetman polny koronny od 1692 roku, wojewoda krakowski od 1683 roku, wojewoda kijowski od 1682 roku, wojewoda sieradzki od 1669 roku, podstoli wielki koronny od 1663 roku, starosta sokalski, krasnostawski i ropczycki.

Życiorys[edytuj]

Syn Stanisława Rewery Potockiego, brat Andrzeja. Walczył pod rozkazami Stefana Czarnieckiego, Jerzego Lubomirskiego i Jana Sobieskiego uczestnicząc we wszystkich ważniejszych kampaniach począwszy od potopu. Członek konfederacji tyszowieckiej 1655 roku[1].

Dowodził pułkiem jazdy w wyprawie cudnowskiej (1660), w kampanii ukraińskiej 1664 roku w czasie wojny polsko-rosyjskiej. W 1667 roku wziął udział w bitwie pod Podhajcami, a w 1673 roku w bitwie pod Chocimiem

Jako stronnik Francji marszałkował na sejmie elekcyjnym 1669 roku W tymże roku mianowany wojewodą sieradzkim. Za Michała Korybuta Wiśniowieckiego należał do stronnictwa habsburskiego i walczył z partią magnacko-francuską kierowaną przez Jana Sobieskiego i prymasa Mikołaja Prażmowskiego. Był członkiem konfederacji gołąbskiej w 1672 roku[2]. Elektor Jana III Sobieskiego z województwa sieradzkiego w 1674 roku[3]. W 1682 roku mianowany wojewodą kijowskim.

Uczestniczył w bojach za Jana III Sobieskiego z Turcją, walczył w bitwach pod Wiedniem i Parkanami, gdzie dowodził lewym skrzydłem. W 1692 roku został hetmanem polnym koronnym. W 1697 roku był elektorem Augusta II Mocnego z województwa krakowskiego[4]. 9 września 1698 roku odniósł ostatnie zwycięstwo polskie nad Tatarami w wojnie z Turcją pod Podhajcami (1698). Buławę wielką koronną i kasztelanię krakowską otrzymał tuż przed śmiercią w 1702 roku.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Adam Kersten, Z badań nad konfederacją tyszowiecką, w: Rocznik Lubelski, t. I, Lublin 1958, s. 116
  2. Pamiętniki Historyczne,wydał Leopold Hubert, t. I, Warszawa 1861, s. 184.
  3. Volumina Legum, t. V, Petersburg 1860, s. 151.
  4. Suffragia województw i ziem koronnych i W.X. Litewskiego zgodnie na [...] Augusta II obranego króla polskiego [...] dnia 27 VI i przy poparciu wolnej elekcjej jego [...], s. 4.

Linki zewnętrzne[edytuj]