Stanisław Rouppert

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stanisław Rouppert
„Teodor”
Ilustracja
Stanisław Rouppert w mundurze kapitana lekarza Legionów Polskich
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 15 kwietnia 1887
Warszawa,  Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 13 sierpnia 1945
Edynburg,  Szkocja, Wielka Brytania
Przebieg służby
Lata służby 1914-1945
Siły zbrojne Legiony Polskie
Wojsko Polskie
Jednostki 1 Pułk Piechoty Legionów
I Brygada Legionów Polskich
Ministerstwo Spraw Wojskowych
Stanowiska naczelny lekarz pułku
naczelny lekarz brygady
szef departamentu sanitarnego
szef departamentu zdrowia
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka
Późniejsza praca członek Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Złoty Krzyż Zasługi Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Odznaka Honorowa Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej Order Krzyża Orła II Klasy (Estonia) Order Estońskiego Czerwonego Krzyża I Klasy Order Estońskiego Czerwonego Krzyża II Klasy Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Krzyż Wielki Zasługi Wojskowej z Odznaką Białą (Hiszpania) Złoty Medal Czerwonego Krzyża (Hiszpania) Wielki Oficer Orderu Leopolda (Belgia) Wielki Oficer Orderu Oranje-Nassau (Holandia) Wielki Oficer Orderu Korony Rumunii Złoty Krzyż Zasługi Sanitarnej (Rumunia)

Stanisław Rouppert, ps. „Teodor” (ur. 15 kwietnia 1887 w Warszawie, zm. 13 sierpnia 1945 w Edynburgu) – doktor medycyny, generał brygady Wojska Polskiego, wiceprzewodniczący Rady Naukowej Wychowania Fizycznego i przewodniczący jej Komisji Lekarskiej (1927-1939), protektor I Zjazdu Polskich Lekarzy Sportowych, działacz sportowy, członek Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego (1931-1945).

Życiorys[edytuj]

Stanisław Rouppert urodził się 15 kwietnia 1887 roku w Warszawie, w rodzinie Henryka, lekarza, i Teodory z Chełchowskich. Był młodszym bratem Kazimierza (1885-1963).

Kształcił się w Warszawie, gdzie rozpoczął studia. Relegowany z uczelni za udział w strajku szkolnym (1905). Przeniósł się do Krakowa. Działał tam w Związku Walki Czynnej i Związku Strzeleckim. W sierpniu 1914 uczestniczył w kursie oficerskim w Oleandrach pod Krakowem.

Od sierpnia 1914 do lipca 1917 szef służby zdrowia – lekarz naczelny I Brygady Legionów Polskich, oraz lekarz 1 Pułku Piechoty na froncie. Po kryzysie przysięgowym internowany w Beniaminowie.

Od listopada 1918 w służbie zdrowia Wojska Polskiego, do marca 1919 zastępca szefa sanitarnego Dowództwa Okręgu Generalnego „Lublin”, od marca do listopada 1919 szef sanitarny garnizonu Warszawa. Pułkownik lekarz od 1 czerwca 1919. Od listopada 1919 do lutego 1924 zastępca szefa sanitarnego Dowództwa Okręgu Generalnego „Warszawa” / Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie. Od lutego 1924 do sierpnia 1926 wykładowca w Wojskowej Szkole Sanitarnej w Warszawie.

23 sierpnia 1926 został wyznaczony na stanowisko szefa Departamentu VIII Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie[1][2]. 16 marca 1927 Prezydent RP, Ignacy Mościcki awansował go na generała brygady ze starszeństwem z 1 stycznia 1927 i 16. lokatą w korpusie generałów. Służbę na stanowisku szefa departamentu pełnił do września 1939[3].

Oprócz działalności służbowej był m.in. wiceprzewodniczącym Rady Naukowej Wychowania Fizycznego i przewodniczącym jej Komisji Lekarskiej (1927–1939), protektorem I Zjazdu Polskich Lekarzy Sportowych w Worochcie (1937), pierwszym Członkiem Honorowym Stowarzyszenia Lekarzy Sportowych. W latach 1931–1945 członek Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego.

Podczas śmiertelnej choroby marszałka Józefa Piłsudskiego (zmarłego w 1935) był kierownikiem stałej komisji lekarskiej (byli w niej także ppłk dr Stefan Mozołowski, mjr dr Henryk Cianciara i mjr dr Felicjan Tukanowicz)[4].

Po kampanii wrześniowej przedostał się do Francji. Od listopada 1939 do czerwca 1940 w obozie oficerskim Cerizay. Od 14 sierpnia 1940 roku przebywał w Stacji Zbornej Oficerów Rothsay. W styczniu 1942 roku został przeniesiony w stan nieczynny. Osiadł w Szkocji. Zmarł 13 sierpnia 1945 roku w Edynburgu. Pochowany na tamtejszym Cmentarzu Corstorphine Hill[5].

Prochy gen. Stanisława Roupperta u progu III Rzeczypospolitej złożono w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Generał Rouppert był żonaty z Marią z Jędrzejowskich córką Bolesława (ur. 1891), z którą miał dwóch synów: Stanisława Henryka (1912–1966) i Bolesława Józefa (1920–1944).

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 35 z 01.09.1926 r.
  2. Stawecki 1994 ↓, s. 282 wg autora na stanowisko szefa Departamentu VIII MSWojsk. został wyznaczony 23 lutego 1926 roku.
  3. Dziennik Rozkazów M.S.Wojsk. Nr 35 z 14.12.1928 r., poz. 381. Z dniem 1 grudnia 1928 skład osobowy Departamentu VIII Sanitarnego M.S.Wojsk. został przeformowany w skład osobowy Departamentu Zdrowia M.S.Wojsk.
  4. Marszałek Piłsudski nie żyje. „Gazeta Lwowska”, s. 1, Nr 109 z 14 maja 1935. 
  5. Wykaz poległych 1952 ↓, s. 32.
  6. a b c d e f g h i j k l Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Wyd. II popr. Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1938, s. 632.
  7. Odznaczenia. „Gazeta Lwowska”, s. 1, Nr 103 z 6 maja 1927. 
  8. M.P. z 1938 r. Nr 269, poz. 629
  9. Piętnastolecie L. O. P. P.. Warszawa: Wydawnictwo Zarządu Głównego Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej, 1938, s. 288.
  10. Eesti Vabariigi teenetemärgid (est.). president.ee. [dostęp 2014-11-12].
  11. Eesti Vabariigi teenetemärgid (est.). president.ee. [dostęp 2014-11-12].
  12. Eesti Vabariigi teenetemärgid (est.). president.ee. [dostęp 2014-11-12].
  13. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. Zezwolenie na przyjęcie i noszenie orderów. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”, s. 380, Nr 8 z 11 listopada 1931. Ministerstwo Spraw Wojskowych. 

Bibliografia[edytuj]