Stefan Morawski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stefan Tadeusz Morawski
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 20 października 1921
Kraków
Data śmierci 2 grudnia 2004
Specjalność: filozofia, historia estetyki

Stefan Tadeusz Morawski (ur. 20 października 1921 roku w Krakowie, zm. 2 grudnia 2004) – filozof, historyk estetyki, profesor Uniwersytetu Warszawskiego, honorowy przewodniczący Międzynarodowego Stowarzyszenia Estetyków, uczeń Władysława Tatarkiewicza.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1945–1948 należał do PPS, w okresie 1948–1968 należał do PZPR[1].

W latach 1960–1964 był twórcą i naczelnym redaktorem rocznika „Estetyka” przekształconego później w „Studia Estetyczne”.

Do roku 1968 pełnił funkcję kierownika katedry estetyki Uniwersytetu Warszawskiego. Został usunięty po Wydarzeniach Marcowych. Wykładał zagranicą m.in. w Stanach Zjednoczonych. Po powrocie do kraju od 1971 roku współpracował z Instytutem Sztuki PAN, gdzie Od roku 1979 wydawał w językach angielskim i francuskim rocznik „Polish Art Studies”. W latach 80. prowadził seminaria na Uniwersytecie Łódzkim. Pod koniec lat 80. powrócił również na Uniwersytet Warszawski, gdzie kierował katedrą filozofii kultury.

Przez cały czas swojej zawodowej działalności Morawski był aktywnym uczestnikiem polskiego i międzynarodowego życia naukowego, życia kulturalnego, a także – ze względu na liczne kontakty z artystami różnych dziedzin – życia artystycznego. Jego publikacje (m.in. liczne artykuły drukowane w artystycznej i literackiej prasie), będące krytycznym komentarzem do aktualnie dziejących się wydarzeń wywierały niemały wpływ na przemiany w życiu kulturalnym. Będąc aktywnym uczestnikiem życia naukowego i łącząc badawcze zainteresowania, Stefan Morawski pozostawał wierny formule myślenia krytycznego. Krytyczną niezgodę na zastaną rzeczywistość uznawał za obowiązek i powołanie intelektualisty, filozofa, humanisty we współczesnym świecie – obowiązek i powołanie powoli zaniedbywane i zapominane w ostatnich dekadach XX wieku.

W latach 1949-1952 mąż Anny Morawskiej oraz ojciec prof. Ewy Morawskiej (ur. 1949). Był odznaczony Medalem 10-lecia Polski Ludowej[1].

Ważniejsze publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Jak patrzeć na film; Filmowa Agencja Wydawnicza 1955
  • Studia z historii myśli estetycznej XVIII i XIX wieku; PWN, 1961
  • Absolut i forma: studium o egzystencjalistycznej estetyce André Malraux; Wydawnictwo Literackie, 1965
  • Na zakręcie. Od sztuki do po-sztuki; Wydawnictwo Literackie 1985
  • [redakcja] Zmierzch estetyki? Rzekomy czy autentyczny; Czytelnik 1987
  • Główne nurty estetyki XX wieku; Wiedza o kulturze 1992
  • O filozofowaniu, perypetiach dzisiejszej kultury i rebus publicis. Z Profesorem Stefanem Morawskim rozmawiają Andrzej Szahaj, Anna Zeidler-Janiszewska; Wydawnictwo Adam Marszałek 1995
  • The Troubles with Postmodernism; Routledge, London 1996
  • Niewdzięczne rysowanie mapy... O postmodernie(izmie) i kryzysie kultury; Wydawnictwo UMK 1999

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Kto jest kim w Polsce 1984. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984, s. 636. ISBN 83-223-2073-6.