Stanisław Wultański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Wultański
Ilustracja
major major
Data i miejsce urodzenia

7 czerwca 1889
Wielgolas

Data i miejsce śmierci

19 listopada 1972
Brodnica

Przebieg służby
Siły zbrojne

Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie

Formacja

Odznaka pamiątkowa Polskiej Organizacji Wojskowe1.jpg Polska Organizacja Wojskowa

Jednostki

20 pułk piechoty
34 pułk piechoty
batalion KOP „Rokitno”
67 pułk piechoty

Stanowiska

dowódca plutonu
dowódca kompanii

Główne wojny i bitwy

wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa

Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Niepodległości

Stanisław Wultański (ur. 7 czerwca 1889 we wsi Wielgolas, zm. 19 listopada 1972 w Brodnicy) – major piechoty w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodzony we wsi Wielgolas w okolicy Pułtuska, w rodzinie Szczepana i Katarzyny ze Szczerbów. Brat Jana (1904–1939), kapitana Wojska Polskiego[1]. Uczeń seminarium nauczycielskiego. W Woskresieńsku otrzymał świadectwo maturalne. W styczniu 1917 wcielony do moskiewskiego 191 zapasowego pułku piechoty. W lutym tego roku skierowany do Szkoły Oficerów Rezerwy Piechoty[2]. Po jej ukończeniu awansowany na stopień podporucznika i wyznaczony na stanowisko dowódcy plutonu w 20 zapasowym pułku piechoty. We wrześniu 1917 przeniesiony do I Korpusu Polskiego w Rosji[2]. Po rozwiązaniu korpusu powrócił do kraju i wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej.

Przyjęty w dniu 11 listopada 1918 w szeregi odrodzonego Wojska Polskiego z przydziałem do 34 pułku piechoty, w którym pełnił obowiązki dowódcy plutonu, a następnie kompanii[2]. Z pułkiem brał udział w wojnie z bolszewikami, a za poświęcenie i okazane męstwo w walce z bolszewikami otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari.

Po wojnie pozostał w zawodowej służbie wojskowej.

W marcu 1925 przeniesiony do batalionu KOP „Rokitno” w którym wyznaczony był na stanowisko dowódcy plutonu, a następnie kompanii. Dowódca kompanii w 67 pułku piechoty od 23 października 1927. 1 stycznia 1936 otrzymał awans na majora i objął obowiązki dowódcy batalionu ciężkich karabinów maszynowych[2]. W 1938 był na kursie w Centrum Wyszkolenia Piechoty. Przeniesiony 8 maja 1939 na stanowisko dowódcy batalionu ON „Żnin”. Walczył we wrześniu 1939, a w walkach nad Bzurą został wzięty do niewoli. Jeniec oflagu, z którego został uwolniony przez wojska angielskie. Leczył się w wojskowych szpitalach, które znajdowały się w Delmenhorst, Getyndze oraz Bomlitz[2].

Do kraju powrócił 29 czerwca 1947 i zamieszkał w Brodnicy. Pracował tam w Powiatowym Związku Samopomocy Chłopskiej, Urzędzie Likwidacyjnym, Technikum Handlowym oraz w Zakładach Mięsnych. Od 1961 na emeryturze. Zmarł w Brodnicy i został pochowany na miejscowym cmentarzu.

Żonaty z Łucją z Osmańskich, syn Jerzy (ur. 1930)[2].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Bohaterowie 1939, www.bohaterowie1939.pl [dostęp 2022-02-04].
  2. a b c d e f g Polak (red.) 1991 ↓, s. 161.
  3. M.P. z 1939 r. nr 121, poz. 282 „za zasługi w służbie wojskowej”.
  4. M.P. z 1933 r. nr 212, poz. 238 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]